Τα αποτελέσματα της αισιοδοξίας...

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα συγκεκριμένων επιστημονικών ερευνών έχουν αποδειχθεί τα μεγάλα αποτελέσματα της αισιοδοξίας στον άνθρωπο, καθ’ όσον:

1. Οι αισιόδοξοι αρρωσταίνουν λιγότερο!

2. Φοιτητές με αρνητική στάση στο χιούμορ, παραπονιόνταν για προβλήματα στο πεπτικό και κυκλοφοριακό σύστημα!

3. Γιατροί που συμμετέχουν σε θεραπείες καρκινοπαθών, παραδέχονται ότι η αισιοδοξία είναι βασικό κλειδί στην καταπολέμηση του καρκίνου!

4. Οι ασθενείς με AIDS ζουν περισσότερο αν είναι αισιόδοξοι!

5. Μετά το έμφραγμα οι ασθενείς ζουν περισσότερο αν είναι αισιόδοξοι!

6. Οι αισιόδοξοι τραυματίες στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης κινητοποιήθηκαν ταχύτερα από τους απαισιόδοξους!

7. Οι πληγές των αισιοδόξων επουλώνονται ταχύτερα!

8. Οι αισιόδοξοι όταν αρρωσταίνουν έχουν μικρότερα επίπεδα θνησιμότητας, απ’ ότι έχουν οι υγιείς απαισιόδοξοι!

Ας βλέπουμε, λοιπόν, τα πάντα από την καλή τους πλευρά. Το χειρότερο που μας βασανίζει τη σκέψη, ποτέ δεν έρχεται (υπόψη και το ρητό που λέει «οι σκέψεις μας βασανίζουν περισσότερο από τα γεγονότα»).

Οι αρνητικές και θα λέγαμε οι πεσιμιστικές σκέψεις, οι σκέψεις της απελπισίας, σαφώς δεν προέχονται από τον Θεό αλλά από τον πονηρό, που πάντα θέλει να μας οδηγεί στην απόγνωση μέσα από την οποία επέρχεται η καταστροφή μας (πνευματική, ψυχική, αλλά και η σωματική όπως αποδεικνύεται).

Να τις απομακρύνουμε αμέσως όταν έρχονται και να τις αντιμετωπίζουμε με την προσευχή, τον εκκλησιασμό και την ανάγνωση πνευματικών βιβλίων

                                                                                                        [Από το περιοδικό «ΤΑ ΚΡΙΝΑ»]

 

Για να παντρευτείς πρέπει να πιστεύεις σε τρία πράγματα…

Γέροντα, έχω μια απορία απ’ τη ζωή μου. Γιατί δεν παντρεύτηκα;

– Παιδί μου, για να παντρευτείς πρέπει να πιστεύεις σε τρία πράγματα:

Πρέπει να πιστεύεις στον άνθρωπο που θα παντρευτείς, πρέπει να πιστεύεις στον γάμο με αυτόν τον άνθρωπο και πρέπει να πιστεύεις στον Θεό.

Και πρέπει να πιστεύεις και στα τρία, γιατί, άμα δεν πιστεύεις στον άνθρωπο και στον γάμο, ή δεν θα παντρευτείς ή δεν θα παντρευτείς αυτόν τον άνθρωπο.

Αλλά, αν δεν πιστεύεις στον Θεό, όταν κλονιστεί ο γάμος ή όταν κλονιστεί ο άλλος άνθρωπος για οποιονδήποτε λόγο, δεν θα έχεις ποιος να σε κρατήσει και ποιος να στερεώσει αυτόν τον γάμο.

Από το βιβλίο της Ιεράς Μονής Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου». Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως.

 

Το υπερφυσικό απαιτεί πίστη και υπακοή!

Πριν δημιουργήσει ο Θεός αυτό τον ωραίο κόσμο και τον άνθρωπο, γνώριζε ότι ο άνθρωπος μετά θα πέσει και είχε από την αρχή τον τρόπο πώς να τον ανορθώσει μετά την πτώση.

Και ο τρόπος ήταν να κατέβει στη γη ο ίδιος ο Υιός του Θεού, χωρίς όμως να χωριστεί από τον Πατέρα του, να ντυθεί πραγματικά την ανθρώπινη σάρκα, να λάβει την ανθρώπινη ψυχή, να γίνει δηλαδή πραγματικός άνθρωπος, χωρίς να παύει να είναι ταυτόχρονα και Θεός. Μ’ αυτό το σώμα και τις δυνάμεις αυτής της ανθρώπινης ψυχής να εκπληρώσει το νόμο του Θεού, πράγμα που ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορούσε να το κάνει, εξαιτίας της διαφθοράς που προκάλεσε μέσα του η αμαρτία. Να δώσει τον εαυτό του θυσία για τον άνθρωπο, να πεθάνει στην ατιμία, να αναστηθεί εκ νεκρών και να βάλει έτσι την αρχή της αναστάσεως, από το θάνατο στην αιώνια ζωή, για όλους που θα ακολουθούσαν στη συνέχεια τη δική του οδό.

Αλλά πώς ο Κύριος με τον θάνατό του έσωσε από τον θάνατο όλους τους ανθρώπους, αν οι άνθρωποι, που ζούσαν πριν ή μετά, δεν υπήρχαν τότε στη γη ή ήδη είχαν πεθάνει; Πώς, για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να εξαγοράσει τον αιχμάλωτο αφού ούτε ο αιχμάλωτος δεν υπάρχει; Σε τέτοια ζητήματα δεν πρέπει να ακολουθούμε την κοινή ανθρώπινη λογική αλλά να σκεφτόμαστε πνευματικά, όπως ταιριάζει στους πιστούς.

Ήδη στην αρχή ο Θεός γνώριζε όλους τους ανθρώπους που θα ζούσαν στη γη, όπως και τις αμαρτίες τους, παρ’ ότι ούτε οι άνθρωποι ούτε οι αμαρτίες τους ακόμη υπήρχαν. Και αυτό σημαίνει ότι και εσένα σε γνώριζε ο Θεός όπως και όλους τους άλλους που ζουν τώρα πάνω στη γη. Τότε και για σένα και για όλους τους σύγχρονούς σου ανθρώπους έχυσε ο Υιός του Θεού το Αίμα του. Τότε και εσένα έσωσε ο Θεάνθρωπος από τον αιώνιο θάνατο και την καταδίκη για τις αμαρτίες σου.

Εσύ χρειάζεται να έχεις πίστη και αρετή. Το έργο αυτό της σωτηρίας σου ο Κύριος ήδη το έχει κάνει και το έργο αυτό είναι υπερφυσικό. Είναι το έργο της άπειρης αγάπης και της παντοδυναμίας του Θεού. Και επειδή το έργο αυτό είναι υπερφυσικό, γι’ αυτό απαιτεί πίστη και υπακοή. Λέω υπακοή γιατί ο Σωτήρας μας και Θεός ζητάει από μας έργα σύμφωνα με την καινούργια μας κατάσταση, η οποία είναι η κατάσταση υιοθεσίας. Οι βασιλιάδες όταν εξαγοράζουν τους αιχμαλώτους δεν το κάνουν για να συνεχίσουν μετά αυτοί να κάνουν την ίδια δουλειά που έκαναν, όταν ήταν δούλοι, αλλά να υπηρετούν τον αυτοκράτορα και τους υπηκόους του.

Κύριε! Δώσε μου πάλι να αναπαυτώ στους κόλπους της δικής σου αγάπης, όπως παλαιότερα. Από την πείρα μου, Θεέ μου, γνωρίζω πόσο γλυκό και ευχάριστο είναι να έχει κανείς την αγάπη σου. Μικρό παιδί δεν παρηγορείται τόσο στην αγκαλιά της μάνας του, όσο παρηγορούνται με την αγάπη σου αυτοί που είναι άξιοι αυτής της αγάπης. Η αγάπη Σου ανακουφίζει από κάθε πόνο, φέρνει ειρήνη, είναι γεμάτη ανέκφραστη χαρά και προστατεύει από κάθε εχθρό ορατό και αόρατο.

Αυτός που έχει την αγάπη Σου δεν φοβάται κανέναν, ακόμα και αν τον απειλεί όλος ο κόσμος. Όταν δεν έχω Εσένα στενοχωριέμαι και θλίβομαι· η ψυχή ανησυχεί και ταράζεται, η καρδιά πονά και συντρίβεται. Δεν είμαι ο εαυτός μου, νιώθω χαμένος και μόνος. Μισώ ο ίδιος τον εαυτό μου. Ο όμορφος αυτός κόσμος, το έργο των δικών σου χεριών, σαν να μην υπάρχει για μένα. Τον κοιτάζω και δεν με ευχαριστεί η ομορφιά του, ο νους μου δεν αρπάζεται και δεν υψώνεται σε Σένα, τον Ήλιο της δικαιοσύνης, που φωτίζει κάθε άνθρωπο. Μένω μόνος –χωρίς Εσένα και εκτός της δικής Σου δημιουργίας.

Αλλά όταν βρίσκομαι στους κόλπους της δικής Σου αγάπης, τότε είσαι μαζί μου, Δημιουργέ των πάντων, και μαζί σου όλοι οι άγγελοι, όλοι οι άνθρωποι, που η αγάπη τούς κάνει όλους δικούς μου φίλους και αδελφούς, και όλος ο κόσμος, ορατός και αόρατος. Τότε όλος ο κόσμος, το σπίτι σου, όπου Εσύ κατοικείς, γίνεται και δικός μου. Γιατί τότε γίνομαι υιός Σου, και η περιουσία του Πατέρα ανήκει και στον υιό.

[Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 10, Ιαν. – Απρ. 2004, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, άρθρο «Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης, 1829-1908, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», σελ. 153 (αποσπάσματα)]

 

«Η μόνη ελπίδα που μας απομένει, να επιστρέψουμε στον Θεό»

Αδελφοί Χριστιανοί Έλληνες, τα παθήματα ας μας γίνουν μαθήματα, ας στοχασθούμε καλώς τι ήταν κάποτε η Ελλάς και τι είναι σήμερα. Ήταν μία μεγάλη, ισχυρή αυτοκρατορία και σήμερα κατάντησε ένα μικρό, φτωχό, ασθενές βασίλειο, πού δεν μπορεί να ζήσει.

Δεν του έμεινε τίποτε παρά μάταιη καύχηση στους πολλούς των Ελλήνων, ότι είναι Έλληνες απόγονοι των μεγάλων σοφών και Αγίων και των μεγάλων ηρώων της Ελλάδος, και μία μάταιη και ψευδής ελπίδα…

Οι Έλληνες, εάν σμικρύνθηκαν, εξουθενώθηκαν και βασανίστηκαν περισσότερο από άλλα έθνη, αυτό το έπαθαν για τις πολλές αμαρτίες τους, όπως λέγει το Πνεύμα το Άγιο διά του σοφού Παροιμιαστού: «Ελαττονούσι φυλάς αμαρτίαι, δικαιοσύνη δε υψοί έθνος». Έπαθαν για την απομάκρυνσή τους από τον Θεό. Το έπαθαν για την υπερηφάνειά τους, τον φθόνο, τις αντιζηλίες, τις διαιρέσεις και λοιπές αμαρτίες. «Πάσα βασιλεία καθ’ εαυτήν μερισθείσα ερημούται» (Ματθ. 12:25).

Έλληνες αδελφοί, τα παθήματα ας μας γίνουν μαθήματα. Όταν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου Κωνσταντίνοι, Θεοδόσιοι, Λέοντες, Ιουστινιανοί, Ηράκλειοι, και περισσότερο από αυτούς ο λαός και ο κλήρος ευσεβούσαν και ήσαν ενωμένοι με τον Θεό και μεταξύ τους με την καθαρή και γνήσια αγάπη, ανθούσε η βασιλεία τους, στερεώνονταν και νικούσαν τους εχθρούς τους, διότι είχαν μαζί τους τη συμμαχία του Θεού, ο Οποίος βοηθεί και φυλάσσει τους αγαπώντας Αυτόν και πάντας τους αμαρτωλούς εξολοθρεύει. Αλλά και κατά τον Τουρκικό, Βαλκανικό και Ιταλικό πόλεμο, όταν οι Έλληνες ήσαν όλοι ενωμένοι με τον Θεό, επιτέλεσαν θαύματα. Όσες φορές, όμως, απομακρύνονταν από τον Θεό και διΐσταντο μεταξύ τους, εξολοθρεύονταν.

Έλληνες αδελφοί, «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» και ας προσέξουμε, διότι θα καταστραφούμε τελείως, όχι τόσο από τους εχθρούς μας, όσο από τους εαυτούς μας. Εάν εξακολουθήσουμε αυτή την πορεία, να δάκνουμε ο ένας τον άλλον, αναπόφευκτα θα αναλωθούμε αναμεταξύ μας. Αλλά και ο Θεός μάς οργίσθηκε, διότι δεν Τον ακούμε, αλλά Τον υβρίζουμε, Τον βλασφημούμε και Τον καταφρονούμε.

Έλληνες, η πατρίδα μας η Ελλάς πάσχει, κινδυνεύει, καταστρέφεται. Η Ελλάς, έτσι όπως βαδίζουμε, όχι, όχι, δεν θα ζήσει. Η Ελλάς θα σβήσει, ή θα ζήσει ακόμη λίγο κακώς, το λέω με πόνο και θλίψη της καρδιάς μου. Είναι αδύνατο, αδύνατο να διαψευσθεί ο Θεός.

Μία μόνη ελπίδα μας απομένει, εάν θέλουμε και εμείς να σωθούμε από τον κίνδυνο και η Πατρίδα μας να ζήσει: να μετανοήσουμε, να επιστρέψουμε στον Θεό, να ρίξουμε το παρελθόν στη λήθη, να σφιχταγκαλιασθούμε σαν αγαπημένοι αδελφοί, να συνδεθούμε όλοι με τον σύνδεσμο της αγάπης και να ενωθούμε όλοι.

Όταν μετανοήσουμε, επιστρέψουμε στον Θεό και ενωθούμε, τότε και εμείς οι Έλληνες θα σωθούμε και η Πατρίδα μας όχι μόνο θα ζήσει, άλλα και θα αυξηθεί, θα τιμηθεί, θα δοξασθεί, θα κραταιωθεί, θα υψωθεί και θα μεγαλυνθεί. Υπόσχομαι και εγγυώμαι, το πιστεύω και ελπίζω, το ομολογώ και κηρύττω, διότι το γνωρίζω από τα ανωτέρω παραδείγματα και από άλλα πολλά, τα οποία αναφέρουν οι ιστορίες, αλλά και από το παράδειγμα των αγίων Αποστόλων.

Δώδεκα ήσαν οι άγιοι Απόστολοι τού Χριστού, αλλ’ επειδή ήσαν ενωμένοι με τον Θεό με την θερμή προς Αυτόν πίστη και αγάπη, υπέταξαν όλα τα έθνη στον Χριστιανισμό, και καυχώμενοι έλεγαν: «Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α’ Ιω. 5:4). Το πιστεύω, διότι «ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’ ημών;» (Ρωμ. 8:31).

Πότε δε ο Θεός είναι μαζί μας; Όταν είμαστε συνδεδεμένοι με τον σύνδεσμο της αγάπης, της ειρήνης και της ομόνοιας· όταν ολοψύχως και ολοκαρδίως αγαπούμε Αυτόν, διότι «ό Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α’ Ιω. 4:16), και ο Οποίος είναι δυνατός να συντρίψει, ως σκεύη κεραμέως, όλους τους ορατούς και αοράτους εχθρούς μας.

Από το Ημερολόγιο του 2021, “Φωτεινές υποθήκες αγωνιστών του 1821”, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 125.

 

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται!

Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος.

Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:

«Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι. Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού. Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε -και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία. Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ. Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό. Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού. Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:

-Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;

-Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.

-Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;

Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση. Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο. Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα. Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του! Του απάντησα:

-Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,

-Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται».

Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα, όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.

Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι: η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».

-Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο, που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!

-Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.

(Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης, «Μαρτυρίες φωτός», Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού-Πρέβεζα)