Πάτερ, θέλω να πάρω διαζύγιο...

Ζευγάρια που μετά παρέλευση κάποιων χρόνων ή και δεκαετιών ακόμη, ζητούν να χωρίσουν.

«Πάτερ, είμαι παντρεμένη αρκετά χρόνια», είπε η νέα ακόμη γυναίκα στον ιερέα που τον είχε παρακαλέσει να την ακούσει για λίγο, «έχω και δύο παιδιά, μεγάλα πια, φοιτητές είναι.

Αγόρια και τα δύο. Με τον σύζυγό μου παντρευτήκαμε από αγάπη και έρωτα που λένε, περάσαμε καλά, αλλά μέχρι… εκεί. Δύο δεκαετίες πια, έχει επέλθει κούραση στη σχέση μας, κι ένα χρόνο τώρα παλεύω με τον λογισμό… – δυσκολεύτηκε να το ξεστομίσει – του διαζυγίου. Θέλω να τον χωρίσω, πάτερ, τον άντρα μου. Βλέπω ότι δεν τον αγαπώ όπως παλιά. Ο έρωτας έχει ξεθωριάσει μέσα μου, κι αιτία απ’ ό, τι βλέπω είναι η… ατημελησιά του». Σταμάτησε.

«Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής;» ρώτησε ο ιερέας. Του φάνηκε ότι είχε ακούσει κι άλλες φορές την ίδια ή και παρόμοια ιστορία. Ζευγάρια που μετά παρέλευση κάποιων χρόνων ή και δεκαετιών ακόμη, ζητούν να χωρίσουν. Γιατί κουράστηκαν. Γιατί αποξενώθηκαν μεταξύ τους. Γιατί διαπίστωσαν ότι η σχέση τους κρατήθηκε αρκετά χρόνια λόγω των παιδιών τους και μόνο. Όταν τα παιδιά άρχισαν να μεγαλώνουν και να φεύγουν, είδαν το… κενό μεταξύ τους και τρόμαξαν! Πολλοί δυστυχώς βρήκαν τη λύση της εξωσυζυγικής σχέσης: νόμισαν ότι θα ανανέωναν τη ζωή τους. Αλλά μάλλον εις μάτην…

«Ναι, πάτερ. Όπως σας είπα ξεκινήσαμε με έρωτα και μάλιστα μεγάλο. Αλλά το ξέρω ότι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Είχα ακούσει και σε ένα κήρυγμά σας ότι ο ανθρώπινος έρωτας είναι σαν την μπαταρία˙ έχει ημερομηνία λήξεως».

«Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή της αγάπης, τον Κύριο, για να παραμένει πάντοτε ζωντανός», έσπευσε να προσθέσει ο ιερέας. «Κι αυτό είχα πει».

«Το θυμάμαι. Αλλά είναι αρκετά χρόνια τώρα, που εκείνο που μου προκαλεί σχεδόν απέχθεια απέναντι στον άνδρα μου είναι το… πάχος του. Ήταν καλοκαμωμένος, αλλά μετά αφέθηκε. Πήρε αρκετά κιλά, αλλοιώθηκε η σιλουέτα του, έγινε δυσκίνητος. Προσπάθησα πολλές φορές να τον πείσω να κάνει δίαιτα, να προσέξει και την υγεία του μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά μου δηλώνει ότι δεν βρίσκεται στην κατάλληλη ψυχολογία, για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Κι αυτό μου το λέει χρόνια τώρα. Νιώθω σαν να έχω έναν ξένο δίπλα μου. Δεν τον θέλω πια…». Η γυναίκα έσκυψε το κεφάλι και δύο σταγόνες βρήκαν την ευκαιρία να ξεστρατίσουν από τα βλέφαρά της.

«Να σας ρωτήσω κάτι;» είπε ο ιερέας, ο οποίος συμπάθησε πολύ τη γυναίκα, γιατί είδε ότι ο Πονηρός την πολεμάει με πλάγιους και δόλιους λογισμούς.

«Ασφαλώς, πάτερ», είπε και σκούπισε μ’ ένα μαντηλάκι τα δάκρυά της.

«Σαν άνθρωπος πώς είναι; Είναι βάναυσος απέναντί σας ή απέναντι στα παιδιά σας; Και δεν εννοώ τώρα που είναι μεγάλα τα παιδιά, αλλά και όταν ήταν μικρά. Μήπως είναι μέθυσος; Μήπως τεμπέλης ή γυναικάς; Μήπως χαρτοπαίκτης;»

Δεν δίστασε η γυναίκα. «Όχι, πάτερ. Δεν έχω να του προσάψω κάποια τέτοια κατηγορία. Μπορεί να μην είναι … «θεούσος», αλλά κι αυτός έρχεται κατά καιρούς στην εκκλησία. Και μάλιστα χαίρεται όταν με βλέπει να έρχομαι εγώ συχνότερα από αυτόν. Σας είπα όμως ότι ο βασικός λόγος είναι η έλλειψη φροντίδας για τον εαυτό του. Κι αυτό είναι που με… «δαιμονίζει»: για μένα η έλλειψη αυτή σημαίνει αδιαφορία απέναντί μου. Σημαίνει ότι δεν είμαι γι’ αυτόν κάτι που έχει σημασία. Είναι η απόδειξη ότι απλώς… συνυπάρχει μαζί μου. Ίσως γιατί με θεωρεί απολύτως δεδομένη πια».

Σταμάτησε για λίγο. Για να συνεχίσει πιο σταθερά: «Πάτερ, μπορεί να σταθεί ένας τέτοιος γάμος κάτω από αυτές τις συνθήκες; Δεν είναι πια σαν να παίζουμε θέατρο; Άρχιζα να σκέπτομαι τον χωρισμό, γιατί μεγάλωσαν τα παιδιά και θα μας καταλάβουν καλύτερα. Άλλωστε, νομίζω ότι κι αυτά βλέπουν την κατάσταση. Μας αγαπούν, νομίζω, και τους δύο, αλλά διαπιστώνουν ότι μεταξύ μας τα πράγματα δεν είναι και τόσο… ρόδινα».

Ο ιερέας προσευχόταν. Είχε προσηλώσει το βλέμμα του στο τέμπλο, στο πρόσωπο του Κυρίου, και Τον παρακαλούσε να φωτίσει κι αυτόν και κυρίως τη γυναίκα. Έβλεπε το δίκιο της, αλλά δεν μπορούσε να έχει σφαιρική άποψη για τη σχέση του ανδρογύνου. Άκουγε μονομερώς τα πράγματα.

«Να σας πω», έκανε κάποια στιγμή. «Νομίζετε ότι – το λέω επειδή είστε πιστή γυναίκα – αν βρεθείτε στην κρίση του Θεού, ο Θεός θα σας δικαιώσει; Θέλω να πω, πιστεύετε αληθινά ότι το πρόβλημα αυτό συνιστά πραγματικό λόγο διαζυγίου; Ο ίδιος ο Κύριος τον μόνο λόγο διαζυγίου που αναγνώρισε ήταν η πορνεία και η μοιχεία. Και μου λέτε ότι κάτι τέτοιο δεν συντρέχει στην περίπτωση του συζύγου σας. Η ατημελησιά του μάλιστα έρχεται προς επίρρωση αυτού. Συνήθως ένας που… ξενοκοιτάει, φροντίζει τον εαυτό του ιδιαίτερα. Δεν ξενοκοιτάει λοιπόν, δεν είναι πότης, δεν είναι χαρτοπαίκτης, δεν είναι τεμπέλης, δεν είναι βάναυσος. Δεν είναι καν άπιστος. Χαίρεται μάλιστα που εσείς πηγαίνετε και στην Εκκλησία, την οποία και αυτός κάποιες φορές την επισκέπτεται».

Η γυναίκα σαν να άκουγε πρώτη φορά τα… προτερήματα του άνδρα της. Ο ιερέας… ζωγράφιζε το πορτρέτο του, με βάση τα στοιχεία που η ίδια του είχε δώσει. Μάλλον έβλεπε ότι ήταν υπερβολική στις εκτιμήσεις της και στις αποφάσεις της.

«Μα, δεν είναι σοβαρό πρόβλημα αυτό που συμβαίνει;» είπε, κι έκανε μία προσπάθεια να ζωντανέψει το… κλονισμένο της ηθικό.

«Βεβαίως και είναι», συμφώνησε ο ιερέας. «Το ζευγάρι πρέπει να προσέχει πάρα πολύ τη μεταξύ τους σχέση. Γι’ αυτό και σας υπενθύμισα ότι χρειάζεται σύνδεση με την πηγή της αγάπης, τον Κύριο» – Τον έδειξε στο τέμπλο και φαινόταν να παρακολουθεί φιλάνθρωπα τη συζήτηση. «Κανονικά, η σχέση του ζευγαριού πρέπει να είναι το αντικείμενο της καθημερινής φροντίδας του κάθε μέλους. Κάθε μέρα δηλαδή πρέπει ο καθένας: ο άντρας, η γυναίκα, να έχει την έγνοια πώς να αρέσει στον άλλον. Μας το λέει τόσο ωραία ο απόστολος Παύλος: «ο άντρας πρέπει να φροντίζει πώς να αρέσει στη γυναίκα του.

Η γυναίκα πρέπει να φροντίζει πώς να αρέσει στον άνδρα της». Κι αυτό γιατί η σχέση τους δεν είναι απλώς μία συνύπαρξη. Αποτελεί μυστήριο που εικονίζει τη σχέση του Χριστού με την Εκκλησία. Υπάρχει περίπτωση ο Χριστός να μην ενδιαφέρεται για την Εκκλησία Του; Καθημερινά θυσιάζεται γι’ Αυτήν. Μπορεί η Εκκλησία να μην ενδιαφέρεται για τον Κύριο; Μα είναι η ζωή και το κεφάλι της. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανδρόγυνο. Η ετοιμασία έτσι για τον γάμο δεν τελειώνει με τον… γάμο. Συνεχίζεται και μετά από αυτόν. Όπως σας είπα, καθημερινά. Και για πάντα. Μέχρι το τέλος. Κι όταν έτσι πορεύεται το ζευγάρι, η σχέση τους αυτή προεκτείνεται και στην αιωνιότητα. Μαζί και μετά τον θάνατο, όταν βεβαίως έλθει η ώρα του καθενός.

Να σας υπενθυμίσω και μάλιστα κάτι επ’ αυτού για τον όσιο της εποχής μας, τον μεγάλο Γέροντα Πορφύριο. Είδε κάποια φορά την πρεσβυτέρα ενός ιερέα να φεύγει από τη ζωή αυτή και να συναντάται η ψυχή της με την ψυχή του συζύγου της στα Ουράνια. Και δάκρυσε γιατί έβλεπε να την υποδέχεται ο ιερέας με άρρητη χαρά και να λάμπουν και οι δύο μέσα στη χάρη του Θεού. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μιλάμε για μία σχέση, την έγγαμη, που υπερβαίνει ακόμη και τον θάνατο». Δάκρυσε κι ο ιερέας.

«Τι μου προτείνετε, πάτερ;» είπε η γυναίκα, εμφανώς συγκινημένη κι αυτή.

«Εφόσον εσείς είστε εδώ – μακάρι να ερχόσασταν κάποια φορά μαζί με τον σύζυγό σας, θα ήταν το καλύτερο – θα σας πρότεινα δύο πράγματα: πρώτον, όσο μπορείτε να βαθύνετε τη σχέση σας με την Εκκλησία μας, δηλαδή με τον ίδιο τον Κύριο. Εκείνος θα σας ενισχύει σε κάθε δυσκολία και σε κάθε σας πρόβλημα. Η αγάπη Του είναι η μόνη απόλυτη, πιστή και δεδομένη».

«Και δεύτερον;» ρώτησε η γυναίκα.

«Δεύτερον, πάρτε μία σελίδα και χωρίστε την κάθετα στη μέση. Από τη μία γράψτε σαν τίτλο «Θετικά». Από την άλλη γράψτε «Αρνητικά». Στα Θετικά λοιπόν σημειώστε ό,τι καλό επισημαίνετε για τον άνδρα σας, όπως μερικά μου απαριθμήσατε προηγουμένως. Στα Αρνητικά γράψτε ό,τι σας ενοχλεί και σας πειράζει. Θα διαπιστώσετε, με ευχάριστη έκπληξη νομίζω, ότι τα Θετικά θα υπερτερήσουν συντριπτικά. Και μείνετε σ’ αυτά. Μη ξεχνάτε άλλωστε ότι τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει. Κι ο πιο τέλειος θεωρούμενος έχει πολλές παραξενιές και πολλές αδυναμίες. Προσαρμοστείτε λοιπόν στις αδυναμίες του άνδρα σας, όπως ασφαλώς κι εκείνος στις δικές σας. Και… κάτι ακόμη».

Ανασήκωσε το κεφάλι της η γυναίκα περιμένοντας.

«Αν αρχίσετε να βλέπετε τον άνδρα σας και πάλι με ενδιαφέρον, αν ζωντανέψετε λίγο την αγάπη σας γι’ αυτόν, θα δείτε και την αναθέρμανση του δικού του ενδιαφέροντος και της δικής του αγάπης. Και τότε, να είστε βέβαιη, ότι και τα κιλά του θα ρίξει, και θα γίνει και πάλι κομψός. Γιατί θα έχει λόγο να το κάνει».

Η κυρία, μάλλον ανακουφισμένη και συγκινημένη, ευχαρίστησε τον ιερέα, του φίλησε το χέρι και απομακρύνθηκε.

«Πάτερ», είπε γυρίζοντας ελαφρά προς τα πίσω, «θα σας δω σύντομα. Αλλά στο εξομολογητάρι αυτήν τη φορά…».

παπα Γιώργης Δορμπαράκης

 

Η γυναίκα είναι η βασίλισσα του σπιτιού!!

123. «Ανεύρον (οι ποιμένες) την τε Μαριάμ και τον Ιωσήφ και το βρέφος» (Λουκ. β’ 16).

Εδώ έχομε μια έγκυρη (θεόπνευστη) μαρτυρία για την ιεράρχηση της Αγίας Οικογενείας: Πρώτη έρχεται η Μαριάμ, έπειτα ο Ιωσήφ και στη θέση του παιδιού το Βρέφος Ιησούς. Στις συνηθισμένες περιπτώσεις, πρώτος στην οικογένεια έρχεται ο άνδρας κι ακολουθεί η γυναίκα. Εδώ πρώτη έρχεται η Θεοτόκος. Όπως συμβαίνει στις κληρονομικές δυναστείες, όταν στον θρόνο ανεβαίνει γυναίκα – Βασίλισσα. Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνδρας της βασίλισσας γίνεται βασιλικός σύζυγος και όχι βασιλεύς και γι΄ αυτό στην ιεραρχία της βασιλικής οικογένειας έρχεται δεύτερος.

Η Θεοτόκος ήταν φυσική απόγονος βασιλικού γένους, «εξ οίκου Δαβίδ» (Λουκ. 27) . Με την γέννηση του Βασιλέως του Ουρανού και της Γης αναδεικνύεται μητέρα του Βασιλέως Χριστού, Βασιλομήτωρ.

Η Θεοτόκος σαν Μητέρα του Βασιλέως ήταν πρώτη μέσα στην οικογένεια. Το πρωτείο αυτό της τιμής της το έδωσε ο Υιός και Θεός της, μετά δε την ένδοξο Μετάσταση της ο Κύριος πρόσφερε στην Παναγία Μητέρα του την πρώτη θέση μέσα στην Εκκλησία και τον πρώτο θρόνο «εκ δεξιών του». «Παρέστη η βασίλισσα εκ δεξιών σου»!

Τριάντα ολόκληρα χρόνια η Θεοτόκος ήταν βασίλισσα του οίκου της! Τριάντα χρόνια διακονούσε, έτρεφε και ανέτρεφε τον αυξανόμενον «σοφία και ηλικία και χάριτι παρά θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. β 52) Βασιλέα Χριστόν. «Η Παρθένος Μαρία υπήρξεν ασφαλώς η κατ’ εξοχήν «οίκουρός» (=νοικοκυρά, Τιτ. β’ 5). Εκεί, εις την έργασίαν την σπιτικήν, εις τα έργα της νοικοκυράς ο Ιησούς είδε πώς εζύμωνε η Παναγία Μητέρα του το αλεύρι με το προζύμι και έκαμνε ωραίο και εύγευστο ψωμί. Εκεί είδε να μπαλώνη η Υπεραγία τα παληά ρούχα χωρίς να χρησιμοποιή καινούργιο ύφασμα, διότι αυτό θα κατέστρεφε τελείως το εφθαρμένον ένδυμα. Δεν είναι απίθανον μέσα εις το σπίτι του να είδε την Πάναγνον με το λυχνάρι να ψάχνη να εύρη την χαμένη δραχμή… Μόνη της εφρόντιζε τον Ιησούν δι’ όλα. Τον έλουζε και τον ετύλισσε με μαλακά ρουχαλάκια. Και χωρίς άλλο θα του έψελνε γλυκά ύμνους ιερούς, δια να κοιμηθή. Και την νύχτα, κατά τον ποιητήν, εσηκώνετο «κι αγάλια ενυχτοπερπατούσε και έσκυβε την ανάσα του ν’ ακούση» ή του ετοίμαζε εις την φωτιά γάλα ή χαμομήλι» (X, 116 εξ.) .

Ό,τι κι αν λέγεται, η γυναίκα είναι η βασίλισσα του σπιτιού! Απ’ εκεί γυναίκα – μητέρα μπορεί να επηρεάζει την κοινωνική ζωή και να κυβερνάει τις τύχες του κόσμου, αναδεικνύοντας ολοκληρωμένους ανθρώπους. Οι σύγχρονες γυναίκες αμφισβητούν την άποψη αυτή. Γι’ αυτό εγκατέλειψαν το σπίτι και βγήκαν στον κοινωνικό στίβο. Το αποτέλεσμα: οι δρόμοι γέμισαν γυναίκες. Από την κοινωνία όμως και τον κόσμο χάθηκαν οι αληθινοί ηγέτες.

Εις σε καυχώμεθα και εις σε κατοφεύγωμεν, αγνή Αειπάρθενε.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 153-154)

 

Η ανατροφή των παιδιών...

«Κι εσείς πατέρες… τα παιδιά σας να τα ανατρέφετε διαπαιδαγωγώντας τα και συμβουλεύοντάς τα να ζουν όπως θέλει ο Κύριος» (Εφεσίους 6:4)

Ο Willberforce ήταν από τους συντελεστές της κατάργησης της δουλείας στη Βρετανία. Οι άνθρωποι της γενιάς του τον θυμούνταν σαν τον άνθρωπο που άλλαξε την αντίληψη για το ρόλο των γονιών. Παντρεύτηκε όταν ήταν 40 ετών. Όταν έγινε πατέρας τα παιδιών εκτελούσε με ενθουσιασμό τα καθήκοντά του ως πατέρας. Δεν ήταν ασυνήθιστο να δικαιολογήσει την απουσία του από το κοινοβούλιο για να πάει να παίξει με τα παιδιά του! Και το δικό του παράδειγμα επηρέασε τις οικογένειες των Βρετανών να ξοδεύουν χρόνο με τα παιδιά τους –να παίζουν, να προσεύχονται και να διαβάζουν μαζί τους. Μάλιστα ο Γουίλμπερφορς παραιτήθηκε από τη Βουλή για να ξοδέψει περισσότερο χρόνο στην ανατροφή των παιδιών του! Σήμερα, πολλοί χριστιανοί, άσχετα από τη δουλειά τους, παραμελούν τις οικογένειές τους. Ο Λόγος του Θεού προτρέπει: «Δίδαξε το παιδί στην αρχή του δρόμου του· και δε θ’ απομακρυνθεί απ’ αυτόν ούτε όταν γεράσει» (Παρ. 22:6).

Κύριε, βοήθησέ με να διδάσκω στα παιδιά μου το δρόμο το δικό Σου με τα λόγια και το παράδειγμά μου.

(Γ.Σ.Κ.)

«Κι εσείς πατέρες μην εξερεθίζετε τα παιδιά σας, αλλά να τα ανατρέφετε διαπαιδαγωγώντας τα και συμβουλεύοντάς τα να ζουν όπως θέλει ο Κύριος» (Εφεσίους 6:4)

Ο διάσημος Άγγλος ποιητής Samuel Taylor Coleridge, φιλοξενούσε μια μέρα στο σπίτι του ένα φίλο του. Κάποια στιγμή, που η συζήτησή τους είχε έρθει σε θρησκευτικά θέματα, ο επισκέπτης άρχισε να καταφέρεται κατά της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Υποστήριζε έντονα ότι τα παιδιά πρέπει ν’ αφήνονται ανεπηρέαστα να διαλέξουν τη θρησκεία τους μόνα τους όταν μεγαλώσουν. Ο Coleridge δεν προσπάθησε να υποστηρίξει το αντίθετο, αλλά κάλεσε το φίλο του να κάνουν έναν περίπατο στον κήπο του. Καθώς ο επισκέπτης θαύμαζε τα πανέμορφα λουλούδια, έφτασαν και σ’ ένα περιφραγμένο μέρος, όπου ο φίλος αναφώνησε: «Μόνο αγριόχορτα βλέπω εδώ, που έχουν καταπνίξει τα λουλούδια!», «Ναι, σωστά παρατήρησες», του απάντησε ο ποιητής. «Δεν ήθελα να παρέμβω στην ελευθερία του τμήματος αυτού του κήπου με κανέναν τρόπο»!

Τα παιδιά και τα εγγόνια είναι τρυφερά φυτά. Αν παραμεληθούν, θα παρασυρθούν από τις αμαρτωλές τους επιθυμίες. Διδάξτε τους το Λόγο του Θεού. Προσεύχεστε μ’ αυτά και γι’ αυτά. Καλλιεργήστε τα τώρα, ώστε να δείτε να καρποφορούν πλούσια σε μια ζωή αιώνια»

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

 

Ο χαρακτήρας μας αλλάζει; Οι σχέσεις μας αλλάζουν;

Αιώνιο ερώτημα όταν οι άνθρωποι καλούμαστε να σχετιστούμε ή να κρατήσουμε μια σχέση: αλλάζει ο χαρακτήρας μας; Μπορούν οι σχέσεις μας να αλλάξουν ρυθμό και να συμβαδίσουν με τα βαθύτερα θέλω μας;Η εμπειρία δείχνει ότι μόνο μετά από κάποιο γεγονός που μας σημαδεύει, μπορούμε να περιμένουμε ριζική αλλαγή στην πορεία της ύπαρξής μας. Κι αυτή δεν έχει να κάνει με τον πυρήνα του χαρακτήρα.

Ο δυναμικός θα παραμείνει δυναμικός. Ο γκρινιάρης το ίδιο. Ο δημιουργικός μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση στην διοχέτευση της δημιουργικότητάς του, όμως δημιουργικός θα παραμείνει. Ο οκνηρός, ακόμη κι αν δείξει δείγματα διαφορετικότητας, θα επανέλθει στην ραθυμία του. Μπορεί, όταν η έγνοια για τον άλλον, η αγάπη χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς, για λίγο να εμφανιστεί ένας καλύτερος εαυτός. Η συνήθεια όμως, η ασφάλεια την οποία αισθανόμαστε καθώς ο χρόνος περνά και το αίσθημα ότι η σχέση βρήκε πορεία, μας κάνουν να επανερχόμαστε στα ίδια.Συχνά η αγάπη καμουφλάρει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Βάζοντάς μας στην λογική του δούναι, θεωρούμε αυτονόητο πως ό,τι προσφέρουμε είναι αρκετό. Δυσκολευόμαστε να διακριβώσουμε παράπονα που ο άλλος μπορεί να έχει ή λογισμούς ή δυσκολίες που να προκαλούνται από τον χαρακτήρα μας. Επειδή θεωρούμε ότι τον αγαπούμε, ζητούμε κι από εκείνον να μας αγαπήσει και να μας ανεχτεί. Δεν κατανοούμε ότι εκτός από τα όσα καλά του δίνουμε, αποκαλύπτουμε και τον βαθύτερο εαυτό μας και ότι η αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει εάν δεν δούμε ποιοι είμαστε. Μόνο εν σχέσει αποκαλύπτεται το “εγώ” μας. Στην σχέση όμως δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το επόμενο βήμα, να αλλάξουμε!

Το παράδοξο είναι πως η αγάπη από μόνη της είναι κίνητρο αλλαγής. Αν αγαπούμε αληθινά, ζητάμε να αλλάξουμε εμάς. Βλέπουμε τι δυσκολεύει τον άλλον, γιατί εκείνος είναι η αναφορά μας. Ζητούμε την συγγνώμη του, διότι δεν μπορούμε να είμαστε όπως μας θέλει. Συγχωρούμε με την σειρά μας, καθώς βλέπουμε ότι κι εκείνος δεν είναι όπως τον θέλουμε. Και παίρνουμε αποφάσεις, παλεύουμε, γιατί η αγάπη δεν είναι στασιμότητα, αλλά ένα βήμα παραπέρα!

Ζητούμε να αλλάξει ο άλλος. Κάποτε βλέπουμε και τα λάθη μας, ιδίως όταν μας τα υποδεικνύουν αυτοί που μας αγαπούνε. Η αλλαγή βεβαίως στους καιρούς μας εντοπίζεται στο επίπεδο της συμπεριφοράς. Για την Εκκλησία όμως η αλλαγή είναι οντολογικού περιεχομένου. Αλλάζει αυτός που ζητά να έχει σχέση με τον Χριστό. Αυτός που αφήνει το φως που ο Χριστός ως Αλήθεια και Αγάπη παρέχει να μεταμορφώσει την ύπαρξή του σε “καινό άνθρωπο”, άνθρωπο αγάπης και αλήθειας, άνθρωπο ταπείνωσης, αναγνώρισης των στοιχείων που δυσκολεύουν τους άλλους και τον εαυτό του, συγκαταβατικό, μετανοούντα! Γι’ αυτό και η αλλαγή στην Εκκλησία ονομάζεται μυστήριο. Τελεσιουργείται στην κοινότητα της ευχαριστίας, την στιγμή που νιώθουμε ότι υπάρχουμε και για τους άλλους την στιγμή που βλέπουμε τι έχουν οι άλλοι εις βάρος μας, όταν καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι πολύ το φως που εκπέμπουμε και η ελπίδα που παρέχουμε. Και τότε, εμπιστευόμενοι τον Χριστό και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, κάνουμε το βήμα της αλλαγής. Να ένας μεταμορφωτικός τρόπος για τον χαρακτήρα και τις σχέσεις μας!

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 

Για να παντρευτείς πρέπει να πιστεύεις σε τρία πράγματα…

Γέροντα, έχω μια απορία απ’ τη ζωή μου. Γιατί δεν παντρεύτηκα;

– Παιδί μου, για να παντρευτείς πρέπει να πιστεύεις σε τρία πράγματα:

Πρέπει να πιστεύεις στον άνθρωπο που θα παντρευτείς, πρέπει να πιστεύεις στον γάμο με αυτόν τον άνθρωπο και πρέπει να πιστεύεις στον Θεό.

Και πρέπει να πιστεύεις και στα τρία, γιατί, άμα δεν πιστεύεις στον άνθρωπο και στον γάμο, ή δεν θα παντρευτείς ή δεν θα παντρευτείς αυτόν τον άνθρωπο.

Αλλά, αν δεν πιστεύεις στον Θεό, όταν κλονιστεί ο γάμος ή όταν κλονιστεί ο άλλος άνθρωπος για οποιονδήποτε λόγο, δεν θα έχεις ποιος να σε κρατήσει και ποιος να στερεώσει αυτόν τον γάμο.

Από το βιβλίο της Ιεράς Μονής Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου». Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως.

 

Η αγάπη είναι μια συνεχής επιβεβαίωση της μοναδικότητας ενός άλλου ατόμου...

«Η αγάπη είναι μια συνεχής επιβεβαίωση της μοναδικότητας ενός άλλου ατόμου. Μοναδικότητα – δηλαδή το σύνολο όλων των ιδιοτήτων.

«Είναι υπέροχο που είσαι σε αυτόν τον κόσμο!» – συνεχώς, χωρίς δισταγμό, στέλνουμε ένα τέτοιο σήμα σε αυτό που αγαπάμε. Δεν υπάρχει περιθώριο για κρίσεις.

Η αγάπη δεν κρίνει, δεν αναζητά το δικό της πλεονέκτημα, δεν συγκρίνει, δεν κατηγορεί, δεν ψάχνει για ελαττώματα και δεν καθορίζει τα πλεονεκτήματα. Δεν μπορείς να αγαπάς για συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, γιατί τότε δεν πρέπει να αγαπάς τις αδυναμίες και τις αποτυχίες.

Κάθε άτομο έχει δυνατότητες και αδυναμίες, και αν αγαπάς, τότε αγαπάς τα πάντα – και αυτά τα αγαπημένα μάτια, και τις ρυτίδες γύρω τους, τα οποία πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα με την πάροδο των ετών, και το σχήμα, το οποίο μπορεί να μην αλλάζει προς το καλύτερο με τη γέννηση των παιδιών, , αλλά «το πιο υπέροχο στον κόσμο» χαρακτήρα.

Ένας αγαπημένος δεν μπορεί να χωριστεί σε πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, είναι απλά και έτσι μας φέρνει χαρά «

Όλγα Κρασνίκοβα

 

Πότε ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία;

Η γνώμη μου, όχι ως «κληρικού», αλλά ως προσώπου είναι ότι η ανθρωπότητα δεν γνώρισε τη μονογαμία εξαιτίας της πτώσεως της. Για τον πεπτωκότα άνθρωπο η πολυγαμία είναι φυσική. 

Η Χριστιανική μονογαμία είναι υπερφυσική· είναι κλήση προς την υπευθυνότητα μας για την κατά το δυνατόν βαθύτερη συναίσθηση της προσωπικής αρχής μας. Η προσωπική αγάπη, δηλαδή όταν κάποιος

αγαπά ένα πρόσωπο συγκεκριμένο, δεν είναι ψυχική ή φυσιολογική, για να μην πούμε συνδεδεμένη με την ανατομία ή, στην καλύτερη περίπτωση, με τον ψυχισμό.

Ο προσωπικός γάμος, μιλώντας κυριολεκτικά, δεν επαναλαμβάνεται· είναι πάντοτε μοναδικός. Το νόημα του έγκειται στο να μην παραμείνουμε στα όρια της φύσεως, αλλά στην από κοινού προσπάθεια να γίνουμε «ναός» για την λατρεία του Ανάρχου Πατρός. 

Τότε ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία. Κανένας από μας στη δεδομένη μας κατάσταση δεν αποτελεί τελειότητα. Όλοι έχουμε ανάγκη, ώστε και με την Άνωθεν ενέργεια και με την προσπάθεια μας να αναπτυχθούμε στη γνώση του Θεού.

Αν κάποιος μας δεχτεί όπως είμαστε, τότε βεβαίως θα δεχθεί κάτι, που απέχει πολύ από την τελειότητα. Και εμείς, επίσης, αν δεχθούμε τον αγώνα να ζήσουμε από κοινού με το δεδομένο πρόσωπο, τότε το δεχόμαστε αυτό όπως είναι. Συνεπώς αντιμετωπίζουμε την αναγκαιότητα αμοιβαίων δημιουργικών προσπαθειών για την απόκτηση της ποθούμενης αιώνιας διαμονής εν τω Θεώ.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
 

Συμβολισμοί στο μυστήριο του γάμου!!

1. Τί συμβολίζει η τριπλή αλλαγή των δακτυλιδιών στα χέρια των μελλονύμφων;

Ο παράνυμφος κατά την ακολουθία του αρραβώνα αλλάζει τα δακτυλίδια τρεις φορές.

Η πράξη αυτή συμβολίζει την αμοιβαία ένωση των μνηστευομένων και την αναπλήρωση των ελλείψεων του ενός από τις ικανότητες του άλλου.

Το ότι ο παράνυμφος αλλάζει τα δακτυλίδια τρείς φορές δηλώνει ότι η πράξη αυτή γίνεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων καθώς επίσης η ίδια η παρουσία του φανερώνει τη δέσμευση των μελλονύμφων που γίνεται έμπροσθέν του για μια πορεία που θα καταλήξει με την ευλογία της Εκκλησίας στο γάμο και όχι στην κραιπάλη και στην ασωτία.

Η παρουσία του παρανύμφου κατά την αλλαγή των δακτυλιδιών φανερώνει και τη μαρτυρική παρουσία του στον αρραβώνα, γεγονός που με τίποτα δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ή ακυρώσει. Έτσι και εκ της πράξεως αυτή δηλώνεται πλην σαφώς εμμέσως η σπουδαία θέση που έχει ο παράνυμφος στη ζωή των μελλονύμφων. Να τους υπενθυμίζω ανά πάσα στιγμή αύτη την δέσμευσή τους ενώπιον του Θεού και ενώπιον των ανθρώπων.

Τα δακτυλίδια τοποθετούνται στον τέταρτο δάκτυλο του δεξιού χεριού των μελλονύμφων και ποτέ στο αριστερό χέρι.

Ο Άγιος Συμεών Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης αναφέρει ότι η τριπλή αλλαγή των δακτυλιδιών στα χέρια των μελλονύμφων εκ μέρους του παρανύμφου φανερώνει την προς την Αγία Τριάδα τιμή, στο όνομα της Οποίας γίνεται η όλη τελετή. Προς τιμήν της Αγίας Τριάδος «ήτις άπαντα τελειοί τε και βεβαιοί».

2. Τί συμβολίζει η τριπλή αλλαγή των στεφάνων στα κεφάλια των νεονύμφων;

Αφού ο ιερέας ευλογήσει τα στέφανα επάνω στο άγιο Ευαγγέλιο και αφού πει τους λόγους: «Στέφεται ο δούλος του Θεού (τάδε) την δούλη του Θεού (τάδε)» και τανάπαλιν, τοποθετεί στα κεφάλια των νεόνυμφων πλέον τα στέφανα.

Έπειτα τα λαμβάνει ο παράνυμφος, ως ανάδοχος της σωφροσύνης και της ομονοίας του ζεύγους τα στέφανα στα χέρια του και τα αλλάζει στα κεφάλια των νεόνυμφων τρεις φορές.

Η τριπλή αλλαγή δηλώνει τον ιερό αριθμό τρία, που είναι η Αγία Τριάδα, τα τρία πρόσωπα, στα ονόματα των οποίων παραδίδει η Εκκλησία τους νεονύμφους. Η τριπλή αλλαγή φανερώνει και την αλληλοσυμπλήρωση των δύο ανθρώπων στη νέα τους συζυγική ευλογημένη από την Εκκλησία ζωή.

Ο παράνυμφος μετά την υπό του ιερέως στέψη στέκεται πίσω από τους νεόνυμφους και δέχεται τα στέφανα, τα οποία αλλάζει τρείς φορές, όπως έκανε και με τα δακτυλίδια του αρραβώνα, σταυροειδώς έτσι ώστε το δεξί χέρι να βρίσκεται πάντοτε στο κεφάλι του άνδρα και το αριστερό στο κεφάλι της γυναίκας.

Έτσι με τον τρόπο αυτό ο παράνυμφος φανερώνει στους νυμφίους, αντί του πατέρα τους, το δάσκαλο της ομοφροσύνης και της αγαθής συζυγίας.

Τα στέφανα στα κεφάλια των νεόνυμφων συμβολίζουν τα τρόπαια της νίκης, σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

3. Τί συμβολίζει ο κυκλικός χορός των νεόνυμφων μετά του παρανύμφου;

Η περικύκληση του τραπεζιού από τον όμιλο των συμμετεχόντων στο γάμο, δηλαδή τους ιερωμένους, τους νεόνυμφους και τους παρανύμφους-κουμπάρους, σε σχήμα χορού συμβολίζει τη νοσταλγία του Παραδείσου και την αναζήτηση της αιωνιότητας. Εκφράζει τη φυσική χαρά, την πνευματική ανανέωση και το πανηγυρικό αίσθημα που συνοδεύει το γάμο, αισθήματα τα οποία πάντοτε εκφράστηκαν με χορούς και τραγούδια… Τα τροπάρια που ψάλλονται κατά την τριπλή εισόδευση και περιφορά των νεόνυμφων εκφράζουν την εν Χριστώ χαρά και ευφροσύνη των συζύγων. 

Ακόμη συμβολίζει την πνευματική και ουράνια ευθυμία των νεονύμφων που προκύπτει με τη μυστηριακή ένωση των ψυχών τους και της ίδιας της τελετουργίας του χριστιανικού γάμου που ευλογεί ο ίδιος ο Κύριος και Θεός μας με απώτερο στόχο τη συνέχιση του απολυτρωτικού μυστηρίου Του. Ο ίδιος ο χορός του Ησαΐα είναι τόσο κεφαλαιώδης πράξη στο γάμο ώστε κάποιος είπε ότι «εάν όλα όσα προηγούνται του χορού του Ησαΐα δεν επικυρωθούν με τον τριπλό χορό γύρω από το δισκέλιον δεν μπορούν να έχουν τη νομική εγκυρότητα του μυστηρίου». 

Ο ίδιος ο χορός αποτελεί έκφραση ζωηρής πνευματικής αγαλλιάσεως για την Θεία Χάρη που πλούσια κατέρχεται από τον ίδιο τον Κύριο και Θεό μας κατά την ώρα της ιερολογίας του γάμου. Και όπως ακριβώς συμβαίνει και στα υπόλοιπα μυστήρια π.χ. της Βαπτίσεως και της Χειροτονίας, έτσι και στο γάμο ο κυκλικός χορός αποτελεί σημείο της εν Χριστώ ευφροσύνης. Για τον λόγο αυτό εκείνοι οι νέοι που με ευσέβεια και σωφροσύνη αγωνίσθηκαν να κρατήσουν την παρθενία τους μέχρι την ώρα του γάμου τους επέτρεψε ο Θεός να τιμώνται και να γίνονται κοινωνοί μαζί Του, δηλαδή συμμέτοχοι της Βασιλείας του Θεού, του Χριστού και των Αγίων του. Κι αυτό το ουράνιο πανηγύρι ορατά βεβαιώνεται με τον κυκλικό χορό του Ησαΐα.

(π. Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου, Θέλεις να γίνεις Παράνυμφος- Κουμπάρος; Εκδ. Ομολογία σ.40-45).

Γιατί στην τελετή του Γάμου μνημονεύεται ο Άγιος Προκόπιος;

Ο άγιος Προκόπιος παρουσιάζεται κατά το όνομα του, ως τρόπον τινά η ενσάρκωση της προκοπής και ευχή για προκοπή. Ότι λέγεται με λόγια στην τελευταία ευχή ευλογίας:

“Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνέυμα, η Παναγία…Τριάς…παράσχοι υμίν…προκοπήν βίου και πίστεως…”, λέγεται στην απόλυση με ένα εποπτικότερο και λαϊκότερο τρόπο, με την μνημόνευση της Προκοπής του αγίου.

Μας ξενίζει ίσως το λαϊκότροπο του πράγματος, αλλά η θεία λατρεία δεν είναι αμέτοχη του λαϊκού αυτού στοιχείου. Δεν προορίζεται μόνον για τους λογίους, αλλά και για τον πολύ λαό του Θεού. Υπάρχει περιθώριο να το δουν οι λογιότεροι με περισσότερη συμπάθεια και κατανόηση.

Εξ άλλου η περίπτωση του αγίου Προκοπίου είναι ιδιάζουσα και και ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Κατά το συναξάριο του, το όνομα “Προκόπιος” του ΄δωσε ο Κύριος κατά την εμφάνιση Του σ’αυτόν κατά την διάρκεια του μαρτυρίου του:”Ουκ ετι συ Νεανίας (αυτό ήταν το όνομα του μάρτυρος), αλλά Προκόπιος έτη φερωνύμος καλούμενος. Ίσχυε τοιγαρούν και ανδρίζου, προκόπτων γαρ προκόψεις…”

Από τους ιερούς υμνογράφους εγκωμιάζεται ως “προκόπτων εν Θεώ” (δοξαστικό αίνων) ή “τη πίστει προκόπτων” (κοντάκιο - οίκος) ή “φερωνύμος προκόπτων” (εξαποστειλάριο). Στο πρώτο δε ιδιόμελο των στιχηρών των αίνων, χαρακτηριστικά συσχετίζεται προς την προκοπή των πιστών:”ως προκόπτων εν Θεώ, πάντας πρέσβευε, αθλοφόρε, προκόπτειν εν αυτή…εν θεαρέστοις οδοίς και θείαις πράξεσιν ευαρεστούντας αυτώ” Ειδικά δηλαδή στο να θεωρηθεί ο άγιος Προκόπιος ταυτόσημος με την προκοπή συντρέχουν όλοι οι ανωτέρω λόγοι: το όνομα του, το συναξάριο του, η λαϊκή ευσέβεια και η ιερή υμνογραφία…

Ι.Μ. Φουντούλη: “Απαντήσεις εις Λειτουργικάς Απορίας”

Οδηγίες για την Τέλεση Γάμου

Α' ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Όταν καί οι δύο Μελλόνυμφοι διαμένουν στήν ίδια ενορία, γιά χρονικό διάστημα πλέον του ενός χρόνου, στό Ναό της οποίας, θά τελεσθεί ο Γάμος, γιά νά εκδοθεί η Άδεια Γάμου απαιτούνται:

1. Προαναγγελία Γάμου. Δημοσιεύεται σέ εφημερίδα η οποία προσκομμίζεται στό Ναό.

2. Παράβολο χαρτοσήμου γιά Γάμο. Προμηθεύεται από Δημόσιο Ταμείο (ΔΟΥ).

3. Παρουσία των Μελλονύμφων, μέ τίς αστυνομικές τους ταυτότητες, γιά τήν συμπλήρωση των δικαιολογητικών, σέ ημέρα καί ώρα, πού θά έχουν προκαθορίσει μέ τόν εφημέριο.

4. Πιστοποιητικό αγαμίας καί ασχέτου συγγενείας, γιά τόν καθένα από τούς μελλονύμφους. Εκδίδεται από τόν Εφημέριο.

Γιά τήν έκδοσή του χρειάζονται: Παρουσία δύο ενήλικων Μαρτύρων, μέ τίς αστυνομικές τους ταυτότητες. Δύο Δηλώσεις του Ν.1599/1986 (πού αντικατέστησε τό Ν.105) περί της κατοικίας καί της αγαμίας των Μελλονύμφων. Τά έντυπα προμηθεύονται από τήν ΔΟΥ ΚΕΠ κλπ. Συμπληρώνονται παρουσία του εφημερίου καί υπογράφονται από τόν κάθε Μελλόνυμφο. Κληρικόσημο γιά τό κάθε Πιστοποιητικό. Διατίθεται από τόν Εφημέριο.

Ειδικές περιπτώσεις:

α) Σέ περίπτωση διαζευγμένου. Κατατίθεται τό Διαζευκτήριο, μέ τήν ένδειξη "ΔΙΑ ΓΑΜΟ" (λευκού χρώματος), τό οποίο εκδίδει η Ιερά Μητρόπολη, 'οπου αυτός τελέσθηκε. Σέ περίπτωση διαλυθέντος Πολιτικού Γάμου κατατίθεται η ληξιαρχική πράξη του Γάμου μέ τό αμετάκλητον της δικαστικής αποφάσεως πού λύει τόν γάμον αυτόν. Εκδίδεται από τό Ληξιαρχείο του Δήμου.

β) Σέ περίπτωση χηρείας. Κατατίθεται Ληξιαρχική Πράξη θανάτου καί βεβαίωση του βαθμού Γάμου (Α' ή Β'), από τήν Ενορία ή τή Μητρόπολη, ή Ληξιαρχική Πράξη προηγούμενου Γάμου, θρησκευτικού ή πολιτικού.

γ) Σέ περίπτωση πού ο ένας των Μελλονύμφων κατοικεί σέ άλλη ενορία, τό Πιστοποιητικό αγαμίας θά εκδώσει ο Εφημέριος της Ενορίας του. Εάν η ενορία ενός εκ των Μελλονύμφων ανήκει καί σέ άλλη Μητρόπολη από αυτή πού θά τελεσθεί ο Γάμος, τό Πιστοποιητικό αγαμίας θά πρέπει νά θεωρείται πρώτα από τήν Μητρόπολη αυτή καί έπειτα προσκομίζεται στόν εφημέριο, ο οποίος θά τελέσει τόν Γάμο.

6. Κατά παράδοση, ο Γάμος τελείται στήν ενορία της Νύφης. Εάν η Νύφη δέν επιθυμεί νά τελεσθεί ο Γάμος της, στήν Ενορία της αλλά οπουδήποτε αλλού, τότε καταβάλεται ένα χρηματικο ποσο στήν Ενορία της, γιά τό δικαίωμα μεταβίβασης.

7. Φάκελος αιτήσεως αδείας Γάμου καί δηλώσεις προσδιορισμού Επωνύμων Τέκνων σχηματίζεται από τόν Εφημέριο, ενώπιον του οποίου συμπληρώνονται καί υπογράφονται τά σχετικά εγγραφα.

8. Εάν έχει προηγηθεί πολιτικός Γάμος των μελλονύμφων μεταξύ τους, προσκομίζεται καί αντίγραφο Ληξιαρχικής Πράξεως Πολιτικού Γάμου. Δέν απαιτείται νέα δημοσίευση σέ εφημερίδα, αλλά προσκομίζεται φωτοαντίγραφο της πρώτης, εάν υπάρχει.

9. Τά Δικαιολογητικά μετά την προσκόμιση τους στην Μητρόπολη, εκδίδονται αυθημερόν καί η άδεια Γάμου παραλαμβάνεται αμέσως από τούς ενδιαφερόμενους καί προσκομίζεται στόν Εφημέριο, γιά νά καθοριστεί η ημέρα καί η ώρα τέλεσης του Μυστηρίου.

10. Μετά τόν Γάμο, οι Νεόνυμφοι παραλαμβάνουν από τόν Εφημέριο: Δήλωση Τελέσεως Γάμου, υπογεγραμμένη από τόν Εφημέριο, τούς Νεονύμφους καί τούς Παρανύμφους (Κουμπάρους). Δήλωση προσδιορισμού επωνύμου τέκνων. Δύο άντίτυπα, ένα γιά κάθε νεόνυμφο.

11. Η Δήλωση τελέσεως Γάμου κατατίθεται στό Ληξιαρχείο του Δήμου, στά όρια του οποίου τελέσθηκε ο Γάμος, υποχρωτικώς εντός 40 ημερών, από τήν ημέρα τελέσεως του Γάμου (σέ εκπρόθεσμη κατάθεση επιβάλλεται πρόστιμο). Η κατάθεση της Δήλωσης αυτής, γίνεται από έναν εκ των Νεονύμφων ή από εκπρόσωπο τους, ο οποίος φέρει μαζί του τίς ταυτότητες καί των δύο συζύγων.

ΓΕΝΙΚΑ 

1. Οι Νυμφευόμενοι, κατά τήν "Καλή Ωρα" τελέσεως του Μυστηρίου, πρέπει νά προσέρχονται εγκαίρως στό Ναό. Οποιαδήποτε καθυστέρηση, ιδίως της Νύφης, προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στό Πρόγραμμα του Ναού, όταν μάλιστα, ακολουθούν καί άλλοι γάμοι.

2. Πρώτοι οι Νυμφευόμενοι οφείλουν νά ευλαβούνται τήν Ιερότητα του Μυστηρίου καί νά συμμετέχουν ουσιαστικά στά λεγόμενα καί τά τελούμενα.

3. Είδικότερα η νύφη, κατά τή διάρκεια της τέλεσης του Ιερού Μυστηρίου, καλόν είναι, γιά μερικά σχέδια νυφικών, νά επιθέτει επάνω στούς ώμους της ένα κατάλληλο επένδυμα.

4. Συστήστε στόν διακοσμητή καί τούς φωτογράφους νά ενεργούν μέ διακριτικότητα καί σεβασμό πρός τό Μυστήριο καί νά μή γίνονται ενοχλητικοί.

Β' ΜΙΚΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Σέ περίπτωση Μικτού Γάμου, μεταξύ Ελλήνων πολιτών, Ορθοδόξου καί Ετεροδόξου (Ρωμαιοκαθολικού ή Προτεστάντη, μέ Τριαδικό Βάπτισμα, εκτός των ως άνω δικαιολογητικών (ενότητα. Α' παρ 1-11), από τό ετερόδοξο μέλος απαιτούνται επί πλέον τά εξής:

1. Πιστοποιητικό Βαπτίσεως. εκδίδεται από τόν Ναό, όπου τελέστηκε τό Βάπτισμα.

2. Πιστοποπιητικό αγαμίας. Εκδίδεται από τήν ετερόδοξη ενορία.

3. Υπεύθυνη Δήλωση του Ν.1599/1986 (πού αντικατέστησε τό Ν.105), ότι συμφωνεί τά τέκνα πού θά προέλθουν από τό γάμο, θά βαπτισθούν στήν Ορθόδοξη Εκκλησία.* Σημ.1: Διότι υπάρχουν Προτεσταντικές παραχριστιανικές ομάδες, οι οποίες δέν έχουν τριαδικό Βάπτισμα μεταξύ των οποίων είναι καί οι εξής: αγαπινισμός, αδελφοί ελευθέρου Πνεύματος, αντβεντισταί της εβδόμης ημέρας, Βοημοί αδελφοί, εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής, Καθαροί, Κουάκεροι, Μορμόνοι, Χριστάδελφοι, τά Παιδιά του Μω, αποστολική εκκλησία της Πεντηκοστής, αντιτριαδικές Πεντηκοστιανές ομάδες (Κοινωνία των Μαθητών του Χριστού, ανανεωμένοι Χριστιανοί κλπ), Υπερκοινοτικές Πεντηκοστιανές Κινήσεις (Ευαγγελική αδελφότης η Πεντηκοστή, Πανελλήνιος Χριστιανική αδελφότης) αγγλικανοί αποσχισθέντες από τήν επίσημη αγγλικανική εκκλησία κλπ.

Γ' ΓΑΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

1. Σέ περίπτωση Γάμου μεταξύ Ορθοδόξων ( Έλληνα καί Αλλοδαπού) γιά τό αλλοδαπό μέλος, επί πλέον των δικαιολογητικών πού προβλέπονται γιά τό Γάμο μεταξύ Ελλήνων Ορθοδόξων (βλ. ενότητα Α',παργρ. 1-11) απαιτούνται καί τά εξής:

α) Πιστοποιητικό Βαπτίσεως από τήν ενορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Χώρας του.

β) Πιστοποιητικό αγαμίας, από τόν Δήμο της χώρας του καί από τήν ιδια ενορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της χώρας του.

γ) Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης, από τόν Δήμο της περιοχής του, γιά λυθέντα προηγούμενο Γάμο καί τό Διαζύγιο.Σημ.2 Τά ως άνω Πιστοποιητικά (α-γ) θά πρέπει νά είναι μεταφρασμένα στά Ελληνικά, από επίσημη ελληνική αρχή του εσωτερικού (Μεταφραστικό Γραφείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος ή του εξωτερικού (ελληνικό Προξενείο της Χώρας προέλευσης).

δ) Άδεια παραμονής στήν Ελλάδα, εφόσον τό αλλοδαπόν μέλος δέν προέρχεται από Κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκης Ενωσης.

ε) Τά πιστοποιητικά εξωτερικού, εκκλησιαστικά καί πολιτικά του αλλοδαπού μέλους πρέπει νά φέρουν τή σφραγίδα Χάγης ή Apostil από τήν αρμόδια υπηρεσία της Χώρας του.

2. Σέ περίπτωση Γάμου μεταξύ Ορθοδόξου Έλληνα καί Αλλοδαπού Ετεροδόξου (Μικτός Γάμος), από τόν Αλλοδαπό Ετερόδοξο μέλος εκτός των προβλεπομένων στήν ενότητα Β', απαιτείται καί θεώρηση του Εκκλησιαστικού πιστοποιητικού από τήν εν Ελλάδι εκκλησιαστική αρχή του Δόγματός του. Απαιτούνται, επίσης, τά γ' καί δ' καί ε' της παραγράφου 1 του παρόντος.

Δ' ΓΑΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

Σέ περίπτωση Γάμου, Ορθοδόξου ή Μικτού, μεταξύ αλλοδαπών (λ.χ. ενός Αμερικανου καί μιας Καναδής), εκτός κατοίκων Ευρωπαϊκής ενώσεως, οι οποίοι δέν πρόκειται νά παραμείνουν στήν Ελλάδα, απαιτούνται τά εκκλησιαστικά καί πολιτικά πιστοποιητικά της ενότητας Γ' καί επί πλέον η απόδειξη νόμιμης ειδσδου καί παραμονής στήν Ελλάδα (visa)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Γάμοι δέν τελούνται: Μ.Τεσσαρακοστή, από τήν Κυριακή της Τυρινής μέχρι τέλους. Από 1-15 καί 29 Αυγούστου. Από 18-24 Δεκεμβρίου. Γάμοι δέν τελούνται επίσης, τίς ημέρες των Χριστουγέννων, του Πάσχα, της Πεντηκοστής καί των Θεοφανείων, λόγω του ότι τά εορταζόμενα τίς ημέρες αυτές από τήν Εκκλησία γεγονότα έχουν αποκλειστική προτεραιότητα στή ζωή των Ορθοδόξων χριστιανών. Εξαίρεση γίνεται μόνο γιά σοβαρούς λόγους όπως λ.χ. απαγωγή, εγκυμοσύνη, αποδημία, στράτευση, βαρεία νόσος συγγενών των Μελλονύμφων.

2. Γάμος μεταξύ Ορθοδόξων καί αλλοθρήσκων (εβραίων, Μουσουλμάνων κλπ.) δέν Ιερουργείται, εκτός εάν τό αλλόθρησκον μέλος δεχθεί νά βαπτιστεί καί νά γίνει Ορθόδοξος.

3. Γάμος μέ ετεροδόξους πού δέν έχουν Τριαδικό Βάπτισμα δέν Ιερουργείται, εκτός εάν τό ετερόδοξον μέλος δεχθεί νά βαπτισθεί καί νά γίνει Ορθόδοξος

Γάμος ή ασεβής γελοιοποίησις;

Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, ιεροκήρυκος

Η γελοιοποίησις του Μυστηρίου ξεκινά από την εκκλησιαστική ευθύνη, είτε αυτή λέγεται επίσκοπος, είτε λέγεταιπρεσβύτερος. Μέσα στο όλο πνεύμα της ρομποτοποιήσεως θρησκευτικών τελετών και πελατειακής σχέσεως με τους χριστιανούς, εντάχθηκε και η διεκπεραίωσις κατά επαγγελματικό και πέρα για πέρα ασεβή κοσμικό τρόπο του «μυστηρίου» (εν προκειμένω του Γάμου).

Παντελώς ακατήχητοι και απροετοίμαστοι πνευματικά ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια του ορθόδοξου Ναού οι «μελλόνυμφοι». Το μόνο, που απασχολεί και αυτούς και την όλη ομήγυρη είναι το χειροκρότημα στην υποδοχή της «νύμφης» και τα φώτα της βιντεοσκοπήσεως και φωτογραφήσεως. Και βέβαια, η Εκκλησία επιφυλάσσει ωραιότερο χειροκρότημα στα πιστά παιδιά της, που εν αγνότητι προσέρχονται να προσευχηθούν και να ζητήσουν την προσευχή όλης της Εκκλησίας για την ένωσή τους εν Χριστώ Ιησού.

· Στέφανα λέγεται η όλη τελετή. Το χειροκρότημα ουρανού και γης, αγγέλων και ανθρώπων, είναι το στεφάνωμα δύο αγωνιστών του Χριστού, που πάλαιψαν με τις ορμές των σαρκικών επιθυμιών και παθών και έφτασαν στο γάμο αμόλυντοι.

· Ειδικά γι’ αυτούς τους πιστούς, που νυμφεύονται αγνοί και παρθένοι, είναι η προσταγή: «Δεῡτε τας χεῖρας κροτήσωμεν». Να χειροκροτήσουμε! Γι’ αυτούς είναι το στεφάνωμα στο κεφάλι. «Στέφεται ὁ δοῡλος τοῡ Θεοῡ… Στέφεται ἡ δούλη τοῡ Θεοῡ…»

Φυσικά η Εκκλησία δεν στεφανώνει την πορνεία ή την μοιχεία των προγαμιαίων σχέσεων. Συγχωρεί και το δούλο και τη δούλη της πορνείας, που μετά δακρύων μετανοούν. Αλλά ποτέ δεν στεφανώνει προγαμιαίες σχέσεις δύο ανθρώπων, που αμετανόητοι και ανεξομολόγητοι έρχονται στο Ναό για μια κοσμική θρησκευτική «πασαρέλα»!

Η Εκκλησία ζητάει πιστοποιητικό αγαμίας. Ποτέ όμως δεν επισφραγίζει την πιστοποιουμένη πολυγαμία, που συμβαίνει με τις πολλές σεξουαλικές εμπειρίες προ του γάμου.

· Ο λειτουργός της Εκκλησίας, ιδίως ο εφημέριος, ως υπεύθυνος για τη μετάδοση των μυστηρίων, της εκκλησιαστικής εγκυρότητας και ευλογίας, οφείλει με ποιμαντικό ενδιαφέρον και με ώριμη σύνεση, αλλά και με φόβο Θεού, να προλαβαίνει, όσο βέβαια γίνεται, τα τρία επαίσχυντα Γ(άμα), για να μην συμβούν τα τρία τραγικά Δ(έλτα).

· Το πρώτο Γ: Γαμικές σχέσεις προ του Γάμου! Οι προσερχόμενοι στο Ναό είναι παιδιά του, παιδιά της Εκκλησίας, παιδιά μιας ενορίας, μιας επισκοπής (μητροπόλεως).

Πότε αλήθεια, τα παιδιά δέχτηκαν πειστικό κατηχητικό λόγο για την αγνότητα και εγκράτεια μέχρι το Γάμο; Κάποτε για την πλειονοψηφία των πιστών ήταν αυτονόητη η εγκράτεια. Τώρα; Ελαχιστότατη μειονοψηφία ζη τον αγώνα της προ του Γάμου παρθενίας.

· Το δεύτερο Γ: Γύμνια. Είναι σούπερ προκλητική η γύμνια της νύμφης και φυσικά και των περισσοτέρων καλεσμένων γυναικών. Από πότε η Εκκλησία παρέχει την ευλογία της σε πρόσωπο, που μοναδική της μέριμνα για το «γάμο» της είναι το πώς θα φανερώσει όλο σχεδόν το σώμα της γυμνό; Τι ευλογεί η Εκκλησία; Την ασέβεια της γυμνότητας μπροστά στις άγιες εικόνες ή τις εκατοντάδες… μοιχείες, που γίνονται την ώρα του «γάμου» με ηρωίδα τη λεγόμενη νύμφη;

Αν δεν είναι υπερβολικός ο Χριστός, που λέει, ότι κάθε βλέμμα σαρκικής επιθυμίας ισοδυναμεί με μοιχεία (Ματθ. ε, 28), τότε πόσα μοιχικά βλέμματα προκαλεί το γυμνό σώμα μιας «νύμφης»;

Αν όλα όσα λέει ο Χριστός είναι «των άκρων», τότε γιατί Του ζητάς την ευλογία; Να ευλογήσει ο Χριστός την καταπάτηση του Ευαγγελίου Του, και μάλιστα μέσα στο Ναό Του, και μάλιστα με την επικύρωση της Εκκλησίας Του;

· Η Εκκλησία δεν εκβιάζεται με απειλές του τύπου, «Θα κάνουμε πολιτικό γάμο»!

· Η Εκκλησία δεν επικροτεί ασέβειες, προκειμένου να μη… κακοκαρδίσει μερικούς!

· Η Εκκλησία δέχεται τους πάντες με αγάπη, όχι όμως «όπως νάναι»! αλλ’ «εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι»!

· Την Εκκλησία δεν την κατευθύνουν ούτε οι οίκοι μόδας, ούτε τα καταστήματα νυφικών, ούτε το κοσμικό πνεύμα, ούτε η ανοχή (εν προκειμένω δε ενοχή!) ιερέων και επισκόπων, που χάριν δήθεν ευγενείας… δεν μιλάνε καθόλου για την σατανική απρέπεια της γύμνιας!

Την Εκκλησία την κατευθύνει το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, που θέλει να ντύνονται οι γυναίκες «ἐν καταστολῇ κοσμίῳ» (Α΄ Τιμ. β΄ 9).

· Το τρίτο Γ: Γελοιότητα. Το μυστήριο του Γάμου είναι για χαρά και ευφροσύνη, όχι για γέλια και αφροσύνη. Είναι δε περισσότερο από σίγουρο, ότι ο Διάβολος γελά, γιατί κατάφερε να γελοιοποιήσει το μυστήριο του Γάμου.

· Γελοιοποίησις η όλη κοσμική ατμόσφαιρα.

· Γελοιοποίησις η τέλεσις μυστηρίου σε ένα … «γραφικό» εκκλησάκι (έξω βέβαια), μέσα στο κτήμα, που διαθέτει το κοσμικό κέντρο (φαγάδικο – γλεντζέδικο!).

· Γελοιοποίησις το να στέκεται… παρανυφάκι το παιδί των «νυμφευομένων», καρπός του … προηγούμενου γάμου τους, του «πολιτικού» ή της προγαμιαίας συμβιώσεώς τους!

· Γελοιοποίησις το να φωνάζουν όλοι στο παιδάκι: «Και στα δικά σου»! εννοώντας αυτό που σε λίγο θα του κάνουν. Το ξεντύνουν και το βαφτίζουν, μέσα σε γέλια και καγχασμούς!

· Μα επί τέλους, πότε η Εκκλησία θα περιφρουρήσει τη σοβαρότητά της, την ιερότητα των τελουμένων αγιαστικών πράξεών της;

· Μια Εκκλησία, που δεν εμπνέει την εγκράτεια προς αποφυγή προγαμιαίων σχέσεων, που τελεί κατά μαγικό τρόπο αγιαστικές πράξεις και δεν καλεί τον λαό κυριολεκτικά σε μετάνοια και συνειδητή μετοχή των τελουμένων, μια Εκκλησία που ανέχεται κυριολεκτικά ξεγυμνωμένες «νύμφες», που συμπράττει στη γελοιοποίηση των θείων της μυστηρίων, μια τέτοια Εκκλησία προδίδει την αποστολή της,..

Όταν συμπέσει κηδεία μέσα στο σπίτι που ετοιμάζεται για γάμο τί γίνεται;

Και το ερώτημα αυτό πολλές φορές το αντιμετωπίζει η Εκκλησία μας. Οι άνθρωποι χωρίς να γνωρίζουν τι γίνεται και σ' αυτήν την περίπτωση, αντί να ρωτήσουν τους πνευματικούς ταγούς, που είναι οι ιερείς μας και κυρίως οι πνευματικοί εξομολόγοι, δέχονται τέτοιου είδους συμβουλές από προληπτικές και δεισιδαίμονες γυναίκες, που ποτέ δεν ομιλούν με πνεύμα Θεού, γιατί δεν κατέχουν τη θεολογία της Εκκλησίας μας, με αποτέλεσμα να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα μέσα στα σπίτια, παρά να δίνουν λύσεις. Εν προκειμένω θα ήθελα να σημειώσω, ότι όλα όσα συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας είναι καλοδεχούμενα. Οι πιστοί μας δεν πρέπει να θεωρούν τον θάνατο ως κάτι κακό. Ο θάνατος σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία θεωρείται κοίμηση. Κάνεις από τούς τεθνεώτες που φεύγει απ' αυτή τη ζωή δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται, αλλά ζει μέσα στην ουράνια κατοικία του Θεού. Για τον λόγο αυτό μέσα στον ορθόδοξο ναό τελούνται συνεχώς και αδιαλείπτως όλα τα μυστήρια και οι ακολουθίες, χωρίς να ειδικεύεται κάποιος ναός σε ναό γάμων ή βαπτίσεων ή κηδειών ή μνημοσυνών. Όλα τελούνται μέσα στο ναό και με εναλλαγές και την ίδια ήμερα, που ο κληρικός τελεί μια κηδεία, την ίδια ήμερα τελεί γάμο, ακολούθως τελεί βάπτιση, μετά κάτι άλλο. Αυτό δείχνει και μόνο με μια απλή σκέψη, το πως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις της ζωής των πιστών της. Για το λόγο αυτό σε σπίτι που ετοιμάζεται να τελέσει γάμο, εάν συμπέσει κηδεία, λόγο του αιφνίδιου και ξαφνικού της περιστάσεως, το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Θα έλεγα μάλιστα ότι σε σπίτι που έχει κάνει τόσες και τόσες προετοιμασίες για το γάμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είναι κρίμα να αναβληθεί το μυστήριο του γάμου λόγω πένθους. Το πένθος δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως κάτι που φέρνει το σταμάτημα της ζωής. Η πίστη μας, μας διδάσκει πως του θανάτου ακολουθεί ή Ανάσταση, που είναι η χαρά, η ζωή και η ευτυχία. Για τον λόγο αυτό σε περιπτώσεις που συμβαίνει κατά την ώρα της προετοιμασίας του γάμου να επέρχεται ξαφνικά ένας θάνατος, να μην μπαίνουν στον πειρασμό οι μελλόνυμφοι και αναβάλλουν το γάμο τους. Στο επιχείρημα, που θα το χαρακτήριζα «γαιώδες», ότι πολλοί εκ των γειτόνων ή της ευρύτερης κοινωνίας που ζείτε θα σας κακοχαρακτηρίσουν γι' αυτό που θα κάνετε, δηλ. το να τελέσετε γάμο μετά την κηδεία, θα έλεγα ως επιχείρημα να σκέπτεσθαι μάλλον ποιο είναι το θέλημα του Θεού και όχι ποιες είναι οι διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις και κανόνες των ανθρώπων. Πάνω από το θέλημα των ανθρώπων είναι η φοβερά κρίση του Θεού, που είναι πάντα προς το συμφέρον του ανθρώπου. Δυστυχώς, κάποιοι χριστιανοί μας δεν σκέπτονται το Θεό και σ' αυτήν την όντως δύσκολη περίσταση της ζωής τους και καταφεύγουν στο τί θα πουν οι συνάνθρωποι τους, γι’ αυτό που πρέπει και ορίζει η αγία μας Εκκλησία να πράξουν. Τελειώνω με μια πνευματική σύσταση, αγαπητά μου παιδιά, σε όποια περίσταση της ζωής σας αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα, κάτι παρόμοιο με το συγκεκριμένο ερώτημα που ασχολούμαστε, να μην απευθύνεστε σε ανθρώπους που δεν έχουν πνεύμα Θεού ούτε γνωρίζουν καλά τα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Μην εμπιστεύεσθε ανθρώπους πού τους βλέπετε έστω τακτικά να εκκλησιάζονται στην Εκκλησία μας και τούς ζητάτε τη γνώμη τους για θέματα πνευματικά. Όσο πνευματικός και να 'ναι ο συνάνθρωπος μας, θα πρέπει τα ερωτήματα και τις τυχόν απορίες σας να τις θέτετε υπόψιν των πνευματικών πατέρων της Εκκλησίας μας, δηλ. στους ιερείς μας, οι όποιοι και θα λογοδοτήσουν εν ήμερα Κρίσεως, για κάθε ψυχή πού αναλαμβάνουν στο πετραχήλι τους.

"Δίκιο έχεις παιδί μου."

Ένα ζευγάρι κάποτε πήγε σ'έναν επίσκοπο. Πρώτα έφθασε ο άνδρας και άρχισε να διεκτραγωδεί την κατάσταση στο σπίτι.Ο επίσκοπος τον συμπόνεσε. "Ο καημένος τί μαρτύριο ζει κάθε ημέρα."

Στο τέλος του λέει: -"Δίκιο έχεις παιδί μου." Ήρθε και η σειρά της γυναίκας.Άρχισε και αυτήνα λέει τα βάσανά της.Ο επίσκοποςτη συμπόνεσε  και σκέφθηκε: "Η ταλαίπωρη τι σταυρό σηκώνει κάθε μέρα." Όταν έφευγε της είπε: -"Δίκιο έχεις παιδί μου."

Έφυγαν και οι δύο ευχαριστημένοι, διότι τους δικαίωσε και ο επίσκοπος.Ο διάκονος του επισκόπου που άκουγε τις συζητήσεις απόρησε και ρώτησε:

-"Σεβασμιώτατε τι γίνεται εδώ; Είπατε την ίδια φράση και στους δύο. Τελικά ποιός έχει δίκαιο;"

Ο επίσκοπος τον κοίταξε με πικρό χαμόγελο και του απάντησε:

-"Και συ δίκιο έχεις διάκο μου...".

Μητροπολίτης

Αργολίδος Νεκτάριος

στο βιβλίο του:

"Πέρα από τη Δικαιοσύνη"

Η μετάλλαξη της αγάπης και της ευτυχίας

Η αγάπη και η ευτυχία έχουν μεταλλαχτεί στα δικά μας μέτρα.

Λέμε ότι αγαπάμε αλλά δυστυχώς πολλές φορές είναι απλά μια συμπάθεια για ένα πρόσωπο. Όταν λέμε ότι αγαπάμε τον άλλον, στην ουσία αγαπάμε αυτά που περιμένουμε να κάνει εκείνος για εμάς. Όμως η αληθινή αγάπη ανθίζει εκεί που δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και προσδοκίες. Όταν λέμε στον άλλον «σε αγαπώ γιατί ή διότι» τότε αυτή η αγάπη πάσχει.

Λέμε στα ζευγάρια να αγαπάτε ο ένας τον άλλον αλλά κανείς δεν τους είπε ότι αυτήν την αγάπη τους χωρίς τον Χριστό θα την «καταπιεί» ο τάφος. Λέμε να ζήσουν τα παιδιά ευτυχισμένα, αλλά κανείς δεν τους είπε που θα βρουν την ευτυχία, κάποιοι λένε ότι είναι στα λεφτά, στα παιδιά, στην υγεία, αλλά εκεί δεν βρίσκεται η πραγματική ευτυχία αλλά κάποια κλαδιά του δέντρου που ο θάνατος ως χειμώνας θα τα ξεράνει. Κανείς δεν λέει στα ζευγάρια ότι χωρίς τον Χριστό η ζωή σας δεν θα πάει πουθενά, απλά θα είναι κάποια ωραία ηδονικά χρόνια που θα καταλήξουν σε μια νεκρώσιμη ακολουθία. Ακόμα και οι γονείς που παντρεύουν τα παιδιά τους δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι τίποτα , ζούνε σε ένα σκοτάδι κοσμικών προσδοκιών. Όλοι εύχονται «να ζήσουν!» Τι ζωή όμως θα ζήσουν αν δεν υπάρχει ο Χριστός στη ζωή τους ; Απλά μια επιβίωση με ημερομηνία λήξης.

Αν όμως ο Χριστός δεν μείνει μόνο ως μία εικόνα στον τοίχο αλλά ως σχέση στη ζωή τους, τότε αυτή η αγάπη, αυτός ο γάμος δεν θα μείνει στα χαρτιά αυτού του κόσμου αλλά θα εγγραφτεί με χρυσά γράμματα στον ουρανό.

Ζούμε και ψάχνουμε να βρούμε νοήματα να φωτίσουν την ζωή μας αλλά ψάχνουμε σε λάθος δρόμους. Στο πρόσωπο του Κυρίου και στην σχέση με Εκείνον τα νοήματα βρίσκουν την ουσιαστική τους πραγματικότητα. Διότι Εκείνος είναι η αρχή και το τέλος το Α και το Ω.  Όλα πηγάζουν από το πρόσωπο του Κυρίου….εκεί οι ερωτήσεις που έχουμε μέσα μας θα βρούν τις αλήθινές απαντήσεις που ταλανίζουν την ύπαρξη μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

Ποιοι είναι οι συγγενικοί βαθμοί που εμποδίζουν την τέλεση τον γάμου;

Οι συγγενικοί βαθμοί ή οι συγγένειες είναι τεσσάρων ειδών:

Α' 1. Η συγγένεια εξ αίματος (αιμομιξία): Στην κατ' ευθείαν γραμμή, όσοι εμποδίζονται από το γάμο οριστικά. 

Η αιμομιξία στην κατ' ευθείαν γραμμή διαιρείται σε δύο μέρη: α) Στην ανιούσα κατ' ευθείαν γραμμή, δηλ. πατέρας - γιαγιά - προγιαγιά κλπ. β) Στην κατιούσα γραμμή, δηλ. πατέρας - γιος - εγγονός - δισέγγονος κλπ.

2. Η εκ πλαγίου συγγένεια εξ αίματος, ή οποία απαγορεύεται για τον γάμο μέχρι εβδόμου βαθμού, κατά πλάτος. Τα αδέλφια από μία μητέρα ανήκουν στον δεύτερο βαθμό συγγενείας· οι πρώτοι εξάδελφοι είναι τετάρτου βαθμού, τα δεύτερα εξαδέλφια έκτου βαθμού και δεν μπορούν να παντρευτούν μεταξύ τους. Τα τρίτα εξαδέλφια είναι ογδόου βαθμού και αυτά επιτρέπεται να παντρευτούν μεταξύ τους. Τα αδέλφια και εξαδέλφια από πατριό ή μητρυιά δεν μπορούν να παντρευτούν μεταξύ των μέχρι επίσης του εβδόμου βαθμού κατά πλάτος. Αν συνέβη κάτι απροσδόκητο ζητείται ή συμβουλή και η λύση του παρανόμου γάμου από τον Επίσκοπο της περιοχής.

Β' Συγγένεια εξ αγχιστείας (με συμπεθεριό). Μέλη δύο οικογενειών όταν συμπεθεριάζουν δεν μπορούν να τελέσουν γάμο μέχρι του πέμπτου βαθμού, κατά βάθος. Μέλη από τρία γένη οικογενειών δεν μπορούν να τελέσουν γάμο μέχρι του τρίτου βαθμού, κατά βάθος, όπως λέγει ή πατριαρχική σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του έτους 997.

Γ' Πνευματική συγγένεια από βάπτισμα και στεφάνωμα, μεταξύ αναδόχου, αναδεκτού και των συγγενών των. Ο γάμος από πνευματική συγγένεια απαγορεύεται μέχρι του τρίτου βαθμού, κατά βάθος. Δεν μπορεί να παντρευτεί ο ανάδοχος με την αναδεκτή, με την μητέρα και με την κόρη της αναδεκτής. Δεν μπορεί να νυμφευθεί ο αναδεκτός με την κόρη του αναδόχου και ο γιος του αναδόχου με την κόρη της αναδεκτής.

Δ' Συγγένεια εξ υιοθεσίας (Υιοθεσία). Απαγορεύεται σ' αυτήν ο γάμος μέχρι του τρίτου βαθμού.

Σ' όλες τις περιπτώσεις οι δύο νέοι, μαζί με τους γονείς των, έχουν καθήκον να συμβουλεύονται τον ιερέα και να τον ακούουν σε όλα, κατά την καθιερωμένη τάξη από τους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας, η οποία διαφυλάχθηκε με ευλάβεια από τους προγενεστέρους μας.

Πολιτικός ή θρησκευτικός γάμος; Το ψευτοδίλλημα της κρίσης!

Συζητοῦσα μέ μιά ὁμάδα νέων γιά τό θέμα τοῦ γάμου, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ προγραμματισμένου γάμου μιᾶς ἀπό τίς κοπέλες τῆς παρέας. Ἡ κουβέντα ξεκίνησε ὅταν ἡ κοπέλα ἀνακοίνωσε ὅτι παντρεύεται τόν ἄλλο μήνα, μέ πολιτικό ὅμως γάμο. 

Ἕνας νεαρός ἐπεσήμανε ὅτι οἱ πολιτικοί γάμοι ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ ἐνῶ οἱ θρησκευτικοί γάμοι ἀποφεύγονται.

«Πολλοί φίλοι καί γνωστοί μου παντρεύονται μέ πολιτικό γάμο, γιατί ἄραγε;» σχολίασε. Ἡ κοπέλα ἀπάντησε ἀμέσως ὅτι ὁ θρησκευτικός γάμος κοστίζει πάρα πολλά χρήματα ἐνῶ ὁ πολιτικός κοστίζει ἐλάχιστα. «Τόσα πολλά χρήματά σου ζήτησε ἡ Ἐκκλησία;» ρώτησα κι ἐγώ. «Ὄχι», ἔσπευσε νά διορθώσει ἡ κοπέλα.

«Τό τραπέζι πού ἀκολουθεῖ κοστίζει τά χρήματα!» Ἔχει ἐπικρατήσει λοιπόν, ἕνα κοινωνικό συμβόλαιο σύμφωνα μέ τό ὁποῖο οἱ νέοι μποροῦν νά παντρεύονται στό Δημαρχεῖο χωρίς νά τούς κοστίζει τίποτε, ἐνῶ ἄν παντρευτοῦν στήν Ἐκκλησία θά πρέπει νά ἔχουν πολλά χρήματα νά διαθέσουν, διότι βγαίνοντας ἀπό τήν Ἐκκλησία πρέπει νά τραπεζώσουν ὅλους τους συγγενεῖς! Δέν μπορεῖ νά μήν ἀναρωτηθεῖ κανείς, μέ πόση εὐκολία ἀποδέχθηκε ἡ σημερινή κοινωνία αὐτήν τήν παραδοχή, ἡ ὁποία εἶναι παντελῶς παράλογη; Καί εἶναι παράλογη διότι δέ νομίζω νά στέκει στή λογική ἑνός νοήμονος ἀνθρώπου ἡ ἄποψη ὅτι ἄν παντρευτεῖς στήν Ἐκκλησία πρέπει νά κάνεις μεγάλα τραπέζια, ἐνῶ ἄν παντρευτεῖς στό Δημαρχεῖο θά καλέσεις λίγους καί καλούς, χωρίς μεγάλο κόστος! Γιατί δηλαδή, νά μήν καλέσεις λίγους καί καλούς στήν Ἐκκλησία; Σέ στέλνει κανένας ἱερέας σέ τραπέζια; Τό τραπέζι τί σχέση ἔχει μέ τό Μυστήριο τοῦ Γάμου; Ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιά νά παντρευτοῦν οἱ ἄνθρωποι; Τό ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία; Ὄχι! Ἄν τό ὅριζε ἡ Ἐκκλησία δέν θά τό ἀκολουθοῦσε κανείς!

Ἐδῶ εἶναι τό πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας! Ὅ,τι ὁρίζει ὁ Ἱερός Νόμος, τό ὁποῖο εἶναι πρός οἰκοδομήν τοῦ ἀνθρώπου, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τό ἀπορρίπτει καί τό θεωρεῖ ὀπισθοδρομικό. Αὐτά ὅμως πού ὁρίζουν οἱ ἄγραφοι κοινωνικοί νόμοι, ὅσο παράλογα κι ἄν εἶναι, τά τηροῦν οἱ ἄνθρωποι μέ εὐλάβεια!! Θεωρεῖται πιό σημαντικό στή σημερινή μας κοινωνία νά κάνουν οἱ νεόνυμφοι μεγάλα τραπέζια καί γλέντια, νά ξοδεύουν περιουσίες καί νά καλοῦν ὅλους τούς συγγενεῖς, τούς ὁποίους στήν πλειοψηφία τους δέν θά τούς ξανασυναντήσουν στή ζωή τους, παρά νά ἀκολουθήσουν τόν ἀσφαλῆ καί ἐγγυημένο λόγο τῆς Ἐκκλησίας πού εὔχεται μέ ἀληθινή ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους: «...Διαφύλαξον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεός ἠμῶν, ὡς διεφύλαξας τούς ἁγίους τρεῖς Παίδας ἐκ τοῦ πυρός, καταπέμψας αὐτοῖς δρόσον οὐρανόθεν· καί ἔλθοι ἐπ’ αὐτούς ἡ χαρά ἐκείνη, ἥν ἔσχεν ἡ μακαρία Ἑλένη, ὅτε εὗρε τόν Τίμιον Σταυρόν..» Τό κοινωνικό συμβόλαιο, ὅσο κι ἄν δυσκολεύει τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, γίνεται ἀποδεκτό ἀπό ὅλους, χωρίς δεύτερη σκέψη, ἐνῶ ὁ Ἱερός Νόμος τῆς Ἐκκλησίας πού ἐξασφαλίζει καί εὐλογεῖ τή ζωή τῶν ἀνθρώπων θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός καί ξεπερασμένος!

Πῶς διαμορφώνονται ἄραγε αὐτές οἱ κοινωνικές ἀντιλήψεις; Καί μέ πόση εὐκολία τίς ἀποδέχεται ὁ δῆθεν σκεπτόμενος σύγχρονος ἄνθρωπος; Πόση εὐθύνη ἔχουμε ἐμεῖς οἱ γονεῖς, πού ἀνατρέφουμε τά παιδιά μας μέ αὐτά τά στερεότυπα, ὑποχρεώνοντάς τα νά τά ἀποδέχονται χωρίς δεύτερη σκέψη; Ἐπιβάλλουμε στά παιδιά τήν ἄποψη ὅτι οἱ συγγενεῖς κατά σάρκα εἶναι πολύ σημαντικοί στή ζωή τους, ἄσχετα ἐάν δέν ἔχουν καμμία σχέση μεταξύ τους, ἄσχετα μέ τό ἄν ἔχουν ἄλλες νοοτροπίες, ἄλλα πιστεύματα, ἄλλη θεώρηση γιά τή ζωή. Ἐπειδή καί μόνο εἶναι συγγενεῖς ὀφείλουν τά παιδιά νά τούς συγκεντρώσουν ὅλους γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι καί μετά… ἄς μήν τούς ξαναδοῦν ποτέ! Αὐτό, βέβαια, θά πρέπει νά τό ἐπαναλάβουν καί στή βάπτιση τῶν παιδιῶν τους καί γι’ αὐτό θά προσανατολιστεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία σέ λίγο νά καταργήσει τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καί νά τό ἀντικαταστήσει μέ τήν τελετή ὀνοματοδοσίας στό Δημαρχεῖο!

Μέ πόσο ὕπουλο καί δόλιο τρόπο καθιερώνεται στήν Πατρίδα μας ἡ ἀποστασία ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἀληθινή Ζωή καί ἐμεῖς, οἱ ὑποτιθέμενοι Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, μέ πόση ἀφέλεια καί χωρίς καθόλου ἀντιστάσεις ἔχουμε παραδοθεῖ στόν παραλογισμό τῆς ἐποχῆς μας!! Οἱ ἀντιστάσεις μας καί ἡ ἀντίδρασή μας ἐξαντλοῦνται μόνο πρός τόν λόγο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία θέλουμε νά ἐξαφανίσουμε ἀπό τήν Πατρίδα μας. Αὐτή θεωροῦμε ὅτι εἶναι ὀπισθοδρομική καί ξεπερασμένη! Οἱ σύγχρονες πεποιθήσεις μας, ὅμως, ὅσο παράλογες καί ἄν εἶναι, εἶναι κατά τήν κρίση μᾶς γνήσιες καί ἀληθινές! Πόσος ἀκόμη παραλογισμός χωράει στήν ἐποχή μας;

Περιοδικό "Ενοριακή Ευλογία"

Ποιά είναι η θέση της Εκκλησίας για τον Πολιτικό γάμο;

Η θέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας μπροστά στην ύπαρξη πολιτικού γάμου, είναι ότι δεν τον αναγνωρίζει με βάση τη θρησκευτική μας διδασκαλία. Εκ των πραγμάτων αναγνωρίζει όμως θεσμικά την πολιτειακή απόφαση και μάλιστα, όταν υπάρξει διαζύγιο πολιτικού γάμου, αναγκάζεται από το Νόμο η Εκκλησία να εκμετρά αυτόν ως ήδη τελεσθέντα. Ωστόσο όμως στην ουσία ο πολιτικός γάμος δεν είναι μυστήριο, δεν έχει ιερολογία και δεν είναι της ιεράς Παραδόσεώς μας. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός. Τα ζεύγη εκείνα που τέλεσαν μόνο πολιτικό γάμο, βρίσκονται ως αποκομμένα μέλη της Εκκλησίας και τελούν εφ' όσον μετανιώσουν και σκέπτονται να επανορθώσουν το σφάλμα τους, υπό κανόνος.

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε σύγκλισή της από 19-21 Ιανουαρίου 1982 με απόφαση της τοποθετήθηκε με τις κάτωθι θέσεις επί του πολιτικού γάμου:

Σύμφωνα με την δογματικήν διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο γάμος είναι μυστήριον και για την κανονική και νόμιμη σύστασή του απαραίτητο στοιχείο είναι η Ιερολογία του. Άλλου είδους γάμο δεν αναγνωρίζει για τους πιστούς της. Γι' αυτό το λόγο, κατά την πίστη της Εκκλησίας, ο πολιτικός γάμος αποτελεί πορνεία και μοιχεία και παραβίαση της δογματικής διδασκαλίας περί Μυστηρίων. Είναι λοιπόν φανερόν, ότι ο πολιτικός γάμος δεν μπορεί να θεωρηθεί από την Εκκλησία ως ισόκυρος και ισοδύναμος προς τον θρησκευτικόν γάμο των ορθοδόξων.

Εξ αιτίας όμως των ολίγων εκείνων, που θεωρητικά υποστηρίζουν ότι είναι άπιστοι και άθεοι, ανέχεται η Εκκλησία την θέσπιση πολιτικού γάμου, για να μην εμπαίζεται το μέγα μυστήριο του γάμου από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ιερότητά του και για να εξυπηρετηθούν οι αλλόθρησκοι και οι ετερόδοξοι.

Όσοι Ορθόδοξοι τελούν πολιτικό γάμο, «θέτουν εαυτούς μόνοι των εκτός της Εκκλησίας, εφ' όσον ευσυνειδήτως και δημόσια απαρνούνται θεμελιώδη της πίστεως επιταγήν. Επομένως, μετά πολλής λύπης, οι τελικώς και αμετανοήτως εμμένοντες εις την απιστίαν αυτήν, αποκόπτονται της Εκκλησίας εξ’ ιδίας αυτών υπαιτιότητος και στερούνται των ευλογιών και των ευχών της».

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με την υπ' αριθμ. 2320/19-5-1982 Εγκύκλιόν της «προς τους Σεβ. Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος» για τις προϋποθέσεις τελέσεως θρησκευτικού γάμου, βάσει του Ν.1250/1982 δεν παραλείπει να «επισημειώσει» ότι «τέκνα της Εκκλησίας λογίζονται όσα σέβονται και ευλαβούνται τα Ιερά Αυτής Μυστήρια». Η διατύπωση δεν επιτρέπει αμφιβολία: Όσοι τελούν πολιτικό γάμο δείχνουν έμπρακτα και δημόσια ότι δεν σέβονται και δεν ευλαβούνται ένα από τα επτά ιερά Μυστήρια• άρα δεν λογίζονται τέκνα της Εκκλησίας. Δηλαδή, αποκόπτονται μόνοι τους από το ιερό Σώμα Της. Γιατί, όπως εύστοχα παρατηρήθηκε, η Ιερά Σύνοδος δεν μπορεί να κάνει «χάρη» να αναγνωρίζει ως πιστούς χριστιανούς, όσους δεν είναι.

Πάντως πρέπει να σημειώσουμε ακόμη ότι κανονικά και σύμφωνα με τις Εντολές των Ιερών Κανόνων της Αγίας μας Εκκλησίας, όσοι τελούν πολιτικό γάμο είναι σαν να συζούν μέσα στην προγαμιαία σχέση, που για την Ορθόδοξο Εκκλησία μας παραμένει αμάρτημα, το οποίον εν μετανοία καλούνται όσοι το διαπράττουν να εξομολογούνται. Επίσης οι τελέσαντες μόνον πολιτικό γάμο, δεν μπορούν να γίνουν ανάδοχοι σε μυστήριο βαπτίσεως ή κουμπάροι σε γάμο. Και το πιο βαρύ είναι, ότι δεν θάπτονται με θρησκευτική κηδεία, εφόσον δεν μετανόησαν για την πράξη τους αυτή. Φυσικά οι κανόνες αυτοί, όσο αυστηροί κι αν φαίνονται είναι για να διαφυλάξουν την ελευθερία μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία μας είναι Εκκλησία αγάπης και οικονομεί τα παιδιά Της, τότε μόνον, όταν αυτά την σέβονται και την υπακούν και όχι όταν θέλουν οι ίδιοι να φτιάξουν ή να αναδημιουργήσουν την Εκκλησία. Από τους πρώτους κιόλας χρόνους ζωής της η Εκκλησία είχε τέτοιες τάσεις αποσχιστικές. Πώς έπρεπε, λοιπόν, να διαφυλάξει την Θεοπαράδοτη κληρονομιά Της; Την διαφύλαξε με νύχια και με δόντια, χωρίς ποτέ να ενδίδει στις φοβέρες και στις απειλές απ' όποιους κι αν αυτές εκστομίζονταν και έθετε πάντοτε τους Ιερούς όρους και τους Ιερούς κανόνες της, με την επιφοίτηση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος.

Πιστεύω στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σημαίνει ότι την αποδέχομαι όπως μας την παρέδωσε ο Κύριός μας, οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες μας. Τίποτα δεν μπορώ να διαλέξω ή να επιλέξω αποσπασματικά. Ή όλα τα αποδέχομαι, ή όχι. Μέση κατάσταση δεν μπορεί να υπάρξει. Έτσι συμβαίνει και με τον πολιτικό γάμο, που είναι ένα τέχνασμα του διαβόλου, για να κρατάει δέσμια τα παιδιά του Θεού, τα βαπτισμένα και μυρωμένα στην αναγεννητική κολυμβήθρα της Εκκλησίας, στην πορνεία και στην μοιχεία. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και γονείς, που μπροστά στο συμφέρον δεν υπολογίζουν Θεό και Εκκλησία. Σήμερα το συμφέρον έγινε Θεός, και επειδή έτσι συμβαίνει, γι' αυτόν τον λόγο δεν υπάρχει ευλογία και αγάπη μέσα στα ζευγάρια και περνάει μεγάλη κρίση ο θεσμός της οικογένειας. Πώς όμως να μην περνάει, αφού αφήσαμε και αφήνουμε το Θεό και την Εκκλησία Του έξω από τα σπιτικά μας;

Γάμος και βάφτιση μαζί;

Αρχίζει και γίνεται συνηθισμένο αυτό που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν τελείως αδιανόητο. Οι μελλόνυμφοι στέλνουν στους συγγενείς και φίλους τους το προσκλητήριο για το γάμο τους, στο όποιο συμπεριλαμβάνουν και πρόσκληση για τη βάπτιση του παιδιού τους, που θα επακολουθήσει μετά από το γάμο. 

Βέβαια καλό είναι οι άνθρωποι να θέλουν να βαπτίζουν τα παιδιά τους, και μάλιστα να τα βαπτίζουν με σαφή γνώση της μεγάλης και σωτήριας αλλαγής την όποια υφίσταται ο άνθρωπος που βγαίνει χριστιανός, άνθρωπος καινούργιος, αναγεννημένος και φωτεινός μέσα από τα αγιασμένα ύδατα της κολυμβήθρας της Εκκλησίας μας.

Καλό και άγιο είναι οι νέοι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν οικογένεια, να πηγαίνουν στην Εκκλησία, να παίρνουν την ευλογία της, να δέχονται τη Χάρη του Θεού και έτσι να αρχίζουν την κοινή πορεία τους, την κοινή ζωή τους. Έτσι να αρχίζουν την κοινή ζωή τους, που καρπός της είναι το παιδί, τα παιδιά, που θα έλθουν στον κόσμο και θα γεμίσουν με χαρά το σπίτι τους και τις καρδιές τους. Αλλά όταν μετά το γάμο ακολουθεί αμέσως η βάπτιση, η κοινή ζωή άρχισε πριν από το γάμο. Και δεν είναι καθόλου σωστό αυτό.

Το μυστήριο της ζωής, το όποιο διακονούν οι σύζυγοι με την κοινή ζωή τους, είναι Υπέροχο, μοναδικό. Κρατούν στα χέρια τους κάτι που έρχεται ως καρπός της αγάπης τους και συγχρόνως ως δώρο του Θεού, κάτι ανεπανάληπτο στον κόσμο μια ανθρώπινη ζωή, μια εικόνα του Θεού, μια αθάνατη ψυχή, που την άξια της δεν μπορεί να ισοφαρίσει όλος ο κόσμος! Είναι κάτι μεγάλο και συγκλονιστικό είναι κάτι θεϊκό, έλεγε ένας νέος πατέρας. Θεϊκό πράγματι! Γι’ αυτό και απαιτεί δύναμη για να το σηκώσεις, θέλει Χάρη Θεού για να το τολμήσεις, προϋποθέτει δέσμευση για να το κρατήσεις. Ναι! Δεν είναι κάτι απλό, στο όποιο μπορείς πρόχειρα, βιαστικά και επιπόλαια να προχωρείς. Πρέπει να έχεις δικαίωμα να το κάνεις.

Το δικαίωμα αυτό σου το δίνει ο γάμος. Είναι Μυστήριο ο γάμος, είναι ιερή Ακολουθία, στην όποια παρίσταται ορατώς ο Χριστός, που πήγε και στο γάμο της Κανά και άρχισε από εκεί τα θαύματα τα καταπληκτικά και αποδεικτικά της θεότητας του. Τίμησε τον γάμο, τον ανέδειξε Μυστήριο, ανέβασε την οικογένεια σε δεσμό ιερό. Κάθε φορά που γίνεται γάμος, και πάλι ορατώς παρίσταται ο Χριστός, και ο Ίδιος στην πραγματικότητα τέλει το Μυστήριο διά των ιερέων.

Είναι μεγάλη χαρά να έλθουν στο γάμο σου οι συγγενείς και οι φίλοι σου και να σου ευχηθούν να είναι η νέα σου ζωή χαρούμενη και ευτυχισμένη. Είναι όμως πολύ μεγαλύτερη χαρά και ευλογία να έλθει ο Χριστός στο γάμο σου και ’Εκείνος να ευλογήσει την καινούργια σου ζωή. ’Εκείνος δίνει στους νεόνυμφους την αληθινή χαρά και την παντοδύναμη χάρη του, τούς οπλίζει με δύναμη να αντέξουν και στις δυσκολίες που θα φέρει ασφαλώς η ζωή, τούς ευλογεί να αποκτήσουν παιδιά, να τα αναθρέψουν σωστά, να γίνουν ο αληθινός πλούτος και η χαρά του σπιτιού τους. Το λένε σαφώς οι Ευχές του Μυστηρίου.

Ο Κύριος είπε: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιώ. ιε’ 5). Χωρίς τη δική μου Χάρη τίποτε δεν μπορείτε να πετύχετε, ούτε μικρό ούτε μεγάλο. Πολύ περισσότερο, χωρίς τη δική του ευλογία δεν μπορεί κανείς να υπηρετήσει σωστά το μυστήριο της ζωής. Είναι τόσο μεγάλο αυτό, που προϋποθέτει άλλο Μυστήριο, το Μυστήριο του Γάμου. Δεν μπορεί κανείς να μετάσχει στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας αν προηγουμένως δεν έχει ζήσει το Μυστήριο του Βαπτίσματος. Δεν μπορεί κάποιος να τελέσει το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας αν δεν έχει προηγηθεί το Μυστήριο της Ιεροσύνης, αν δεν είναι ιερέας του Θεού, που με κανονική χειροτονία έλαβε «την της ιερατείας χάριν». Χωρίς τις προϋποθέσεις αυτές, χωρίς την ειδική Χάρη του Θεού, οι πράξεις που αναφέραμε συνιστούν βεβήλωση, ενώ αποτελούν μοναδικής αξίας δωρεά, όταν γίνουν με την ευλογία του Θεού.

Αυτό συμβαίνει και με την απόκτηση των παιδιών. Όταν έρχεται κανονικά μετά το γάμο ένα παιδί, είναι ευλογία και χαρά. Περιμένουμε παιδί, λένε, και φωτίζονται τα πρόσωπα εκείνων που λαχταρούν σύντομα να γίνουν γονείς. Αν όμως δεν έγινε ακόμη ο γάμος, τότε μια κυοφορία βάζει σε ταλαιπωρία τους υπεύθυνους. Το κρύβουν, ντρέπονται να το πουν και στους πολύ δικούς τους, σε πολλές δε περιπτώσεις δυστυχώς καταφεύγουν στην απάνθρωπη λύση: Δεν αφήνουν το κυοφορούμενο έμβρυο να γεννηθεί. Το ένα μεγάλο λάθος το «διορθώνουν» με άλλο, επίσης βαρύ και μεγάλο και θανάσιμο αμάρτημα. Και δεν ησυχάζουν οι ψυχές τους παρά μόνο με τη μετάνοια.

Τώρα τελευταία όμως φαίνεται να μην ενοχλεί ένα παιδί πριν από το γάμο. Και τι έγινε; Θα παντρευτούμε αργότερα. Και θα το βαπτίσουμε τότε. Ναι. Να παντρευτείτε, οπωσδήποτε να παντρευτείτε, έστω αργότερα. Και να το βαπτίσετε, έστω τότε. Ούτε εσείς ανύπαντροι, αστεφάνωτοι γονείς, ούτε το παιδάκι σας αβάπτιστο και αμύρωτο. Είναι καλό να διορθώσετε το λάθος σας. Θα ήταν όμως πολύ καλύτερο να μην είχε γίνει καθόλου το λάθος. Γι’ αυτό και χρειάζεσθε και ένα άλλο Μυστήριο έκτος από τα Μυστήρια του Γάμου και του Βαπτίσματος. Χρειάζεσθε και το Μυστήριο της Μετάνοιας και ιεράς Εξομολογήσεως. Εκεί διορθώνονται όλα. Καθαρίζονται οι ψυχές και ηρεμούν οι συνειδήσεις.

«Τοις πάσι χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν. Καιρός του τεκείν και καιρός του αποθανείν», λέγει ο αιώνιος λόγος του Θεού (Εκκλ. γ’ 1-2). Το καθετί στον καιρό του. Για καθετί που γίνεται κάτω από τον ουρανό, υπάρχει ο ορισμένος χρόνος. Είναι ορισμένος ο καιρός που θα γίνει ο τοκετός, όπως ορισμένος είναι και ο χρόνος του θανάτου. Ας συγκρατούνται οι νέοι. Δύσκολη άλλα ωραία αρετή η αγνότητα. Να ζήσουν χωρίς τραύματα την πιο όμορφη ώρα της ζωής τους, την ώρα του γάμου τους. Και όλα κατόπιν θα έλθουν φυσιολογικά και ευλογημένα. Με τη σειρά που ο Θεός όρισε. Και τότε θα είναι πιο αληθινά, πιο χαρούμενα, διότι θα είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, που καταξιώνει και κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο.