Πάτερ, θέλω να πάρω διαζύγιο...

Ζευγάρια που μετά παρέλευση κάποιων χρόνων ή και δεκαετιών ακόμη, ζητούν να χωρίσουν.

«Πάτερ, είμαι παντρεμένη αρκετά χρόνια», είπε η νέα ακόμη γυναίκα στον ιερέα που τον είχε παρακαλέσει να την ακούσει για λίγο, «έχω και δύο παιδιά, μεγάλα πια, φοιτητές είναι.

Αγόρια και τα δύο. Με τον σύζυγό μου παντρευτήκαμε από αγάπη και έρωτα που λένε, περάσαμε καλά, αλλά μέχρι… εκεί. Δύο δεκαετίες πια, έχει επέλθει κούραση στη σχέση μας, κι ένα χρόνο τώρα παλεύω με τον λογισμό… – δυσκολεύτηκε να το ξεστομίσει – του διαζυγίου. Θέλω να τον χωρίσω, πάτερ, τον άντρα μου. Βλέπω ότι δεν τον αγαπώ όπως παλιά. Ο έρωτας έχει ξεθωριάσει μέσα μου, κι αιτία απ’ ό, τι βλέπω είναι η… ατημελησιά του». Σταμάτησε.

«Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής;» ρώτησε ο ιερέας. Του φάνηκε ότι είχε ακούσει κι άλλες φορές την ίδια ή και παρόμοια ιστορία. Ζευγάρια που μετά παρέλευση κάποιων χρόνων ή και δεκαετιών ακόμη, ζητούν να χωρίσουν. Γιατί κουράστηκαν. Γιατί αποξενώθηκαν μεταξύ τους. Γιατί διαπίστωσαν ότι η σχέση τους κρατήθηκε αρκετά χρόνια λόγω των παιδιών τους και μόνο. Όταν τα παιδιά άρχισαν να μεγαλώνουν και να φεύγουν, είδαν το… κενό μεταξύ τους και τρόμαξαν! Πολλοί δυστυχώς βρήκαν τη λύση της εξωσυζυγικής σχέσης: νόμισαν ότι θα ανανέωναν τη ζωή τους. Αλλά μάλλον εις μάτην…

«Ναι, πάτερ. Όπως σας είπα ξεκινήσαμε με έρωτα και μάλιστα μεγάλο. Αλλά το ξέρω ότι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Είχα ακούσει και σε ένα κήρυγμά σας ότι ο ανθρώπινος έρωτας είναι σαν την μπαταρία˙ έχει ημερομηνία λήξεως».

«Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή της αγάπης, τον Κύριο, για να παραμένει πάντοτε ζωντανός», έσπευσε να προσθέσει ο ιερέας. «Κι αυτό είχα πει».

«Το θυμάμαι. Αλλά είναι αρκετά χρόνια τώρα, που εκείνο που μου προκαλεί σχεδόν απέχθεια απέναντι στον άνδρα μου είναι το… πάχος του. Ήταν καλοκαμωμένος, αλλά μετά αφέθηκε. Πήρε αρκετά κιλά, αλλοιώθηκε η σιλουέτα του, έγινε δυσκίνητος. Προσπάθησα πολλές φορές να τον πείσω να κάνει δίαιτα, να προσέξει και την υγεία του μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά μου δηλώνει ότι δεν βρίσκεται στην κατάλληλη ψυχολογία, για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Κι αυτό μου το λέει χρόνια τώρα. Νιώθω σαν να έχω έναν ξένο δίπλα μου. Δεν τον θέλω πια…». Η γυναίκα έσκυψε το κεφάλι και δύο σταγόνες βρήκαν την ευκαιρία να ξεστρατίσουν από τα βλέφαρά της.

«Να σας ρωτήσω κάτι;» είπε ο ιερέας, ο οποίος συμπάθησε πολύ τη γυναίκα, γιατί είδε ότι ο Πονηρός την πολεμάει με πλάγιους και δόλιους λογισμούς.

«Ασφαλώς, πάτερ», είπε και σκούπισε μ’ ένα μαντηλάκι τα δάκρυά της.

«Σαν άνθρωπος πώς είναι; Είναι βάναυσος απέναντί σας ή απέναντι στα παιδιά σας; Και δεν εννοώ τώρα που είναι μεγάλα τα παιδιά, αλλά και όταν ήταν μικρά. Μήπως είναι μέθυσος; Μήπως τεμπέλης ή γυναικάς; Μήπως χαρτοπαίκτης;»

Δεν δίστασε η γυναίκα. «Όχι, πάτερ. Δεν έχω να του προσάψω κάποια τέτοια κατηγορία. Μπορεί να μην είναι … «θεούσος», αλλά κι αυτός έρχεται κατά καιρούς στην εκκλησία. Και μάλιστα χαίρεται όταν με βλέπει να έρχομαι εγώ συχνότερα από αυτόν. Σας είπα όμως ότι ο βασικός λόγος είναι η έλλειψη φροντίδας για τον εαυτό του. Κι αυτό είναι που με… «δαιμονίζει»: για μένα η έλλειψη αυτή σημαίνει αδιαφορία απέναντί μου. Σημαίνει ότι δεν είμαι γι’ αυτόν κάτι που έχει σημασία. Είναι η απόδειξη ότι απλώς… συνυπάρχει μαζί μου. Ίσως γιατί με θεωρεί απολύτως δεδομένη πια».

Σταμάτησε για λίγο. Για να συνεχίσει πιο σταθερά: «Πάτερ, μπορεί να σταθεί ένας τέτοιος γάμος κάτω από αυτές τις συνθήκες; Δεν είναι πια σαν να παίζουμε θέατρο; Άρχιζα να σκέπτομαι τον χωρισμό, γιατί μεγάλωσαν τα παιδιά και θα μας καταλάβουν καλύτερα. Άλλωστε, νομίζω ότι κι αυτά βλέπουν την κατάσταση. Μας αγαπούν, νομίζω, και τους δύο, αλλά διαπιστώνουν ότι μεταξύ μας τα πράγματα δεν είναι και τόσο… ρόδινα».

Ο ιερέας προσευχόταν. Είχε προσηλώσει το βλέμμα του στο τέμπλο, στο πρόσωπο του Κυρίου, και Τον παρακαλούσε να φωτίσει κι αυτόν και κυρίως τη γυναίκα. Έβλεπε το δίκιο της, αλλά δεν μπορούσε να έχει σφαιρική άποψη για τη σχέση του ανδρογύνου. Άκουγε μονομερώς τα πράγματα.

«Να σας πω», έκανε κάποια στιγμή. «Νομίζετε ότι – το λέω επειδή είστε πιστή γυναίκα – αν βρεθείτε στην κρίση του Θεού, ο Θεός θα σας δικαιώσει; Θέλω να πω, πιστεύετε αληθινά ότι το πρόβλημα αυτό συνιστά πραγματικό λόγο διαζυγίου; Ο ίδιος ο Κύριος τον μόνο λόγο διαζυγίου που αναγνώρισε ήταν η πορνεία και η μοιχεία. Και μου λέτε ότι κάτι τέτοιο δεν συντρέχει στην περίπτωση του συζύγου σας. Η ατημελησιά του μάλιστα έρχεται προς επίρρωση αυτού. Συνήθως ένας που… ξενοκοιτάει, φροντίζει τον εαυτό του ιδιαίτερα. Δεν ξενοκοιτάει λοιπόν, δεν είναι πότης, δεν είναι χαρτοπαίκτης, δεν είναι τεμπέλης, δεν είναι βάναυσος. Δεν είναι καν άπιστος. Χαίρεται μάλιστα που εσείς πηγαίνετε και στην Εκκλησία, την οποία και αυτός κάποιες φορές την επισκέπτεται».

Η γυναίκα σαν να άκουγε πρώτη φορά τα… προτερήματα του άνδρα της. Ο ιερέας… ζωγράφιζε το πορτρέτο του, με βάση τα στοιχεία που η ίδια του είχε δώσει. Μάλλον έβλεπε ότι ήταν υπερβολική στις εκτιμήσεις της και στις αποφάσεις της.

«Μα, δεν είναι σοβαρό πρόβλημα αυτό που συμβαίνει;» είπε, κι έκανε μία προσπάθεια να ζωντανέψει το… κλονισμένο της ηθικό.

«Βεβαίως και είναι», συμφώνησε ο ιερέας. «Το ζευγάρι πρέπει να προσέχει πάρα πολύ τη μεταξύ τους σχέση. Γι’ αυτό και σας υπενθύμισα ότι χρειάζεται σύνδεση με την πηγή της αγάπης, τον Κύριο» – Τον έδειξε στο τέμπλο και φαινόταν να παρακολουθεί φιλάνθρωπα τη συζήτηση. «Κανονικά, η σχέση του ζευγαριού πρέπει να είναι το αντικείμενο της καθημερινής φροντίδας του κάθε μέλους. Κάθε μέρα δηλαδή πρέπει ο καθένας: ο άντρας, η γυναίκα, να έχει την έγνοια πώς να αρέσει στον άλλον. Μας το λέει τόσο ωραία ο απόστολος Παύλος: «ο άντρας πρέπει να φροντίζει πώς να αρέσει στη γυναίκα του.

Η γυναίκα πρέπει να φροντίζει πώς να αρέσει στον άνδρα της». Κι αυτό γιατί η σχέση τους δεν είναι απλώς μία συνύπαρξη. Αποτελεί μυστήριο που εικονίζει τη σχέση του Χριστού με την Εκκλησία. Υπάρχει περίπτωση ο Χριστός να μην ενδιαφέρεται για την Εκκλησία Του; Καθημερινά θυσιάζεται γι’ Αυτήν. Μπορεί η Εκκλησία να μην ενδιαφέρεται για τον Κύριο; Μα είναι η ζωή και το κεφάλι της. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανδρόγυνο. Η ετοιμασία έτσι για τον γάμο δεν τελειώνει με τον… γάμο. Συνεχίζεται και μετά από αυτόν. Όπως σας είπα, καθημερινά. Και για πάντα. Μέχρι το τέλος. Κι όταν έτσι πορεύεται το ζευγάρι, η σχέση τους αυτή προεκτείνεται και στην αιωνιότητα. Μαζί και μετά τον θάνατο, όταν βεβαίως έλθει η ώρα του καθενός.

Να σας υπενθυμίσω και μάλιστα κάτι επ’ αυτού για τον όσιο της εποχής μας, τον μεγάλο Γέροντα Πορφύριο. Είδε κάποια φορά την πρεσβυτέρα ενός ιερέα να φεύγει από τη ζωή αυτή και να συναντάται η ψυχή της με την ψυχή του συζύγου της στα Ουράνια. Και δάκρυσε γιατί έβλεπε να την υποδέχεται ο ιερέας με άρρητη χαρά και να λάμπουν και οι δύο μέσα στη χάρη του Θεού. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι μιλάμε για μία σχέση, την έγγαμη, που υπερβαίνει ακόμη και τον θάνατο». Δάκρυσε κι ο ιερέας.

«Τι μου προτείνετε, πάτερ;» είπε η γυναίκα, εμφανώς συγκινημένη κι αυτή.

«Εφόσον εσείς είστε εδώ – μακάρι να ερχόσασταν κάποια φορά μαζί με τον σύζυγό σας, θα ήταν το καλύτερο – θα σας πρότεινα δύο πράγματα: πρώτον, όσο μπορείτε να βαθύνετε τη σχέση σας με την Εκκλησία μας, δηλαδή με τον ίδιο τον Κύριο. Εκείνος θα σας ενισχύει σε κάθε δυσκολία και σε κάθε σας πρόβλημα. Η αγάπη Του είναι η μόνη απόλυτη, πιστή και δεδομένη».

«Και δεύτερον;» ρώτησε η γυναίκα.

«Δεύτερον, πάρτε μία σελίδα και χωρίστε την κάθετα στη μέση. Από τη μία γράψτε σαν τίτλο «Θετικά». Από την άλλη γράψτε «Αρνητικά». Στα Θετικά λοιπόν σημειώστε ό,τι καλό επισημαίνετε για τον άνδρα σας, όπως μερικά μου απαριθμήσατε προηγουμένως. Στα Αρνητικά γράψτε ό,τι σας ενοχλεί και σας πειράζει. Θα διαπιστώσετε, με ευχάριστη έκπληξη νομίζω, ότι τα Θετικά θα υπερτερήσουν συντριπτικά. Και μείνετε σ’ αυτά. Μη ξεχνάτε άλλωστε ότι τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει. Κι ο πιο τέλειος θεωρούμενος έχει πολλές παραξενιές και πολλές αδυναμίες. Προσαρμοστείτε λοιπόν στις αδυναμίες του άνδρα σας, όπως ασφαλώς κι εκείνος στις δικές σας. Και… κάτι ακόμη».

Ανασήκωσε το κεφάλι της η γυναίκα περιμένοντας.

«Αν αρχίσετε να βλέπετε τον άνδρα σας και πάλι με ενδιαφέρον, αν ζωντανέψετε λίγο την αγάπη σας γι’ αυτόν, θα δείτε και την αναθέρμανση του δικού του ενδιαφέροντος και της δικής του αγάπης. Και τότε, να είστε βέβαιη, ότι και τα κιλά του θα ρίξει, και θα γίνει και πάλι κομψός. Γιατί θα έχει λόγο να το κάνει».

Η κυρία, μάλλον ανακουφισμένη και συγκινημένη, ευχαρίστησε τον ιερέα, του φίλησε το χέρι και απομακρύνθηκε.

«Πάτερ», είπε γυρίζοντας ελαφρά προς τα πίσω, «θα σας δω σύντομα. Αλλά στο εξομολογητάρι αυτήν τη φορά…».

παπα Γιώργης Δορμπαράκης

 

Η γυναίκα είναι η βασίλισσα του σπιτιού!!

123. «Ανεύρον (οι ποιμένες) την τε Μαριάμ και τον Ιωσήφ και το βρέφος» (Λουκ. β’ 16).

Εδώ έχομε μια έγκυρη (θεόπνευστη) μαρτυρία για την ιεράρχηση της Αγίας Οικογενείας: Πρώτη έρχεται η Μαριάμ, έπειτα ο Ιωσήφ και στη θέση του παιδιού το Βρέφος Ιησούς. Στις συνηθισμένες περιπτώσεις, πρώτος στην οικογένεια έρχεται ο άνδρας κι ακολουθεί η γυναίκα. Εδώ πρώτη έρχεται η Θεοτόκος. Όπως συμβαίνει στις κληρονομικές δυναστείες, όταν στον θρόνο ανεβαίνει γυναίκα – Βασίλισσα. Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνδρας της βασίλισσας γίνεται βασιλικός σύζυγος και όχι βασιλεύς και γι΄ αυτό στην ιεραρχία της βασιλικής οικογένειας έρχεται δεύτερος.

Η Θεοτόκος ήταν φυσική απόγονος βασιλικού γένους, «εξ οίκου Δαβίδ» (Λουκ. 27) . Με την γέννηση του Βασιλέως του Ουρανού και της Γης αναδεικνύεται μητέρα του Βασιλέως Χριστού, Βασιλομήτωρ.

Η Θεοτόκος σαν Μητέρα του Βασιλέως ήταν πρώτη μέσα στην οικογένεια. Το πρωτείο αυτό της τιμής της το έδωσε ο Υιός και Θεός της, μετά δε την ένδοξο Μετάσταση της ο Κύριος πρόσφερε στην Παναγία Μητέρα του την πρώτη θέση μέσα στην Εκκλησία και τον πρώτο θρόνο «εκ δεξιών του». «Παρέστη η βασίλισσα εκ δεξιών σου»!

Τριάντα ολόκληρα χρόνια η Θεοτόκος ήταν βασίλισσα του οίκου της! Τριάντα χρόνια διακονούσε, έτρεφε και ανέτρεφε τον αυξανόμενον «σοφία και ηλικία και χάριτι παρά θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. β 52) Βασιλέα Χριστόν. «Η Παρθένος Μαρία υπήρξεν ασφαλώς η κατ’ εξοχήν «οίκουρός» (=νοικοκυρά, Τιτ. β’ 5). Εκεί, εις την έργασίαν την σπιτικήν, εις τα έργα της νοικοκυράς ο Ιησούς είδε πώς εζύμωνε η Παναγία Μητέρα του το αλεύρι με το προζύμι και έκαμνε ωραίο και εύγευστο ψωμί. Εκεί είδε να μπαλώνη η Υπεραγία τα παληά ρούχα χωρίς να χρησιμοποιή καινούργιο ύφασμα, διότι αυτό θα κατέστρεφε τελείως το εφθαρμένον ένδυμα. Δεν είναι απίθανον μέσα εις το σπίτι του να είδε την Πάναγνον με το λυχνάρι να ψάχνη να εύρη την χαμένη δραχμή… Μόνη της εφρόντιζε τον Ιησούν δι’ όλα. Τον έλουζε και τον ετύλισσε με μαλακά ρουχαλάκια. Και χωρίς άλλο θα του έψελνε γλυκά ύμνους ιερούς, δια να κοιμηθή. Και την νύχτα, κατά τον ποιητήν, εσηκώνετο «κι αγάλια ενυχτοπερπατούσε και έσκυβε την ανάσα του ν’ ακούση» ή του ετοίμαζε εις την φωτιά γάλα ή χαμομήλι» (X, 116 εξ.) .

Ό,τι κι αν λέγεται, η γυναίκα είναι η βασίλισσα του σπιτιού! Απ’ εκεί γυναίκα – μητέρα μπορεί να επηρεάζει την κοινωνική ζωή και να κυβερνάει τις τύχες του κόσμου, αναδεικνύοντας ολοκληρωμένους ανθρώπους. Οι σύγχρονες γυναίκες αμφισβητούν την άποψη αυτή. Γι’ αυτό εγκατέλειψαν το σπίτι και βγήκαν στον κοινωνικό στίβο. Το αποτέλεσμα: οι δρόμοι γέμισαν γυναίκες. Από την κοινωνία όμως και τον κόσμο χάθηκαν οι αληθινοί ηγέτες.

Εις σε καυχώμεθα και εις σε κατοφεύγωμεν, αγνή Αειπάρθενε.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 153-154)

 

Η ανατροφή των παιδιών...

«Κι εσείς πατέρες… τα παιδιά σας να τα ανατρέφετε διαπαιδαγωγώντας τα και συμβουλεύοντάς τα να ζουν όπως θέλει ο Κύριος» (Εφεσίους 6:4)

Ο Willberforce ήταν από τους συντελεστές της κατάργησης της δουλείας στη Βρετανία. Οι άνθρωποι της γενιάς του τον θυμούνταν σαν τον άνθρωπο που άλλαξε την αντίληψη για το ρόλο των γονιών. Παντρεύτηκε όταν ήταν 40 ετών. Όταν έγινε πατέρας τα παιδιών εκτελούσε με ενθουσιασμό τα καθήκοντά του ως πατέρας. Δεν ήταν ασυνήθιστο να δικαιολογήσει την απουσία του από το κοινοβούλιο για να πάει να παίξει με τα παιδιά του! Και το δικό του παράδειγμα επηρέασε τις οικογένειες των Βρετανών να ξοδεύουν χρόνο με τα παιδιά τους –να παίζουν, να προσεύχονται και να διαβάζουν μαζί τους. Μάλιστα ο Γουίλμπερφορς παραιτήθηκε από τη Βουλή για να ξοδέψει περισσότερο χρόνο στην ανατροφή των παιδιών του! Σήμερα, πολλοί χριστιανοί, άσχετα από τη δουλειά τους, παραμελούν τις οικογένειές τους. Ο Λόγος του Θεού προτρέπει: «Δίδαξε το παιδί στην αρχή του δρόμου του· και δε θ’ απομακρυνθεί απ’ αυτόν ούτε όταν γεράσει» (Παρ. 22:6).

Κύριε, βοήθησέ με να διδάσκω στα παιδιά μου το δρόμο το δικό Σου με τα λόγια και το παράδειγμά μου.

(Γ.Σ.Κ.)

«Κι εσείς πατέρες μην εξερεθίζετε τα παιδιά σας, αλλά να τα ανατρέφετε διαπαιδαγωγώντας τα και συμβουλεύοντάς τα να ζουν όπως θέλει ο Κύριος» (Εφεσίους 6:4)

Ο διάσημος Άγγλος ποιητής Samuel Taylor Coleridge, φιλοξενούσε μια μέρα στο σπίτι του ένα φίλο του. Κάποια στιγμή, που η συζήτησή τους είχε έρθει σε θρησκευτικά θέματα, ο επισκέπτης άρχισε να καταφέρεται κατά της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Υποστήριζε έντονα ότι τα παιδιά πρέπει ν’ αφήνονται ανεπηρέαστα να διαλέξουν τη θρησκεία τους μόνα τους όταν μεγαλώσουν. Ο Coleridge δεν προσπάθησε να υποστηρίξει το αντίθετο, αλλά κάλεσε το φίλο του να κάνουν έναν περίπατο στον κήπο του. Καθώς ο επισκέπτης θαύμαζε τα πανέμορφα λουλούδια, έφτασαν και σ’ ένα περιφραγμένο μέρος, όπου ο φίλος αναφώνησε: «Μόνο αγριόχορτα βλέπω εδώ, που έχουν καταπνίξει τα λουλούδια!», «Ναι, σωστά παρατήρησες», του απάντησε ο ποιητής. «Δεν ήθελα να παρέμβω στην ελευθερία του τμήματος αυτού του κήπου με κανέναν τρόπο»!

Τα παιδιά και τα εγγόνια είναι τρυφερά φυτά. Αν παραμεληθούν, θα παρασυρθούν από τις αμαρτωλές τους επιθυμίες. Διδάξτε τους το Λόγο του Θεού. Προσεύχεστε μ’ αυτά και γι’ αυτά. Καλλιεργήστε τα τώρα, ώστε να δείτε να καρποφορούν πλούσια σε μια ζωή αιώνια»

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

 

Ο χαρακτήρας μας αλλάζει; Οι σχέσεις μας αλλάζουν;

Αιώνιο ερώτημα όταν οι άνθρωποι καλούμαστε να σχετιστούμε ή να κρατήσουμε μια σχέση: αλλάζει ο χαρακτήρας μας; Μπορούν οι σχέσεις μας να αλλάξουν ρυθμό και να συμβαδίσουν με τα βαθύτερα θέλω μας;Η εμπειρία δείχνει ότι μόνο μετά από κάποιο γεγονός που μας σημαδεύει, μπορούμε να περιμένουμε ριζική αλλαγή στην πορεία της ύπαρξής μας. Κι αυτή δεν έχει να κάνει με τον πυρήνα του χαρακτήρα.

Ο δυναμικός θα παραμείνει δυναμικός. Ο γκρινιάρης το ίδιο. Ο δημιουργικός μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση στην διοχέτευση της δημιουργικότητάς του, όμως δημιουργικός θα παραμείνει. Ο οκνηρός, ακόμη κι αν δείξει δείγματα διαφορετικότητας, θα επανέλθει στην ραθυμία του. Μπορεί, όταν η έγνοια για τον άλλον, η αγάπη χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς, για λίγο να εμφανιστεί ένας καλύτερος εαυτός. Η συνήθεια όμως, η ασφάλεια την οποία αισθανόμαστε καθώς ο χρόνος περνά και το αίσθημα ότι η σχέση βρήκε πορεία, μας κάνουν να επανερχόμαστε στα ίδια.Συχνά η αγάπη καμουφλάρει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Βάζοντάς μας στην λογική του δούναι, θεωρούμε αυτονόητο πως ό,τι προσφέρουμε είναι αρκετό. Δυσκολευόμαστε να διακριβώσουμε παράπονα που ο άλλος μπορεί να έχει ή λογισμούς ή δυσκολίες που να προκαλούνται από τον χαρακτήρα μας. Επειδή θεωρούμε ότι τον αγαπούμε, ζητούμε κι από εκείνον να μας αγαπήσει και να μας ανεχτεί. Δεν κατανοούμε ότι εκτός από τα όσα καλά του δίνουμε, αποκαλύπτουμε και τον βαθύτερο εαυτό μας και ότι η αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει εάν δεν δούμε ποιοι είμαστε. Μόνο εν σχέσει αποκαλύπτεται το “εγώ” μας. Στην σχέση όμως δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το επόμενο βήμα, να αλλάξουμε!

Το παράδοξο είναι πως η αγάπη από μόνη της είναι κίνητρο αλλαγής. Αν αγαπούμε αληθινά, ζητάμε να αλλάξουμε εμάς. Βλέπουμε τι δυσκολεύει τον άλλον, γιατί εκείνος είναι η αναφορά μας. Ζητούμε την συγγνώμη του, διότι δεν μπορούμε να είμαστε όπως μας θέλει. Συγχωρούμε με την σειρά μας, καθώς βλέπουμε ότι κι εκείνος δεν είναι όπως τον θέλουμε. Και παίρνουμε αποφάσεις, παλεύουμε, γιατί η αγάπη δεν είναι στασιμότητα, αλλά ένα βήμα παραπέρα!

Ζητούμε να αλλάξει ο άλλος. Κάποτε βλέπουμε και τα λάθη μας, ιδίως όταν μας τα υποδεικνύουν αυτοί που μας αγαπούνε. Η αλλαγή βεβαίως στους καιρούς μας εντοπίζεται στο επίπεδο της συμπεριφοράς. Για την Εκκλησία όμως η αλλαγή είναι οντολογικού περιεχομένου. Αλλάζει αυτός που ζητά να έχει σχέση με τον Χριστό. Αυτός που αφήνει το φως που ο Χριστός ως Αλήθεια και Αγάπη παρέχει να μεταμορφώσει την ύπαρξή του σε “καινό άνθρωπο”, άνθρωπο αγάπης και αλήθειας, άνθρωπο ταπείνωσης, αναγνώρισης των στοιχείων που δυσκολεύουν τους άλλους και τον εαυτό του, συγκαταβατικό, μετανοούντα! Γι’ αυτό και η αλλαγή στην Εκκλησία ονομάζεται μυστήριο. Τελεσιουργείται στην κοινότητα της ευχαριστίας, την στιγμή που νιώθουμε ότι υπάρχουμε και για τους άλλους την στιγμή που βλέπουμε τι έχουν οι άλλοι εις βάρος μας, όταν καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι πολύ το φως που εκπέμπουμε και η ελπίδα που παρέχουμε. Και τότε, εμπιστευόμενοι τον Χριστό και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, κάνουμε το βήμα της αλλαγής. Να ένας μεταμορφωτικός τρόπος για τον χαρακτήρα και τις σχέσεις μας!

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 

Η εικονική φιλία είναι κατάμεστη από ψέματα και για τούτο μη αληθινή!

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, καλοί μου φίλοι, ἡ εἰκονικὴ φιλία ἔχει καὶ αὐτή της τὴν πλευρά, ποὺ εἶναι μάλιστα καὶ ἀπ’ τὶς πλέον χαρακτηριστικές της, τὴν ὁποία ἀξίζει νὰ τὴν δοῦμε …

* * *

Ἔγραψε κάποιος σὲ ἱστοσελίδα: «Ἀκόμη κι ἂν βρεῖς ἄτομα μὲ κοινὰ ἐνδιαφέροντα, πολὺ δὲ περισσότερο μὲ χαρακτῆρα καὶ τρόπο σκέψης παρόμοιο μὲ τὸν δικό σου, μπορεῖς νὰ τὰ ἐμπιστευτεῖς;»

Καὶ μία φοιτήτρια ἔγραψε στὸ Facebook: «Ναί, θέλω νὰ σᾶς ἐκμυστηρευτῶ… Ἀλλὰ ποιοὶ εἶστε ἐσεῖς ποὺ θὰ σᾶς “ἐκμυστηρευτῶ”; Τί ξέρω γιὰ σᾶς, ὥστε νὰ σᾶς ἀνοίξω τὴν καρδιά μου; Κι ἂν τὸ κάνω, θὰ λέω τὴν ἀλήθεια ἢ θὰ λέω ὅ,τι μοῦ φαντάζει ἐμένα πιὸ ἐντυπωσιακό, ὥστε νὰ εἶμαι ἀρεστὴ σὲ σᾶς εἴτε καὶ σὲ μένα; Κι αὐτὸ εἶναι συν­ηθισμένο!»

Καὶ γιατί ὅλα αὐτά; Μὰ γιατί οἱ ἠλεκτρονικὲς φιλίες εἶναι γεμάτες ψέματα! Ἀρχίζουν, διατηροῦνται καὶ διαγράφονται πάντοτε μὲ τὰ ψέματα!!

Ἄρα τὸ χαρακτηριστικό τους γνώρισμα ποιὸ εἶναι; Τὸ ἴδιο τὸ ψεῦδος! Κι ὅμως τῆς πραγματικῆς φιλίας γνώρισμα εἶναι ἡ εἰλικρίνεια σὲ ὅλα, ἡ ἀλήθεια. Διαφορετικά, μπορεῖ μὲν νὰ προχωρήσει κάπως, πολὺ γρήγορα ὅμως θὰ τελειώσει. Τί διαφορά!

* * *

Πραγματικὰ στὶς ἠλεκτρονικὲς φιλίες, κατ’ ἀρχὴν γιὰ λόγους ἀσφαλείας καὶ προφύλαξης, δὲν ἀποκαλύπτει κανεὶς ποτὲ τὰ πλήρη στοιχεῖα του. Ἔχει πάντοτε κατὰ νοῦ ὅτι οὐσιαστικὰ ξανοίγεσαι στὸ παγκόσμιο κοινό, μὲ ὅ,τι αὐτὸ σημαίνει, ὁπότε καὶ πρέπει νὰ παίρνει τὰ μέτρα του. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ πρῶτο μέτρο; Νὰ μὴ ἀποκαλύπτει ποτὲ τὰ προσωπικά σου δεδομένα!

Ἔπειτα ὁ ἄλλος, ὁ ὑποτιθέμενος φίλος, αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει καλοὺς σκοπούς, αὐτὸς ποὺ ἀποβλέπει ἀλλοῦ, ποιὸ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ καὶ αὐτὸς κάνει; Δὲν ἀποκαλύπτει ποτὲ τὸν ἑαυτό του, οὔτε τὶς προθέσεις του, οὔτε καὶ τὸν χαρακτῆρα του, καὶ παίζει ἕνα ἄλλο ρόλο, ἐκεῖνον ἀκριβῶς ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ νὰ σὲ γοητεύσει, νὰ σὲ ἐνθουσιάσει καὶ νὰ σὲ ρίξει στὴν παγίδα του. Νομίζεις ὅτι μιλᾶς μὲ τὸ πρόβατο, ἐνῷ οὐσιαστικὰ ἔχεις νὰ κάνεις μὲ τὸν λύκο, ἕτοιμο νὰ σὲ καταβροχθίσει!

Ὅλος αὐτὸς ὁ φαῦλος κύκλος δημιουργεῖται ἀπ’ τὴν ἴδια τὴ φύση τοῦ μέσου, ποὺ εἶναι τὸ διαδίκτυο καὶ ὁ εἰκονικός του κόσμος!

Εἶναι αὐτὸς ἀκριβῶς ποὺ βασίζεται στὴν ἀνωνυμία. Ἐκεῖνος ποὺ τὴν καλλιεργεῖ ἀκόμη καὶ ὡς προϋπόθεση χρήσης του.

Μέσα δὲ ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀνωνυμία πηγάζουν τὰ πάντα. Ὅλοι οἱ κίνδυνοι καὶ οἱ ἀπειλές. Ὅλες οἱ ἀπάτες καὶ οἱ κάθε μορφῆς ἐγκλήματα. Ὁ ἄλλος ἑαυτὸς ποὺ παρουσιάζουμε. Ἡ προσωπικότητα ποὺ λέμε ὅτι εἴμαστε!

Ἔγραψε κάποιος σὲ ἱστοσελίδα τοῦτα τὰ ὑπέροχα:

«Δὲν μπορῶ νὰ ἐξηγήσω πῶς τὸ 90% τῶν χρηστῶν τοῦ διαδικτύου ποὺ γνωρίζω εἶναι ψαγμένοι, μορφωμένοι, ἰδεολόγοι, προβληματισμένοι, ὡραῖοι σὰν χαρακτῆρες, πρότυπα πολιτῶν (σύμφωνα πάντα μὲ ὅσα γράφουν) καὶ ὅταν περπατάω στοὺς δρόμους διαπιστώνω πὼς εἴμαστε ὅλοι ἕνα μάτσο χάλια»!

Στ’ ἀλήθεια, πόσο ψεύτικη εἶναι ἡ εἰκονικὴ κοινωνία!

* * *

Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ δικτύου «EU Kids Online» σὲ 25.000 νέους τῆς Ε.Ε. σχεδὸν οἱ μισοὶ (τὸ 45%) συζητοῦν διαφορετικὰ θέματα ἀπ’ ὅ,τι στὶς διὰ ζώσης συζητήσεις τους. Αὐτὸ δείχνει, κατὰ τοὺς ἐρευνητές, ὅτι ἡ ἐπικοινωνία μέσῳ διαδικτύου φέρνει τοὺς ἐφήβους σὲ λιγότερη ἀμηχανία ἀπ’ ὅ,τι ἡ διαπροσωπικὴ ἐπικοινωνία. Συνεπῶς διευκολύνονται ἀπ’ τὴν ἀνωνυμία τους. Εἶναι γιατί οἱ συνομιλητές τους δὲν τοὺς βλέπουν νὰ … κοκκινίζουν!

Ὡστόσο κανένας δὲν ξέρει, ἂν αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ φέρνουν διὰ τῆς ἀνωνυμίας τους στὴν ἐπιφάνεια, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ πραγματικὰ πιστεύουν ἢ ἐκεῖνα ποὺ λένε ὅτι πιστεύουν γιὰ διάφορους λόγους.

Ἄλλη ἔρευνα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ Πολιτειακὸ Παν­επιστήμιο τῆς Γουϊτσίτα τῶν ΗΠΑ καὶ δημοσιεύτηκε στὴν ἐπιθεώρηση «Journal of Business Ethics» ἔδειξε πώς, εἶναι πολὺ πιὸ εὔκολο νὰ ποῦμε ψέματα στὰ SMS ἀπ’ ὅτι ὅταν ἔχουμε τὸν ἄλλο ἀπέναντί μας! [1]

Σὲ κάθε περίπτωση αὐτὸ ποὺ ἀπουσιάζει στὸν εἰκονικὸ κόσμο, ἑπομένως καὶ στὴν εἰκονικὴ φιλία, εἶναι ἀσφαλῶς ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ ἀλήθεια. Κι ἐκεῖνο ποὺ δεσπόζει εἶναι ἡ ὑποκρισία καὶ τὸ ψεῦδος!

Κι ἀναρωτιέται κανείς. Πότε δημιουργήθηκε μία πραγματικὴ φιλία μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα καὶ πόσο διατηρήθηκε; Ἐνῷ στὴν ἄλλη, τὴν εἰκονική, ἀποτελεῖ προϋπόθεση δημιουργίας καὶ ὕπαρξης! Καὶ μπορεῖ μὲ αὐτὰ νὰ εἶναι ἀληθινή;

Κι ἂν ἀκόμη καὶ στὴν πραγματικὴ φιλία δὲν γνωρίζεις ὅλο τὸ βάθος τοῦ χαρακτήρα καὶ τῆς προσωπικότητας τοῦ ἄλλου, πῶς μπορεῖς νὰ τὸ γνωρίζεις αὐτὸ στὴν εἰκονική; Οὔτε κἄν κάποιες ἀμυδρὲς πτυχές τους!

Μὴ ξεχνοῦμε ἀκόμη, πὼς κρύβοντας κανεὶς τὸ ἀληθινό του προφίλ, ἀσφαλῶς δὲν ἐκθέτει τὸν ἑαυτό του σὲ ἄγνωστα ἄτομα, ὁπότε καὶ συνιστᾶται αὐτὸ ἀπ’ ὅλους τοὺς εἰδικούς. Ὡστόσο, παρουσιάζοντας κανεὶς διάφορα εἰκονικὰ προφίλ, γιὰ νὰ προσελκύσει φίλους, ποὺ εἶναι καὶ μία συνηθισμένη τακτική, τί κάνει τελικά; Δίνει καὶ παίρνει λανθασμένες ἐντυπώσεις. Καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ περιμένει νὰ ἀποκτήσει πραγματικοὺς φίλους; Ἀληθινούς;

* * *

Τὸ Facebook, λέει, ἀπαντώντας στὰ Circles τοῦ Google+, δημιούργησε τὶς Smart Lists, μία αὐτοματοποιημένη διαδικασία ποὺ κατηγοριοποιεῖ τοὺς φίλους σὲ ὁμάδες ἐνδιαφέροντος. Ἕνας εἰδικὸς ἀλγόριθμος ἀξιολογεῖ πόσο σημαντικὴ εἶναι κάθε ἐπαφὴ καὶ τὴν ἐντάσσει στοὺς στενοὺς φίλους, τοὺς ἀνεπιθύμητους κ.λπ. Ἔτσι δημιουργοῦνται αὐτόματα ὁμάδες προκειμένου νὰ μπορεῖ ὁ χρήστης νὰ μοιράζεται τὰ ἐνδιαφέροντά του μὲ αὐτοὺς ποὺ θέλει. Ὁπότε ὁ χρήστης ἔχει πλέον τὴ δυνατότητα νὰ ὁμαδοποιεῖ τοὺς … φίλους του!

Ἑπόμενο εἶναι! Ὅταν οἱ φίλοι εἶναι ἑκατοντάδες ἢ καὶ χιλιάδες, ἀναγκαστικὰ θέλουν … ταξινόμηση! Πότε ὅμως προέκυψε αὐτὴ ἡ ἀνάγκη γιὰ τοὺς λίγους, τοὺς τόσο λίγους τῆς πραγματικῆς φιλίας;

Ἀλλὰ τί προκύπτει καὶ ἀπ’ αὐτό;

Ὅτι σαφῶς δὲν ὑπάρχει εἰλικρίνεια, ὅτι εἶναι διάχυτη ἡ καχυποψία, ὅτι σὲ καμμιὰ περίπτωση οἱ φίλοι αὐτοὶ δὲν εἶναι πραγματικοί, ὅτι ψάχνουμε νὰ βροῦμε τοὺς πραγματικούς, ὅτι ἐνδόμυχα οἱ λίγοι, οἱ πολὺ λίγοι φίλοι τῆς πραγματικῆς φιλίας εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς λείπουν καὶ ὅτι τελικὰ ψάχνουμε γιὰ τὴν ἀλήθεια…

Ἀλλ’ ὅσες ταξινομήσεις καὶ νὰ κάνουμε, καὶ πάλι μὲ τὰ ψέματά τους καὶ τὸ «ὡραῖο» προφίλ τους, θὰ παρεισφρέουν σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιλέγουμε. Δὲν πρόκειται νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ τὸ πρόβλημα, γιατί τὸ ψέμα εἶναι συνυφασμένο μὲ τὸ (ἠλεκτρονικὸ) μέσο.

* * *

Λοιπόν, παιδιά, ὅπως ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπ’ τὸ πραγματικὸ φαγητό, τὰ πραγματικὰ ροῦχα, τὰ πραγματικὰ σπίτια καὶ γενικὰ τὶς πραγματικὲς συνθῆκες ζωῆς, ἔτσι ἔχουμε ἀνάγκη καὶ ἀπὸ τὶς πραγματικὲς φιλίες. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ ἀλήθεια στὸ θέμα, ὅσο γοητευτικὰ κι ἂν εἶναι κάποια πράγματα ὅπως οἱ ὀθόνες…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 

Γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας...!

"Αδέρφια μου. Φυλάξτε τις ελληνικές συνήθειες μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσατε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού.

Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφρανθήτε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας.

Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δόστε και κανενός φτωχού «όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση".

Φώτη Κόντογλου

 

Αντί να κρίνεις..

Αντί να κρίνεις, προσπάθησε να μπεις στη θέση του.

Αντί να φωνάξεις, προσπάθησε να μιλήσεις.

Αντί να φύγεις, προσπάθησε μια λύση να βρεθεί.

Αντί να πολεμήσεις το κακό με το κακό, δοκίμασε την αγάπη.

Αντί να κατηγορήσεις, άπλωσε το χέρι για βοήθεια.

Αντί να πιαστείς από το παραμικρό, άφησε να πέσει κάτι κάτω.

Αντί να παραιτηθείς προσπάθησε.

Αντί για το ”εγώ”, βάλε το ”μαζί”, το ”όλοι”.

Ένας βρωμοεγωισμός είναι που τα κάνει όλα δύσκολα.

Φτάνει. Μην του κάνεις άλλο το χατίρι…

 

Η αγάπη είναι μια συνεχής επιβεβαίωση της μοναδικότητας ενός άλλου ατόμου...

«Η αγάπη είναι μια συνεχής επιβεβαίωση της μοναδικότητας ενός άλλου ατόμου. Μοναδικότητα – δηλαδή το σύνολο όλων των ιδιοτήτων.

«Είναι υπέροχο που είσαι σε αυτόν τον κόσμο!» – συνεχώς, χωρίς δισταγμό, στέλνουμε ένα τέτοιο σήμα σε αυτό που αγαπάμε. Δεν υπάρχει περιθώριο για κρίσεις.

Η αγάπη δεν κρίνει, δεν αναζητά το δικό της πλεονέκτημα, δεν συγκρίνει, δεν κατηγορεί, δεν ψάχνει για ελαττώματα και δεν καθορίζει τα πλεονεκτήματα. Δεν μπορείς να αγαπάς για συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, γιατί τότε δεν πρέπει να αγαπάς τις αδυναμίες και τις αποτυχίες.

Κάθε άτομο έχει δυνατότητες και αδυναμίες, και αν αγαπάς, τότε αγαπάς τα πάντα – και αυτά τα αγαπημένα μάτια, και τις ρυτίδες γύρω τους, τα οποία πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα με την πάροδο των ετών, και το σχήμα, το οποίο μπορεί να μην αλλάζει προς το καλύτερο με τη γέννηση των παιδιών, , αλλά «το πιο υπέροχο στον κόσμο» χαρακτήρα.

Ένας αγαπημένος δεν μπορεί να χωριστεί σε πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, είναι απλά και έτσι μας φέρνει χαρά «

Όλγα Κρασνίκοβα

 

«Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται»

Τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται. Γίνονται ἐγωιστές καί κενόδοξοι. Θά θέλουν σ’ ὅλη τους τή ζωή νά τούς ἐπαινοῦν ὅλοι διαρκῶς, ἔστω κι ἄν τούς λένε καί ψέματα.

Δυστυχῶς, σήμερα μάθανε ὅλοι νά λένε καί ψέματα καί τά δέχονται οἱ κενόδοξοι, εἶναι ἡ τροφή τους. «Πές το, κι ἄς εἶναι ψέμα, κι ἄς εἶναι εἰρωνεία», λένε. Ὁ Θεός αὐτό δέν τό θέλει. Ὁ Θεός θέλει τήν ἀλήθεια. Δυστυχῶς, αὐτό δέν τό καταλαβαίνουν ὅλοι καί κάνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετο.

Τά παιδιά, ὅταν τά ἐπαινεῖς συνεχῶς, χωρίς διάκριση, τά πειράζει ὁ ἀντίθετος. Τούς ξεσηκώνει τό μυαλό τοῦ ἐγωισμοῦ καί, συνηθισμένα ἀπό μικρά στούς ἐπαίνους ἀπό γονεῖς καί δασκάλους, προχωροῦν ἴσως στά γράμματα, ἀλλά τί τό ὄφελος;

Στή ζωή θά βγοῦν ἐγωιστές καί ὄχι Χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστές δέν μποροῦν νά εἶναι ποτέ Χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστές θέλουν διαρκῶς ὅλοι νά τούς ἐπαινοῦν, ὅλοι νά τούς ἀγαπᾶνε, ὅλοι νά λένε καλά γί αὐτούς, πράγμα πού ὁ Θεός μας, ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ Χριστός μας δέν τό θέλει.

Ἡ Θρησκεία μας δέν θέλει αὐτόν τόν τρόπο, αὐτή τήν ἀγωγή. Ἀντίθετα, θέλει τά παιδιά ἀπό….μικρά νά μαθαίνουν στήν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ τονίζει ὅτι, ἅμα ἐπαινεῖς διαρκῶς ἕναν ἄνθρωπο, τόν κάνεις ἐγωιστή.

Ὁ ἐγωιστής εἶναι ὁ «μπερδεμένος», ὁ ὁδηγούμενος ὑπό τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κακοῦ πνεύματος. Ἔτσι, μεγαλώνοντας μέσα στόν ἐγωισμό, ἡ πρώτη του δουλειά εἶναι ν’ ἀρνεῖται τό Θεό καί νά εἶναι ἕνας ἐγωιστής ἀπροσάρμοστος μέσα στήν κοινωνία.

Πρέπει νά πεῖς τήν ἀλήθεια, νά τή μάθει ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλιῶς τόν ὑποστηρίζεις στήν ἀμορφωσιά του. Ὅταν πεῖς στόν ἄλλο τήν ἀλήθεια, αὐτός κατατοπίζεται, προσέχει, ἀκούει καί τούς ἄλλους, ἐγκρατεύεται.

Ἔτσι καί στό παιδί, θά πεῖς τήν ἀλήθεια, θά τό μαλώσεις, γιά νά κατατοπισθεῖ ὅτι αὐτό πού κάνει δέν εἶναι καλό. Τί λέει ὁ σοφός Σολομῶν; «Ὅς φείδεται τῆς βακτηρίας (=μαγκούρας) μισεῖ τόν υἱόν αὐτοῦ, ὁ δέ ἀγαπῶν ἐπιμελῶς παιδεύει» (Παροιμ. 13, 24).

Ὄχι ὅμως νά τό δέρνεις μέ τή μαγκούρα. Τότε φεύγουμε ἀπ’ τά ὅρια καί γίνεται τό ἀντίθετο. Μέ τόν ἔπαινο ἀπό μικρά τά παιδιά μας τά ὁδηγοῦμε στόν ἐγωισμό. Καί τόν ἐγωιστή μπορεῖ καί νά τόν κοροϊδεύεις, ἀρκεῖ νά τοῦ λές ὅτι εἶναι καλός, νά τοῦ φουσκώνεις τό ἐγώ του.

Κι ἔτσι σου λέει: «Ά, αὐτός ποῦ μ’ ἐπαινεῖ, αὐτός εἶναι καλός». Αὐτά δέν εἶναι σωστά πράγματα. Ἐπειδή ὅ ἄνθρωπος μεγαλώνει μέ τόν ἐγωισμό, ἀρχίζουν τά «μπερδέματα» μέσα του, ὑποφέρει, δέν ξέρει Τί νά κάνει.

Αἰτία τῆς ψυχικῆς ἀκαταστασίας εἶναι ὁ ἐγωισμός. Αὐτό τό πράγμα καί οἱ ἴδιοι οἱ ψυχίατροι, ἅμα τό μελετήσουν, θά τό δοῦν, ὅτι δηλαδή ὁ ἐγωιστής εἶναι ἄρρωστος.

Ποτέ δέν πρέπει νά ἐπαινοῦμε τούς συνανθρώπους μας καί νά τούς κολακεύουμε, ἀλλά νά τούς ὁδηγοῦμε στήν ταπείνωση καί στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Κι οὔτε νά ἐπιζητοῦμε ἐμεῖς νά μᾶς ἀγαπᾶνε, λέγοντας ἐπαίνους στούς ἄλλους.

Νά μαθαίνουμε ν’ ἀγαπᾶμε κι ὄχι νά ζητοῦμε νά μᾶς ἀγαπᾶνε. Ν’ ἀγαπᾶμε ὅλους καί νά κάνουμε θυσίες, ὅσο μποροῦμε μεγάλες, γιά ὅλους τους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς ἀνιδιοτελῶς, χωρίς νά περιμένουμε ἐπαίνους κι ἀγάπη ἀπ’ αὐτούς. Αὐτοί θά κάνουνε γιά μᾶς ὅ,τι ὁ Θεός τούς λέει.

Ἄν εἶναι κι ἐκεῖνοι Χριστιανοί, θά δώσουνε δόξα στό Θεό, πού βρεθήκαμε καί τούς βοηθήσαμε ἤ τούς εἴπαμε ἕναν καλό λόγο.

Ἔτσι νά ὁδηγεῖτε καί τά παιδιά τοῦ Σχολείου. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἀλλιῶς γίνονται ἀπροσάρμοστα. Δέν ξέρουν Τί κάνουν καί πού βαδίζουν καί αἰτία εἴμαστε ἐμεῖς, ποῦ τά κάναμε ἔτσι. Δέν τά ὁδηγήσαμε στήν ἀλήθεια, στήν ταπείνωση, στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τά κάναμε ἐγωιστές καί νά τό ἀποτέλεσμα τώρα.

Ὑπάρχουν ὅμως καί παιδιά πού προέρχονται ἀπό γονεῖς ταπεινούς κι ἀπό μικρά ὅταν εἶναι, τούς μιλᾶνε γιά τό Θεό καί γιά τήν ἁγία ταπείνωση. Αὐτά τά παιδιά δέν δημιουργοῦν προβλήματα στούς συνανθρώπους τους.

Δέν θυμώνουν, ὅταν τούς ὑποδεικνύεις τό λάθος τους, ἀλλά προσπαθοῦν νά τό διορθώσουν καί προσεύχονται ὁ Θεός νά τούς βοηθήσει νά μή γίνουν ἐγωιστές.

Ἐγώ, Τί νά σᾶς πῶ; “Ὅταν εἶχα πάει στό Ἅγιον Ὅρος, πῆγα σέ κάτι Γέροντες ἁγιότατους. Αὐτοί ποτέ δέν μοῦ εἶπαν «μπράβο». Πάντα μέ συμβουλεύανε πῶς ν’ ἀγαπάω τό Θεό καί πῶς νά εἶμαι πάντα ταπεινός.

Νά ἐπικαλοῦμαι τό Θεό νά μ’ ἐνισχύει στήν ψυχή μου καί νά τόν ἀγαπάω πολύ. Οὔτε τό ἤξερα αὐτό τό «μπράβο», οὔτε ποτέ τό ζήτησα. Ἀντίθετα, στενοχωριόμουνα, ἅμα οἱ Γέροντές μου δέν μέ μαλώνανε.

Ἔλεγα: – Νά πάρει ἡ εὐχή, δέν ηὔρα Γέροντες καλούς!. Ἤθελα νά μέ παιδεύουνε, νά μέ μαλώνουνε, νά μοῦ φέρονται σκληρά. Αὐτά ποῦ σᾶς λέω τώρα, ἐάν τ’ ἀκούσει ἕνας Χριστιανός, Τί θά πεῖ; Θά τά χάσει καί θά τ’ ἀπορρίψει. Κι ὅμως αὐτό εἶναι τό σωστό, τό ταπεινό, τό ἀκραιφνές.

Σ’ ὅποιον τά πεῖς αὐτά, θά πεῖ: «Τί λές, καλέ; Ἅμα δέν ἐπαινέσεις τό παιδί, οὔτε νά διαβάσει μπορεῖ, οὔτε, οὔτε…». Μά συμβαίνει αὐτό, γιατί ἔτσι εἴμαστε ἐμεῖς καί κάνουμε καί τό παιδί μας ἔτσι. Δηλαδή ἔχουμε ξεφύγει ἀπ’ τήν ἀλήθεια.

Τό συμπέρασμα πού βγαίνει εἶναι ὅτι πρέπει νά μάθουμε στά παιδιά νά ζοῦν ταπεινά καί ἁπλά καί νά μή ζητοῦν τούς ἐπαίνους καί τά «μπράβο». Νά τά μάθουμε ὅτι ὑπάρχει ἡ ταπείνωση, πού εἶναι ἡ ὑγεία τῆς ζωῆς.

Ἡ νοοτροπία τῆς σημερινῆς κοινωνίας κάνει κακό στά παιδιά. Ἔχει ἄλλη ψυχολογία, ἄλλη παιδαγωγική, πού ἀπευθύνονται σέ παιδιά ἄθεων. Ἡ νοοτροπία αὐτή ὁδηγεῖ στήν ἀσυδοσία. Καί βλέπετε τά ἀποτελέσματα στά παιδιά καί στούς νέους.

Φωνάζουν σήμερα οἱ νέοι. Λένε: «Πρέπει νά μᾶς καταλάβετε». Δέν πρέπει ὅμως νά πᾶμε ἐμεῖς σ’ αὐτούς. Ἀντίθετα, θά προσευχόμαστε γι’ αὐτούς, θά λέμε τό σωστό, θά τό ζοῦμε, θά τό κηρύττουμε, ἀλλά δέν θά προσαρμοστοῦμε μέ τό πνεῦμα τους.

Νά μή χαλάσουμε τό μεγαλεῖο της Πίστεώς μας. Δέν γίνεται, γιά νά τούς βοηθήσουμε, ν’ ἀποκτήσουμε τή δική τους νοοτροπία. Πρέπει νά εἴμαστε αὐτοί πού εἴμαστε καί νά κηρύττουμε τήν ἀλήθεια, τό φῶς.

Ἀπό τούς Πατέρες θά μάθουν τά παιδιά. Ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων θά μάθει στά παιδιά μας γιά τήν ἐξομολόγηση, γιά τά πάθη, γιά τίς κακίες, πώς νικοῦσαν οἱ Ἅγιοι τόν κακό ἑαυτό τους. Κι ἐμεῖς θά εὐχόμαστε ὁ Θεός νά ἐγκύψει μέσα τους.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Την Παναγία είχανε πάντα για παράδειγμα οι γυναίκες της Ελλάδας!

“Η Παναγία σ΄ όλα στάθηκε τύπος και υπογραμμός για τις καλές γυναίκες, στη φρονιμάδα, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην αγιότητα, στην αφοσίωση και στη νοικοκυροσύνη….”

Πόσο συγκινητικό είναι να βλέπει κανένας την Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της το σπίτι της, το κλινάρι της, τις λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι, και ότι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία της.

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία και ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας, όπως στον Ευαγγελισμό που τη βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε ράβοντας η ίδια τα φορέματα της, ως « ιμάτια αυτόρραφα αγαπώσα », κι υστερώτερα, σαν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντάς του τον «άρραφον» εκείνον χιτώνα που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, και που ήταν τόσο έμορφος, ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα, αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει, όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης, ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματα της δεν ξεκουράσθηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έραβε, μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούργιο γυιό της τον Ιωάννην, κι ως την τελευταία ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεββάτι της, κι όλα τα της ταφής της.

Σ΄ όλα στάθηκε τύπος και υπογραμμός για τις καλές γυναίκες, στη φρονιμάδα, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην αγιότητα, στην αφοσίωση και στη νοικοκυροσύνη. Νοικοκυρούλα δώδεκα χρονών, τότε που αφιερώθηκε στο Ναό, νοικοκυρά και στα γεράματά της, που κόντευε η ώρα να φύγει από τον κόσμο !

Δεν κλαίτε, εσείς που αφήνετε τα σπίτια σας, κοπέλλες ανύπαντρες, είτε μητέρες, και γυρίζετε στις διασκεδάσεις, δεν δακρύζετε που βλέπετε την Παναγία να είναι αφοσιωμένη στο σπίτι της και να υπηρετεί τον εαυτό της και τους δικούς της, η Παναγία που την υπηρετούσανε οι Άγγελοι!

Και που σας δείχνει τον εαυτό της για παράδειγμα σε όλα, ώστε να κάνετε ευτυχισμένο το σπίτι σας και τους δικούς σας, με τη μοσχοβολιά της νοικοκυροσύνης !

Την Παναγία είχανε πάντα για παράδειγμα οι γυναίκες της Ελλάδας, και με τη φρονιμάδα τους ανακουφίζανε τον άνδρα τους, παρηγορούσανε τις πίκρες του, κάνανε παιδιά καλά, υπομονεύανε στις δυστυχίες, οικονομούσανε το σπίτι τους, ενώ τώρα, με τον κακό δρόμο που πήρανε πολλές απ΄ αυτές, για να γίνουνε «πολιτισμένες», το σπίτι έχασε τη ζέστη του, σαν την φωλιά που την παράτησε το πουλί, ο άνδρας έγινε αδιάφορος, τα παιδιά πήρανε κακή ανατροφή, η ζωή έγινε βαρετή, κι όλα πάνε κατά γκρεμνού».

Περιοδικό Εφημέριος 15/08/1964, αρ. φύλλου 16

Φώτης Κόντογλου

Μήν παραμελεῖτε νά ξεριζώνετε ἀπό τίς καρδιές τῶν παιδιῶν τά ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας

«Μην παραμελείτε να ξεριζώνετε από τις καρδιές των παιδιών τα ζιζάνια της αμαρτίας, τους ακαθάρτους, κακούς και βλάσφημους λογισμούς, τις αμαρτωλές συνήθειες, κλίσεις και πάθη. Ο εχθρός και η αμαρτωλή σάρκα δε λείπουν ούτε από τα παιδιά. Τα σπέρματα όλων των αμαρτιών, υπάρχουν και σε αυτά. Δείξτε τους όλους τους κινδύνους της αμαρτίας στο δρόμο της ζωής. Μην κρύβετε τις αμαρτίες απ’ αυτά, μήπως από άγνοια ή έλλειψη ευφυίας αποκτήσουν κακές συνήθειες και εμπαθείς ροπές, οι οποίες γίνονται όλο και πιο ισχυρές και δίνουν τους καρπούς τους όταν τα παιδιά φθάσουν σε ώριμη ηλικία».

~Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης~

Τὸ ἐπαναστατημένο παιδὶ καὶ ὁ καλὸς πατέρας

Ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ καλοῦ πατέρα γιὰ τὸ παιδί του πρέπει νὰ μένει ἀμείωτο, ἀκόμη κι ὅταν τὸ παιδὶ μεγαλώνει καὶ σκληρύνεται καὶ ἐπαναστατεῖ καὶ δὲν τὸν ἀκούει καὶ παίρνει ἀκόμη καὶ θέσεις ἐχθρικὲς καὶ ἀντίθετες. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ἡ δεξιοτεχνία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ καλοῦ πατέρα, γιατὶ τὰ παιδιά, μέχρι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν ἀνδρικὴ ἡλικία, κάνουν πολλὲς ἀνέμπειρες καὶ ἀνόητες ἐνέργειες καὶ προκαλοῦν τοὺς γονεῖς, εἰδικὰ τὸν πατέρα.

Ὁ πατέρας καμιὰ φορὰ σκληρύνεται καί, ἀπὸ ἀπερισκεψία λησμονεῖ τὴ θέση τοῦ καλοῦ πατέρα καὶ γίνεται ἀστυνομικὸς σκληρὸς καὶ κάνει στὸ παιδί του, πολλὲς φορές, ἀνεπανόρθωτο κακό.

Ἂν τὸ ἀνώριμο παιδί, ὁ νέος αὐτός, ψυχολογήσει τὸν πατέρα του ὅτι εἶναι πραγματικὰ καλὸς πατέρας, ὅτι κάνει παράλογες παραχωρήσεις καὶ ὑπομονὴ πατρική, τότε τὸ παιδὶ αὐτό, μέχρι νὰ πεθάνει, θὰ ἔχει συνεχῶς στὸ στόμα του τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, καὶ θὰ λέει: Ἐμένα ὁ πατέρας μου ἤτανε ἅγιος· τὸν γνώρισα, ὅταν εἶχα τὶς νεα­νικές μου τρέλες.

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 296)

"Δίκιο έχεις παιδί μου."

Ένα ζευγάρι κάποτε πήγε σ'έναν επίσκοπο. Πρώτα έφθασε ο άνδρας και άρχισε να διεκτραγωδεί την κατάσταση στο σπίτι.Ο επίσκοπος τον συμπόνεσε. "Ο καημένος τί μαρτύριο ζει κάθε ημέρα."

Στο τέλος του λέει: -"Δίκιο έχεις παιδί μου." Ήρθε και η σειρά της γυναίκας.Άρχισε και αυτήνα λέει τα βάσανά της.Ο επίσκοποςτη συμπόνεσε  και σκέφθηκε: "Η ταλαίπωρη τι σταυρό σηκώνει κάθε μέρα." Όταν έφευγε της είπε: -"Δίκιο έχεις παιδί μου."

Έφυγαν και οι δύο ευχαριστημένοι, διότι τους δικαίωσε και ο επίσκοπος.Ο διάκονος του επισκόπου που άκουγε τις συζητήσεις απόρησε και ρώτησε:

-"Σεβασμιώτατε τι γίνεται εδώ; Είπατε την ίδια φράση και στους δύο. Τελικά ποιός έχει δίκαιο;"

Ο επίσκοπος τον κοίταξε με πικρό χαμόγελο και του απάντησε:

-"Και συ δίκιο έχεις διάκο μου...".

Μητροπολίτης

Αργολίδος Νεκτάριος

στο βιβλίο του:

"Πέρα από τη Δικαιοσύνη"

Σύγχρονα πρότυπα στην παιδική ηλικία

Είναι γεγονός πως αν ρωτούσαμε σήμερα τα παιδιά μας, ποιόν άνθρωπο θα μπορούσαν να έχουν ως πρότυπο, οι απαντήσεις που θα λαμβάναμε θα ήταν σχεδόν πανομοιότυπες. Θα μας ξάφνιαζε αν το παιδί μας, μας έδινε το όνομα ενός σταρ του τραγουδιού, ή ενός ηθοποιού ή ακόμα περισσότερο ενός ποδοσφαιριστή; Μάλλον όχι. Και αυτό θα συνέβαινε, διότι με τη δική μας ανοχή (για να μην πούμε προτροπή) «σπρώχνουμε» τα παιδιά μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Και πως γίνεται αυτό;

Μήπως δεν έχουμε χρόνο αρκετό για να ασχοληθούμε μαζί τους και τα τοποθετούμε με τον τρόπο μας, μπροστά σε μια τηλεόραση, ή έναν υπολογιστή;

Και σαφώς, αυτά τους δημιουργούν μια αναπόφευκτη νοητική αδράνεια και για την ακρίβεια πνευματική νέκρωση, αν υπάρχει αλόγιστη χρήση.

Φυσικά όλα τα παραπάνω που αναφέρουμε, από μόνα τους δεν είναι άσχημα ή ανήθικα, όπως θα έλεγαν κάποιοι ηθικολόγοι, που δυστυχώς υπάρχουν πολλοί στις μέρες μας, αλλά η τοποθέτηση μας σ αυτά τους δίνει επικίνδυνη «τροχιά». Δηλαδή το πόσο ψηλά τα τοποθετούμε ως προτεραιότητες, ώστε να μας γίνονται εξάρτηση.

Επιπλέον πρέπει να εξετάσουμε αν η επιλογή που κάνουμε ως επαγγελματική σταδιοδρομία, δύναται να «χριστοποιηθεί», ή αν μας εκτρέπει από τον υπαρξιακό μας στόχο.

Υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα να εμπνεύσουμε και τα παιδιά προς μία ανάλογη κατεύθυνση, αν φυσικά πρωτα εμείς οι ίδιοι «χριστοποιούμε» τη ζωή μας και κατ'επέκταση και το επάγγελμά μας.

Όταν στα παιδιά αναφέρεις την προοπτική ότι μπορούν να γίνουν άγιοι, αυτά δικαιολογημένα ξαφνιάζονται. Και γιατί ξαφνιάζονται;

Μα γιατί δεν τους έχει προβάλει ποτέ κανείς αυτή την προοπτική. Εδώ πολλές φορές πολλοί σύγχρονοι γονείς, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις διαφορές ανάμεσα στα κατηχητικά και στον προσκοπισμό, την Ορθοδοξία και την Θρησκεία και έχουν την εντύπωση πως είναι όμοια πράγματα.

Μας ενδιαφέρει μία ηθική χωρίς Χριστό και το ακούμε συχνά με την φράση: «Να είμαστε καλοί άνθρωποι» και σ αυτόν τον δρόμο πολλές φορές παρακινούμε και τα παιδιά μας. Στο χριστιανισμό το ήθος, είναι αποτέλεσμα της προσωπικής σχέσης μας με το Χριστό και όχι αυτοσκοπός.

Τα πρότυπα των αγίων μας φαίνονται ξεπερασμένα, ενώ συχνά τους βλέπουμε σαν ημίθεους, που δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους.

Άλλη άποψη είναι ότι οι Άγιοι, έχουν έρθει με ιδιαίτερο σκοπό, άρα καταργούμε την ελευθερία και την επιλογή, στην σχέση μας με τον Χριστό.

Αυτό που προβάλλεται σήμερα είναι η δόξα και ο πλούτος των επωνύμων, δηλαδή αυτά τα οποία στην καρδιά μας, έχουν πάρει τη θέση του Θεού ως Θεοί.

Επομένως, αφού αυτό προβάλλουν ως πρότυπο οι περισσότεροι, είναι λογικό να υιοθετηθεί και από τα παιδιά. Ο πλούτος και η δόξα.

Και συνήθως η δόξα αυτή των επωνύμων έχει άδοξο τέλος. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά σύγχρονα παραδείγματα.

Διότι, πόσο εύκολο είναι τελικά να κρατηθεί ο φιλόδοξος άνθρωπος, σε ένα επίπεδο φιλοθεΐας και φιλανθρωπίας, όταν ο πλούτος και η δόξα γίνουν γι'αυτόν αυτοσκοπός και θεοποιηθούν;

Το συναίσθημα που υπάρχει στην ψυχή τους όταν δεν τα καταφέρουν, είναι κυρίως η λύπη και η απόρριψη και εκεί μπαίνουν τα θεμέλια για μια μελλοντική κατάθλιψη.

Και το επόμενο βήμα, είναι να τα τρέχουμε στους ψυχολόγους γιατί απέτυχαν να γίνουν σταρ. Πόσα παιδιά έχουν πέσει σε κατάθλιψη, επειδή απλά δεν πέρασαν σε κάποιο talent show; Θα άξιζε τον κόπο να το ερευνήσει κάποιος.

Από που λοιπόν πήραν τα ερεθίσματα, τα οποία εμείς με την ανεπάρκειά μας και την αδιαφορία μας τους δώσαμε;

Η κατάσταση μιμητισμού που θέτουν ακούσια ή και εκούσια πολλές φορές τον εαυτό τους, αυτομάτως τους καθιστά ανελεύθερους χωρίς προσωπικότητα.

Επομένως αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, είναι κυρίως να ασχοληθούμε μαζί τους.

Και αν αυτό το κάνουμε πράξη, είναι αποδεδειγμένο ότι περιορίζουν στο ελάχιστο αυτές τις δραστηριότητες που τα απορροφούν σε υπερθετικό βαθμό, ως υποκατάστατο της αγάπης που δεν τους δίνουμε εμείς.

Ας καταλάβουμε λοιπόν πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, δίνοντας στα παιδιά μας την προοπτική που θέλει και ο Χριστός να τους δώσουμε.

Αυτή την προοπτική της αγιότητας, η οποία είναι προοπτική ύπαρξης και ζωής μέσα από την κοινωνία και σχέση με τον ίδιο τον Θεό προσωπικά. 

Ανεξάρτητα από το τι θα επιλέξουν, ως επαγγελματική σταδιοδρομία.

Και όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:

«και στην Ομόνοια μπορεί να αγιάσει κανείς αν το θέλει».

Γι αυτό ας μην ψάχνουμε δικαιολογίες ότι αυτά δεν είναι της εποχής μας, διότι ο Χριστός μας περιμένει πάντα να ενωθούμε μαζί του. Κι εμάς και τα παιδιά μας. Ας πάρουμε στα σοβαρά την πρόσκληση αυτή, ενθυμούμενοι πάντοτε ότι το ανθρώπινο «Αρχέτυπο» είναι ο Χριστός. Αυτόν «μιμήθηκαν» και οι άγιοι της Εκκλησίας μας.

Ο πληγωμένος αετός...

Ένα «κακό παιδί» είναι ένας πληγωμένος εν δυνάμει Άγιος που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία.

Και αυτό που λέμε εμείς κακή αντίδραση είναι η πληγωμένη κραυγή της τραυματισμένης καρδιάς που φωνάζει «πονάω!». Μια εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση ενός παιδιού είναι οι πληγές που κάποιοι το σταύρωσαν για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι. Μια εκκεντρικότητα που στην ουσία είναι μια έκφραση απελπισίας για λίγες σταγόνες αγάπης

Μας ενδιαφέρει το παιδί μας αν είναι καλός μαθητής, το καλό παιδί της γειτονιάς, αν κρατάει καλά τα παράσημα από το ένδοξο σόϊ αλλά δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον πυρήνα της ψυχής του. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτήν. Μας ενδιαφέρει να είναι πρώτος στον κόσμο αλλά όχι στα μάτια του Θεού και στον ουράνιο κόσμο.

Πολλές φορές αυτή η πληγή ξεκίνησε από την βάπτιση που κάποιοι το έβλεπαν σαν προϊον και τσακωνόντουσαν ποιανού όνομα θα πάρει. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ενδιαφερόντουσαν για το αν θα φάει επίγεια τροφή και όχι ουράνια.

Του μιλούσαν να κυνηγάει γήινα πλούτη και ηδονές κανείς όμως δεν του είπε ότι είναι προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή και την Βασιλεία των ουρανών.

Ένα παιδί που δεν μπορεί να ερωτευθεί τον Χριστό και τον άνθρωπο γιατί τον έρωτα τον διάβαζε μόνο στα παραμύθια και σε καψουροτράγουδα που άκουγε τα βράδια με αναμμένο πορτατίφ, μέσα στην θλιμμένη μοναξιά του. Εκεί έκανε όνειρα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει μια αγάπη που θα ενδιαφερθεί πραγματικά για την αληθινή του καρδιά.

Δεν είδε όμως αυτή την εν Χριστώ αγάπη ποτέ στα μάτια των γονιών του και άρα του φαίνεται ψέμα. Έτσι φαντάζεται τον έρωτα και τον συνδέει με την ηδονή χωρίς να τον ριζώνει με την αγάπη και όλα αυτά μόνο στην φαντασία του διότι την αλήθεια δεν την βλέπει πουθενά. Ένα παιδί που οι γονείς του φωνάζουν ότι του έδωσαν τα πάντα και είναι αχάριστο αλλά εκείνο νιώθει ορφανό. Πήρε τα πάντα αλλά κανείς δεν του είπε για τον Χριστό και την Βασιλεία των Ουρανών και νιώθει μέσα του μια μοναξιά που μοιάζει με μια πληγή που πονάει πολύ. Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί , μια τραυματισμένη ύπαρξη που πονάει. Φωνάζει μέσα του η υιοθεσία του Αγίου Βαπτίσματος , βιώνει αυτήν την φλόγα να καίει την καρδιά του , άραγε ποιός θα του μιλήσει..; Ποιός θα σταθεί δίπλα στην ύπαρξη του για να του πει ότι σε αυτή την ζωή προορισμός μας είναι να κοινωνούμε την αλήθεια και όχι να ψάχνουμε ψεύτικες αλήθειες σε σκοτεινούς δρόμους. Πως θα γλιτώσει αυτό το παιδί όταν ο γονιός του μιλάει για αμαρτία και όχι για αρετή. Για εξωτερική ομορφιά και για το κέρδος της σοφίας του κόσμου αλλά όχι για την Βασιλεία του Θεού.

Γι'αυτό το παιδί που μοιάζει με πληγωμένο αετό ο Κύριος λέει "Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς".

Μην μαλώνουμε τους αετούς , μην τους κατακρίνουμε αλλά να φωνάξουμε τον γιατρό για αυτούς και ο ίδιος ξέρει τι θα κάνει. Ο γονιός που αγαπάει πραγματικά το παιδί που έχει φέρει στο κόσμο , το βλέπει ως παιδί του Θεού και όχι ως δικό του. Το θεωρεί υιοθετημένο και ο ίδιος νιώθει συνοδοιπόρος. Η διαπαιδαγώγηση του γονιού οφείλει να έχει σαν βάση την έκφραση "Τα σα εκ των σων".....

"Δικό σου είναι Χριστέ μου το τέκνο μου και βοήθησε με σε παρακαλώ να γίνει πολίτης της Βασιλεία σου." Η καλύτερη προσευχή που μπορεί να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει φέρει παιδί στο κόσμο.

Γι'αυτό αγαπητοί μου αν δεις πληγωμένο αετό μην του κακιώσεις , αγκάλιασε τον ..

Η μετάλλαξη της αγάπης και της ευτυχίας

Η αγάπη και η ευτυχία έχουν μεταλλαχτεί στα δικά μας μέτρα.

Λέμε ότι αγαπάμε αλλά δυστυχώς πολλές φορές είναι απλά μια συμπάθεια για ένα πρόσωπο. Όταν λέμε ότι αγαπάμε τον άλλον, στην ουσία αγαπάμε αυτά που περιμένουμε να κάνει εκείνος για εμάς. Όμως η αληθινή αγάπη ανθίζει εκεί που δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και προσδοκίες. Όταν λέμε στον άλλον «σε αγαπώ γιατί ή διότι» τότε αυτή η αγάπη πάσχει.

Λέμε στα ζευγάρια να αγαπάτε ο ένας τον άλλον αλλά κανείς δεν τους είπε ότι αυτήν την αγάπη τους χωρίς τον Χριστό θα την «καταπιεί» ο τάφος. Λέμε να ζήσουν τα παιδιά ευτυχισμένα, αλλά κανείς δεν τους είπε που θα βρουν την ευτυχία, κάποιοι λένε ότι είναι στα λεφτά, στα παιδιά, στην υγεία, αλλά εκεί δεν βρίσκεται η πραγματική ευτυχία αλλά κάποια κλαδιά του δέντρου που ο θάνατος ως χειμώνας θα τα ξεράνει. Κανείς δεν λέει στα ζευγάρια ότι χωρίς τον Χριστό η ζωή σας δεν θα πάει πουθενά, απλά θα είναι κάποια ωραία ηδονικά χρόνια που θα καταλήξουν σε μια νεκρώσιμη ακολουθία. Ακόμα και οι γονείς που παντρεύουν τα παιδιά τους δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι τίποτα , ζούνε σε ένα σκοτάδι κοσμικών προσδοκιών. Όλοι εύχονται «να ζήσουν!» Τι ζωή όμως θα ζήσουν αν δεν υπάρχει ο Χριστός στη ζωή τους ; Απλά μια επιβίωση με ημερομηνία λήξης.

Αν όμως ο Χριστός δεν μείνει μόνο ως μία εικόνα στον τοίχο αλλά ως σχέση στη ζωή τους, τότε αυτή η αγάπη, αυτός ο γάμος δεν θα μείνει στα χαρτιά αυτού του κόσμου αλλά θα εγγραφτεί με χρυσά γράμματα στον ουρανό.

Ζούμε και ψάχνουμε να βρούμε νοήματα να φωτίσουν την ζωή μας αλλά ψάχνουμε σε λάθος δρόμους. Στο πρόσωπο του Κυρίου και στην σχέση με Εκείνον τα νοήματα βρίσκουν την ουσιαστική τους πραγματικότητα. Διότι Εκείνος είναι η αρχή και το τέλος το Α και το Ω.  Όλα πηγάζουν από το πρόσωπο του Κυρίου….εκεί οι ερωτήσεις που έχουμε μέσα μας θα βρούν τις αλήθινές απαντήσεις που ταλανίζουν την ύπαρξη μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

«Τι οικογένεια θέλουμε; Για ποια οικογένεια προσπαθούμε;»

του Σεβασμ. Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου

Ζώντας στον κόσμο και στην εποχή μας, βλέποντας όσα συμβαίνουν σήμερα, διαπιστώνοντας την αναστάτωση, την ταραχή, την ανασφάλεια που υπάρχει, ένα ερώτημα έρχεται στον νου, στη σκέψη μου και στην καρδιά μου πολλές φορές, τι οικογένεια άραγε θέλουμε σήμερα και ποια θα ήταν η οικογένεια που θα έπρεπε να θέλουμε; Κι αυτό από την παρατήρηση, από αυτό που ζούμε, από αυτό που μας συμβαίνει, απ᾽ τα προβλήματα που έχουμε μέσα στο ίδιό μας το σπίτι, από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στις ανθρώπινες σχέσεις μας μέσα στην ίδιά μας την οικογένεια, από τη δυσκολία της επικοινωνίας που πολλές φορές υπάρχει μέσα στο ίδιο το σπίτι, από τις δύσκολες σχέσεις που πολλές φορές ζει ένα ζευγάρι, από τη δυσκολία της επικοινωνίας πολλές φορές με τα ίδιά μας τα παιδιά. Και το ερώτημα είναι τελικά: τι οικογένεια θέλουμε; Για ποια οικογένεια προσπαθούμε; Και έχουμε σκεφτεί πώς θα φτάσουμε; Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η οικογένεια θεμελιώνεται με το Μυστήριο του Γάμου, αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε στην Εκκλησία. Δύο άνθρωποι που αγαπιούνται έρχονται να μπολιάσουν την ανθρώπινη αγάπη τους με το μπόλι του Θεού. Ο γάμος για τη ζωή της Εκκλησίας είναι μυστήριο αγάπης. Ποιας αγάπης; Της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, της αγάπης του άνδρα προς τη γυναίκα και της γυναίκας προς τον άνδρα, της αγαπητικής σχέσης των προσώπων. Εκεί που η καλλιέργεια της μεταξύ τους αγάπης και πιστότητας, γίνεται το ναι της ευχαριστίας προς τον Δωρεοδότη Χριστό. Ας τα αναλύσουμε όμως λιγάκι αυτά, της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Είναι αυτή η αγάπη που δημιουργεί τον άνθρωπο. Είναι αυτή η αγάπη του Θεού που έρχεται να συνάψει τους δύο ανθρώπους. Είναι αυτή η αγάπη του Θεού που φτάνει τον άνθρωπο στην ακεραιότητα. Θα δούμε σε λίγο τη λέξη αυτή. Της αγάπης του Θεού που προσφέρεται να γίνει ο συνεκτικός δεσμός της σχέσης των δύο ανθρώπων. Της αγάπης του Θεού που στο Μυστήριο του Γάμου έρχεται να προσφέρει τον ένα στον άλλο, για να γίνει ο καθένας ο στέφανος και η δόξα του άλλου. Της αγάπης του Θεού που είναι παρούσα, και πρέπει να είναι παρούσα, στη ζωή του ζευγαριού.

Της αγάπης του ανθρώπου τώρα, προς τον Θεό. Της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό γενικά. Γιατί αυτή είναι η αναφορά του ανθρώπου, αυτό είναι το πρότυπο του ανθρώπου, αυτή είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου. Στην αγάπη του Θεού που δημιουργεί τον άνθρωπο, ο άνθρωπος απαντά με τη δική του αγάπη προς τον Θεό, γιατί θέλει η Χάρη Του να συντηρεί όλη του την ανθρώπινη ύπαρξη, να δίνει νόημα στη ζωή και να ομορφαίνει τα πάντα μέσα στη ζωή. Της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό, που είναι μία φυσική αναφορά της ζωής του προς την αρχή του, προς το αρχέτυπο. Της αγάπης του άνδρα προς τη γυναίκα και της γυναίκας προς τον άνδρα. Δεν μπορεί να υπάρξει γάμος χωρίς αυτή την αγάπη, χωρίς αυτόν τον έρωτα του ενός προς τον άλλον. Αυτή την επιθυμία του καθενός να ζει και να μοιραστεί τη ζωή του με τον άλλον. Είναι αυτή η αγάπη που έχει σημασία να είναι αληθινή. Που έχει σημασία να μην είναι μία εντύπωση της στιγμής. Που έχει σημασία να μην είναι εγωισμός στη θέση της αγάπης. Μιας αγάπης που οδηγεί τον καθένα να βγει από τον εαυτό του, για να συναντήσει τον άλλον. Που οδηγεί τον καθένα να κενώσει τον εαυτό του, από τη δική του ύπαρξη, για να πληρωθεί από την παρουσία του άλλου. Αυτής της αγάπης που γίνεται η αφορμή ο ένας να είναι η χαρά του άλλου κι όχι η κόλαση του άλλου.

Η αγαπητική σχέση των προσώπων είναι το θεμέλιο ενός αληθινού γάμου. Αυτή την αγαπητική σχέση έρχεται να προσλάβει το Πνεύμα το Άγιο και να την μπολιάσει στη ζωή του Χριστού και να τους προσφέρει, όχι την αγάπη ανθρώπινο συναίσθημα, αλλά την αγάπη πρώτο καρπό του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή να πάρει το θνητό και φθαρτό και να το μπολιάσει με το Θεανθρώπινο και αθάνατο. Για να γίνει η αγάπη των προσώπων κραταιά ως θάνατος και μέσα σε αυτήν την προοπτική η σχέση ανοίγεται στην Τριαδικότητα. Γιατί για εκείνον που δέχεται τον άλλον ως δώρο του Θεού, τότε η μεταξύ τους πιστότητα και αγάπη γίνεται το ναι της ευχαριστίας προς τον Δωρεοδότη Χριστό. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτή είναι η φύση των πραγμάτων. Ποιος είναι ο στόχος του γάμου; Θα λέγαμε απλά, είναι η καλλιέργεια και εμβάθυνση του μυστηρίου της αγάπης. Ο γάμος δεν είναι κάτι το στιγμιαίο, ούτε το δεδομένο. Είναι στόχος. Ξεκινάνε για να φθάσουν στην πληρότητα της σχέσης, μία σχέση η οποία πλέον, ολοκληρώνεται στη Βασιλεία του Θεού. Στην ακολουθία του γάμου ευχόμαστε για το ζευγάρι και για τη σωτηρία τους. Αυτή η σωτηρία έχει δύο διαστάσεις, την κάθετη και την οριζόντια. Το ρήμα σώζομαι σημαίνει γίνομαι σώος, γίνομαι ακέραιος.

Ο άνθρωπος από τον Θεό πλάστηκε άρσεν και θήλυ. Είναι πολύ σημαντική η πρόταση: «κατ᾽εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν», ενικός ο αριθμός, τον άνθρωπο, «ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Αυτό το ένα μοιράζεται σε δύο. Η ανθρώπινη φύση είναι ανδρόγυνη, στην κοινωνία των δύο αποκαθίσταται η ακεραιότητα της ανθρώπινης φύσης, όπως πλάστηκε από τον Θεό. Σ᾽ αυτή λοιπόν την κοινωνία του γάμου, ο καθένας ζητά τον έτερο, αυτόν διά του οποίου ολοκληρώνεται. Γίνεται ακέραιος, γίνεται σώος, ξαναβρίσκει τη χαμένη του ακεραιότητα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι έμεινε μέσα στην ιστορία του λαού μας, η φράση το «έτερον ήμισυ». Και έτσι τα δύο ήμισυ κάνουν το όλον, τον άνθρωπο με την ανδρόγυνη φύση του. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η κάθετη διάσταση, ο άνθρωπος γίνεται σώος και ακέραιος όταν κοινωνεί με την πηγή της ζωής του, τον Θεό. Η Θεανθρώπινη φύση είναι ακέραια, γιατί στην κοινωνία του με τον Θεό το κτιστό κοινωνώντας με το Άκτιστο υπερβαίνει την κτιστότητά του. Το θνητό κοινωνώντας με το Αθάνατο υπερβαίνει τη θνητότητά του. Έτσι μέσα στο μυστήριο του γάμου, της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, και του ανθρώπου με τον άνθρωπο, του άνδρα με τη γυναίκα, ο άνθρωπος αποκτά αυτή τη δυνατότητα να φτάσει σε αυτή την ακεραιότητα, την ακεραιότητα και την οριζόντια και την κάθετη. Δεν είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη, αλλά πηγάζει η μία από την άλλη, εμπνέεται από την άλλη. Η ανθρώπινη αγάπη εμπνέεται από την αγάπη του Θεού. Κι όταν ο άνθρωπος επιμένει και αγωνίζεται να βλέπει τον άλλον άνθρωπο ως εικόνα του Θεού, ως δώρο του Θεού, τότε αυτή η ακεραιότητα και στις δύο διαστάσεις είναι αυτή που βιώνεται μέσα στην οικογένεια, μέσα στη σχέση του ζεύγους.

(από το βιβλίο: «Προβλήματα Αγωγής»)