Θαύματα και Θεία Λειτουργία: «τα άνω τοις κάτω συλλειτουργεί»

 

ΟΤΑΝ τελείται ή θεία λειτουργία κάτω στη γη, τελείται και μία άλλη λειτουργία στον ουρανό". Αυτό αναφέρει ο χαρισματούχος στάρετς Σαμψών στις «Διδαχές» του, όπου διηγείται και το ακόλουθο περιστατικό:

Κάποτε, στο καθολικό μιας μονής, την ώρα πού γινόταν ή θεία λειτουργία, ένας μοναχός διακονούσε και συνάμα προσευχόταν. σε μία στιγμή, καθώς κοίταξε ψηλά, είδε τον ουρανό ανοιχτό και μία άγία τράπεζα.

Έκεί μπροστά ήταν γονατιστοί τρεις αρχιερείς, ενώ παράπλευρα έστεκε μία χορωδία με απερίγραπτη ομορφιά.

Γινόταν θεία λειτουργία, και την τελούσαν άγιοι ιεράρχες σαν τον μέγα Βασίλειο, τον θεολόγο ΓΡΗΓΟΡΙΟ και τον ιερό Χρυσόστομο.

Ο μοναχός έμεινε νά κοιτάζει, λες και ήταν μαρμαρωμένος.

Όταν τον είδαν οι άλλοι μετά τη λειτουργία νά στέκεται ακόμη ακίνητος και μουσκεμένος από τα δάκρυα, τον πήραν προσεκτικά απ' το χέρι και τον πήγαν στο κελί του... " .

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Θαύματα καὶ Ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία (Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου – Ωρωπού Ἀττικῆς)

Έκανε καλά το πόδι του νέου που οι γιατροί ήθελαν να ακρωτηριάσουν!

Το 1946 έφεραν στον Γέροντα [τον όσιο Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949)] ένα νέο 15 χρονών που το ένα του πόδι ήταν άρρωστο και ήδη είχε αρχίσει να σαπίζει.

Όσιος Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949).

Οι γιατροί ζήτησαν να γίνει αμέσως χειρουργική επέμβαση και να ακρωτηριάσουν το πόδι.

Ο πατήρ Σεραφείμ του έδωσε αγιασμό και του είπε να ραντίζει μ’ αυτό το πόδι του.

Σε ένα χρόνο ο νέος αυτός μόνος του ήλθε να πάρει την ευλογία του Γέροντα.

Μετά αυτός πήγε φαντάρος, υπηρετούσε στις δυνάμεις καταδρομών και έκανε 20 πτώσεις με αλεξίπτωτο. Δεν έμεινε ούτε ίχνος από την αρρώστιά του.

Από το βιβλίο “Σεραφείμ της Βίριτσα, ο νεοφανής Άγιος της ρωσικής εκκλησίας, Βίος, θαύματα, προφητείες” των εκδόσεων “Ορθόδοξος Κυψέλη”.

Ο όσιος Ιωακείμ ο Βατοπαιδινός (Παπουλάκης) θεραπεύει, επεμβαίνει αναπάντεχα και προειδοποεί!

Ο πατέρας του Κ. Π. στο χωριό Λεύκη ήταν άπιστος, ειρωνευόταν τον Παπουλάκη και τον αποκαλούσε «ψευτομετάνη».

Ο Όσιος Ιωακείμ Παπουλάκης, (1868-1786). 

Η μνήμη του τιμάται στις 2 Μαρτίου.

Κάποτε τον βρήκε μια αρρώστια, όπου αδυνάτιζε συνεχώς και δεν μπορούσε να περπατήσει. Τον πήραν οι δικοί του και τον πήγαν στην Πάτρα στους γιατρούς.

Αυτοί τους ανακοίνωσαν ότι δεν του βρίσκουν τίποτε. Έτσι τον έφεραν πίσω στο Θιάκι (Ιθάκη) για να πεθάνει…

Τα παιδιά του έτρεξαν στον Παπουλάκη και με δάκρυα ζήτησαν τη βοήθειά του. Τα λυπήθηκε και πήγε στο σπίτι τους. Ρωτησε τον άρρωστο τι έχει και αυτός απάντησε

ότι είναι άρρωστος και οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τον κάνουν καλά.

Τότε του λέγει:

– Ας δω κι εγώ ο ψευτομετάνης!

Τον σταύρωσε με το σταυρό που κρατούσε και σε λίγες μέρες ο άρρωστος έγινε εντελώς καλά. Όταν έφυγε του είπε:

– Ποτέ σου να μην κατηγορείς κανέναν άνθρωπο

Κάποιος παντρεμένος στο χωριό Ανωγὴ είχε παράνομες σχέσεις με μια γυναίκα.

Όταν η σύζυγος τους υποψιάστηκε, αποφάσισε να τους σκοτώσει στο κρυφό μέρος που συναντιόνταν, ρίχνοντας πάνω τους μέγα λίθο. Φυσικά δεν είχε εκμυστηρευτεί σε κανέναν το σχέδιό της.

Λίγο πριν εκτελέσει την απονενοημένη αυτή πράξη, εμφανίστηκε αναπάντεχα

μπροστά της ο άγιος Παπουλάκης, ο οποίος την σταμάτησε λέγοντας:

– Σταμάτα αμέσως, παιδάκι μου, και γύρισε στο σπίτι σου. Εσύ θα πας στον παράδεισο κι αυτός στην κόλαση, αν μείνει ανετανόητος. Κανε λίγη υπομονή ακόμα, εσύ θα είσαι η κερδισμένη…

Αυτά τα λόγια έφεραν κατάνυξη στην ψυχή της παρ’ ολίγον συζυγοκτόνου,

ευχαριστώντας τον Όσιο που την έσωσε απ’ αυτήν την φοβερή παγίδα του διαβόλου.

Ο Σπ. Π. από το Μεγανήσι, είχε πάει στο Θιάκι με τους συγγενείς του να στεφανωθεί την Αικ. Π. από τη Λεύκη. Στο δρόμο συνάντησαν τον Παπουλάκη, ο οποίος τους είπε να πάνε να στεφανώσουν και αμέσως να φύγουν, γιατί τους περιμένει μεγάλο κακό αν αργήσουν.

Αυτοί δεν έδωσαν σημασία, σκόρπισαν στα γύρω χωριά, πήγαν στους συγγενείς τους κι άλλοι διασκέδαζαν ως το πρωί.

Εκείνο όμως το πρωί έπιασε μεγάλη φουρτούνα και κράτησε είκοσι μέρες, όπου ο Σπ. Π. ξόδεψε όλη του την προίκα για να τρέφει τους συγγενείς του.

Πηγές: Κωνσταντίνου Π. Κανέλλου, «Ο Όσιος Ιωακείμ ο Ιθακήσιος», (1786-1868), σελ. 97-98, β’ εκδ. συμπληρωμένη, Ιθάκη 2008